కృతజ్ఞత లేని కొలువు - దొంగ చెప్పిన ధర్మం ________________________________________ 1. నారాయణపురం - శ్రమపడని శేషయ్య నారాయణపురం అనే గ్రామంలో గోపాలకృష్ణ అనే ఒక రైతు ఉండేవాడు. ఆయన వద్ద శేషయ్య అనే బలమైన ఎద్దు ఉండేది. గోపాలకృష్ణ తన ఎద్దును ప్రాణం కంటే మిన్నగా చూసుకునేవాడు. దానికి పౌష్టికాహారం అందిస్తూ, ఎప్పుడూ దెబ్బ వేయకుండా పని చేయించుకునేవాడు. కానీ శేషయ్యకు మాత్రం అస్సలు కృతజ్ఞత ఉండేది కాదు. "నేను ఎందుకు ఈయన పొలంలో కష్టపడాలి? హాయిగా అడవిలో తిరుగుతూ గడ్డి మేయవచ్చు కదా! ఈ బరువులు మోయడం నా వల్ల కాదు" అని ఎప్పుడూ గొణుగుతూ ఉండేది. యజమాని ప్రేమను శేషయ్య కేవలం ఒక బంధనంగా భావించింది. ఎలాగైనా ఆ ఇల్లు వదిలి వెళ్లిపోవాలని పన్నాగం పన్నుతుండేది. 2. అర్ధరాత్రి అతిథి - దొంగ రంగయ్య ప్రవేశం ఒక అమావాస్య రాత్రి, గ్రామంలో పేరుమోసిన దొంగ రంగయ్య గోపాలకృష్ణ ఇంటిపై కన్నేశాడు. గోపాలకృష్ణ తన గదిలో ఘాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. రంగయ్య మెల్లగా దొడ్లోకి ప్రవేశించి, అక్కడ ఉన్న ధాన్యపు బస్తాలను ఒక్కొక్కటిగా బయట ఉన్న తన ఎడ్లబండి మీదకు చేరవేయసాగాడు. దొడ్లో కట్టేసి ఉన్న శేషయ్య ఇదంతా గమనిస్తోంది. తన యజమాని సంపద దోచుకోబడుతోందని తెలిసినా, అది గట్టిగా రంకె వేయలేదు. యజమానిని నిద్రలేపాలని దానికి అస్సలు అనిపించలేదు. పైగా, "ఈ దొంగ వల్ల నాకు స్వేచ్ఛ దొరుకుతుందేమో" అని ఆశగా చూస్తూ ఉండిపోయింది. 3. వింతైన కోరిక రంగయ్య చివరి బస్తాను మోసుకుని బండి వైపు వెళ్తుండగా, శేషయ్య మెల్లగా గొంతు సవరించుకుని ఇలా అంది: "ఓయ్ మిత్రమా! ఒక్క నిమిషం ఆగు. నువ్వు ఎలాగో ఈ ధాన్యమంతా పట్టుకుపోతున్నావు కదా, వెళ్తూ వెళ్తూ నా మెడకున్న ఈ కట్లు కూడా విప్పి వెళ్లు." దొంగ రంగయ్య ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. భయంతో చుట్టూ చూసి, ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకున్నాక శేషయ్య దగ్గరకు వచ్చాడు. "నీకెందుకు స్వేచ్ఛ? నీ యజమాని నిన్ను బాగా చూసుకోవడం లేదా?" అని అడిగాడు. "ఆయన బాగానే చూసుకుంటాడు. కానీ నాకు ఈ చాకిరీ ఇష్టం లేదు. నువ్వు నా కట్లు విప్పితే, నీ వెంట వస్తాను. నీ దొంగతనాలకు నేను తోడుగా ఉంటాను, నీ బరువులన్నీ మోస్తాను" అని ఆశ చూపింది శేషయ్య. 4. దొంగ చెప్పిన నీతి రంగయ్య పగలబడి నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వులో వెటకారం ఉంది. "చూడు శేషయ్యా! నేను దొంగని కావచ్చు, కానీ నాకు కొన్ని విలువలు ఉన్నాయి. నీ యజమాని నీకు తిండి పెట్టి, నిన్ను కన్నబిడ్డలా చూసుకుంటున్నాడు. ఆయన ఆపదలో ఉన్నప్పుడు కనీసం ఒక హెచ్చరిక కూడా చేయని నీవు, రేపు నాకు ఏదైనా కష్టం వస్తే నన్ను కాపాడతావని ఎలా నమ్మను?" అని ప్రశ్నించాడు. శేషయ్య నీళ్లు నములుతూ, "నీ పనికి నేను అడ్డుపడలేదు కదా! నా కృతజ్ఞతను ఇక్కడే చాటుకున్నాను" అంది. రంగయ్య తీవ్రంగా తల పంకించి ఇలా అన్నాడు: "కృతజ్ఞత అనేది ఉపకారం చేసిన వారి పట్ల ఉండాలి, కానీ నీవు నీ స్వార్థం కోసం నీ యజమానికే ద్రోహం చేశావు. యజమాని తిండి తింటూ, ఆయనకే వెన్నుపోటు పొడిచే నీలాంటి నమ్మకద్రోహి నాకు అవసరం లేదు. విశ్వాసం లేని బంటు ఉన్నా ఒకటే, లేకపోయినా ఒకటే. నిన్ను నా వెంట తీసుకెళ్తే, రేపు ఇంకో దొంగ కనిపిస్తే నన్ను కూడా ఇలాగే కాటికి పంపిస్తావు. నీకంటే నా ఒంటరితనమే మిన్న!" అలా అని రంగయ్య ధాన్యపు బస్తాలతో అక్కడి నుండి నిశ్శబ్దంగా మాయమయ్యాడు. 5. పశ్చాత్తాపం దొంగ మాటలు శేషయ్య గుండెల్లో బాణాల్లా గుచ్చుకున్నాయి. ఒక దొంగలో ఉన్న నీతి మరియు విశ్వాసం తనలో లేనందుకు అది సిగ్గుతో తలదించుకుంది. తెల్లవారాక యజమాని గోపాలకృష్ణ దొడ్లోకి వచ్చి, ధాన్యం పోయినందుకు ఏడుస్తుంటే.. శేషయ్య ఆయన కాళ్ల దగ్గర పడి మూగగా క్షమాపణ కోరుకుంది. అప్పటి నుండి శేషయ్య ఎంతో నమ్మకంగా పనిచేస్తూ, యజమానికి ప్రాణప్రదంగా మారిపోయింది.

ఊహించనిఎంపికAI ప్రథమ అధ్యాయం: వైరాగ్యపు ఛాయలు మరియు నిశ్శబ్ద పోరాటం దక్షిణ భారతాన సిరిసంపదలకు నిలయమైన మణిపుర సామ్రాజ్యం ఆ కాలంలో కళలకు, వ్యాపారానికి కేంద్రబిందువు. ఆ రాజ్యపు మహారాజు ప్రతాపరుద్రుడి కొలువులో సోమదత్తుడు ప్రధాన కోశాధికారి. రాజ్యపు ఆదాయ వ్యయాలను లెక్కించడంలో ఆయనకు ఆయనే సాటి. కోట్లాది వరహాల లెక్కలు ఆయన వేళ్ల మీద ఉండేవి. రాజుగారికి ఆయనపై ఎంతటి నమ్మకమంటే, సోమదత్తుడి సంతకం లేనిదే రాజముద్ర పడేది కాదు. బయటి ప్రపంచానికి సోమదత్తుడు అపరిమితమైన అధికారం, గౌరవం ఉన్న వ్యక్తిగా కనిపించేవాడు. కానీ, ఆ గంభీరమైన ముఖం వెనుక ఎవరికీ తెలియని ఒక నిశ్శబ్ద వేదన ఉండేది. సోమదత్తుడి వ్యక్తిగత జీవితం ఒక ఎడారిని తలపించేది. దానికి కారణం ఆయన మొదటి భార్య సుమతి. వారి వివాహం పెద్దలు కుదిర్చినదే అయినా, అది ప్రారంభం నుండే అపశ్రుతులతో మొదలైంది. సుమతి పుట్టుకతోనే బలహీనమైన శరీరతత్వం కలది. ఆమె నిరంతరం ఏదో ఒక అనారోగ్యంతో బాధపడుతుండేది. అయితే, సోమదత్తుడు ఆమె శారీరక స్థితిని చూసి ఎప్పుడూ అసహ్యించుకోలేదు. ఒక భర్తగా ఆమెకు అవసరమైన వైద్యం చేయించడంలో, సపర్యలు చేయడంలో