యుగాల రాజు అమరతేజుడు - తెలుపు రంగు పిలుపు అది మానవులు కొన్ని వేల సంవత్సరాలు జీవించే కృతయుగపు కాలం. ఆ కాలంలో అమరతేజుడు అనే ధర్మబద్ధమైన రాజు ఒకడు ఉండేవాడు. ఆయన తన జీవితంలో 70,000 ఏళ్లు యువకుడిగా ఆటపాటల్లో గడిపాడు. ఆ పైన పట్టాభిషిక్తుడై మరో 70,000 ఏళ్లు రాజ్యాన్ని ఏకచ్ఛత్రాధిపత్యంగా పరిపాలించాడు. ఒకనాడు ఆయన తన ప్రధాన అంగరక్షకుడిని పిలిచి, "నాయనా! నా శరీరంలో ముసలితనపు ఛాయలు గానీ, నా గడ్డంలో ఒక్క తెల్ల వెంట్రుక గానీ నీకు కనిపిస్తే క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా నాకు చెప్పు" అని ఆజ్ఞాపించాడు. కొన్ని వేల ఏళ్లు గడిచాక, ఒకరోజు అంగరక్షకుడు రాజుగారి గడ్డాన్ని సరిచేస్తుండగా ఒక మెరిసే తెల్ల వెంట్రుక కనిపించింది. మృత్యువు హెచ్చరిక వెంటనే అంగరక్షకుడు వణికిపోతూ, "ప్రభూ! కాలం తన ముద్ర వేసింది. మీ గడ్డంలో ఒక తెల్లని వెంట్రుక మెరుస్తోంది" అన్నాడు. రాజు ఆ వెంట్రుకను పట్టుకుని దీర్ఘంగా ఆలోచించాడు. ఆయన ఆయుష్షు ఇంకా వేల ఏళ్లు ఉన్నప్పటికీ, ఆ ఒక్క తెల్ల వెంట్రుక ఆయనకు మృత్యువు పంపిన ఆహ్వాన పత్రికలా కనిపించింది. "అయ్యో! ఇన్ని వేల ఏళ్లు గడిచినా, నేను రాజ్య విస్తరణలోనూ, భోగాల్లోనూ మునిగిపోయాను తప్ప, అసలు నేను ఎవరు? ఎక్కడి నుంచి వచ్చాను? మరణం తర్వాత నా గమ్యం ఏమిటి? అనే నిజాలను అన్వేషించలేదు" అని పశ్చాత్తాపపడ్డాడు. త్యాగం - జ్ఞానపథం రాజు వెంటనే తన మంత్రులను, కుమారుడిని పిలిపించాడు. అంగరక్షకుడికి అతడు చేసిన మేలుకు గుర్తుగా ఒక చిన్న గ్రామాన్నే బహుమతిగా ఇచ్చాడు. తన కుమారుడికి కిరీటాన్ని అప్పగిస్తూ ఇలా అన్నాడు: "కుమారా! ఈ తెల్ల వెంట్రుక నాకు ఒక సత్యాన్ని బోధించింది. శరీరం ముసలిదవుతోంది అంటే, ఆత్మ తన ఇంటిని మార్చే సమయం దగ్గర పడుతోందని అర్థం. ఇన్నాళ్లు మట్టిని (రాజ్యాన్ని) ఏలాను, ఇప్పుడు మింటిని (జ్ఞానాన్ని) సాధించాలి. నేను అడవులకు వెళ్లి ధ్యానం చేస్తాను." మంత్రులు వారించినా, రాజు తన నిర్ణయం మార్చుకోలేదు. ఆయన రాజవస్త్రాలను విడిచి, నారబట్టలు ధరించి అరణ్యానికి వెళ్ళిపోయాడు. నాలుగు సూత్రాల సాధన అడవిలో అమరతేజుడు వేల సంవత్సరాల పాటు **'నాలుగు దివ్య గుణాల'**ను సాధన చేశాడు: 1. మిత్రత్వం: ప్రపంచంలోని ప్రతి జీవిని తన మిత్రుడిలా చూడటం. 2. కరుణ: ఆపదలో ఉన్నవారి బాధను తన బాధగా భావించడం. 3. ముదిత: ఎదుటివారి ఎదుగుదలను చూసి అసూయ పడకుండా సంతోషించడం. 4. ఉపేక్ష: నిందలు ఎదురైనా, పొగడ్తలు వచ్చినా చలించకుండా ప్రశాంతంగా ఉండటం. చివరికి ఆయన పూర్తి జ్ఞానిగా మారి, ప్రశాంతంగా తన దేహాన్ని విడిచి శాశ్వతమైన లోకాలకు చేరుకున్నాడు. ________________________________________ ఈ కథలోని నీతి: "జీవితం ఎంత సుదీర్ఘమైనదైనా, దాన్ని సన్మార్గంలో గడపకపోతే ఆ కాలమంతా వ్యర్థమే. మరణం రాకముందే మనస్సును మలిన రహితం చేసుకోవడం ఉత్తమ లక్షణం."