ఏనాడూ వెనకాడలేదు. కానీ, ఆయనను కుంగదీసింది ఆమె శరీరం కాదు, ఆమె సంకుచిత మనస్తత్వం. సుమతికి లోకమంతా తప్పుగానే కనిపించేది. సోమదత్తుడు రాజ్య సేవలో భాగంగా ఎవరికైనా దానధర్మాలు చేసినా, మిత్రులను ఇంటికి ఆహ్వానించినా ఆమె తట్టుకోలేకపోయేది. "మనకున్నది రేపు మనకు సరిపోతుందో లేదో, ఈ అనవసరపు ఖర్చులెందుకు?" అని సన్నాయి నొక్కులు నొక్కేది. సోమదత్తుడు ఏదైనా కళా ప్రదర్శనకు వెళ్లి సంతోషంగా తిరిగి వస్తే, ఆమె తన అనారోగ్యాన్ని సాకుగా చూపి ఆయన సంతోషంపై నీళ్లు చల్లేది. "నేనిక్కడ రోగంతో మంచాన పడి ఉంటే, మీకు ఆ పాటలు, ఆటలు ఎలా రుచిస్తున్నాయి?" అని ఆమె అడిగే ప్రశ్నలు సోమదత్తుడిని నేరస్తుడిగా నిలబెట్టేవి. పదేళ్ల పాటు ఆ ఇంట్లో కనీసం ఒక చిరునవ్వుకు కూడా తావులేకుండా పోయింది. సోమదత్తుడు ఇంటికి రావాలంటేనే భయపడేవాడు. ఆ పదేళ్ల కాలంలో ఆయనకు సంసారం అంటే ఒక బరువైన నొగలు కట్టిన బండిలా అనిపించింది. ఆయన మనస్సులో నిరంతరం ఒకే ఆలోచన మెదిలేది: "జీవితం అంటే కేవలం ఈ బాధలను భరించడమేనా? సుఖం అంటే కేవలం పుస్తకాల్లో చదువుకునే పదమేనా?" క్రమంగా సోమదత్తుడిలో వైరాగ్యం మొదలైంది. ఆయన లలిత కళలకు దూరమయ్యాడు, మిత్రులతో గడపడం మానేశాడు. కేవలం యాంత్రికంగా రాజీ కార్యాలయానికి వెళ్లడం, తిరిగి వచ్చి నిశ్శబ్దంగా పడుకోవడం ఆయన దినచర్యగా మారింది. చివరకు, సుమతి దీర్ఘకాల అనారోగ్యంతో మరణించినప్పుడు, ఆయనకు దుఃఖం కంటే ఒక రకమైన 'విముక్తి' కలిగిన భావన కలిగింది. అయితే, ఆ విముక్తిలో ఆనందం లేదు, కేవలం శూన్యం మాత్రమే ఉంది. భార్య మరణానంతరం సోమదత్తుడు తనను తాను ఒక గదికి పరిమితం చేసుకున్నాడు. మిత్రులు వచ్చి, "సోమదత్తా! నీ వయసు ఇంకా అయిపోలేదు, మరో వివాహం చేసుకో. జీవితం మళ్లీ చిగురిస్తుంది" అని నచ్చజెప్పే ప్రయత్నం చేసేవారు. దానికి సోమదత్తుడు నిస్సారంగా నవ్వి, "ఒకసారి కాలిన గాయం మళ్లీ నిప్పు దగ్గరకు వెళ్లనిస్తుందా మిత్రులారా? ఈ ఒంటరితనమే నాకు ప్రశాంతతను ఇస్తోంది. ఇక నా జీవితం ఈ లెక్కలతో, ఆ దైవచింతనతోనే గడిచిపోనివ్వండి" అని ఖచ్చితంగా చెప్పేవాడు. ఆయన కళ్లలో జీవితంపై ఆశ చచ్చిపోయింది. ఆ అంధకారంలో ఒక చిన్న వెలుగురేఖ ప్రవేశిస్తుందని ఆయన కలగనలేదు. కానీ, కాలం ఆయన కోసం ఒక 'చంద్రిక'ను సిద్ధం చేసి ఉంచింది. ద్వితీయ అధ్యాయం: నూతన కాంతి - చంద్రికా ప్రవేశం సోమదత్తుడు మొదటి భార్య మరణానంతరం పూర్తిగా వైరాగ్యంలో మునిగిపోయాడు. ఆయనను ఈ అశాంతి నుండి బయటకు తీసుకురావడానికి మిత్రులు చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. సరిగ్గా అదే సమయంలో, మణిపుర సామ్రాజ్యపు సరిహద్దుల్లోని ఒక చిన్న రాష్ట్రం నీలగిరిలో అలజడులు మొదలయ్యాయి. సరిహద్దు చౌకీల లెక్కల్లో తేడాలు వస్తున్నాయని, అలాగే కప్పం సకాలంలో అందడం లేదని రాజు ప్రతాపరుద్రుడికి ఫిర్యాదులు అందాయి. ఆ రాజ్యపు కోశాధికారిగా, ఆ సమస్యను స్వయంగా పరిష్కరించాల్సిన బాధ్యత సోమదత్తుడిపై పడింది. మనస్సులో ఏమాత్రం ఉత్సాహం లేకపోయినా, రాజభక్తితో సోమదత్తుడు నీలగిరి ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యాడు. నీలగిరిని పరిపాలిస్తున్న సామంత రాజు విక్రమవర్మ సోమదత్తుడికి పాత పరిచయస్తుడు. నీలగిరి రాజధాని నగరంలో అడుగుపెట్టగానే సోమదత్తుడికి ఆ వాతావరణం భిన్నంగా అనిపించింది. పచ్చని కొండలు, జాలువారే జలపాతాలు, ప్రశాంతమైన వీధులు ఆయన మనస్సులోని భారానికి కాస్త ఉపశమనం కలిగించాయి. విక్రమవర్మ తన మిత్రుడికి ఘనంగా స్వాగతం పలికాడు. రాజభవనంలో విడిది ఏర్పాటు చేశాడు. ఆ రోజు సాయంత్రం, విక్రమవర్మ సోమదత్తుడిని తన అంతఃపురానికి భోజనానికి ఆహ్వానించాడు. అప్పుడే, సోమదత్తుడు మొదటిసారిగా చంద్రికను చూశాడు. చంద్రిక, విక్రమవర్మ చెల్లెలు. ఆమె కేవలం రాజకుమారి మాత్రమే కాదు, ఆతిథ్యం ఇవ్వడంలో సాటిలేని నేర్పరి. ఆమె సోమదత్తుడికి ఆతిథ్యం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టిన తీరు, ఆయనను ఆశ్చర్యచకితుణ్ణి చేసింది. మొదటి భార్య సుమతి నిరంతరం తన అనారోగ్యం గురించి, కష్టాల గురించి మాట్లాడితే, చంద్రికా దేవి మాటల్లో ఒక విధమైన ప్రశాంతత, ఎదుటివారికి గౌరవం ఇచ్చే గుణం ఉన్నాయి. భోజన సమయంలో, సోమదత్తుడు ఏ ఇష్టాలను ఇష్టపడతాడో, ఏ పదార్థాలు ఆయనకు పడవో ముందుగానే తెలుసుకుని, ఆమె స్వయంగా వడ్డించింది. ఆయన అడిగే లెక్కల సమస్యలను, తన దౌత్యజ్ఞానంతో విక్రమవర్మతో మాట్లాడి సులభతరం చేసింది. చంద్రికా దేవి ముఖంలో ఉన్నది కేవలం అందం మాత్రమే కాదు, ఒక రాజసంతో కూడిన వినయం. ఆ రాత్రి, తన గదిలో సోమదత్తుడు పడుకోబోతూ, నిన్నటి వరకు తన చుట్టూ ఉన్న చీకటిని గుర్తు చేసుకున్నాడు. చంద్రికా దేవి తనతో మాట్లాడిన తీరు, తను కోరుకున్న ఆహారాన్ని సంతోషంగా వడ్డించిన విధానం ఆయనలోని ఏదో మూలను కదిలించాయి. "జీవితంలో ఇంతటి ఆదరణ కూడా ఉంటుందా? నేను కేవలం ఒక కోశాధికారినే, కానీ ఆమె నన్ను ఒక గౌరవనీయుడైన అతిథిలా చూసింది," అని ఆయన అనుకున్నాడు. మరుసటి రోజు నుండి, సోమదత్తుడు రాజ్య పనుల కోసం వెళ్లిన ప్రతిసారీ, చంద్రిక ఆయనకు అవసరమైన సలహాలు ఇచ్చేది, ఆయన అభిరుచులను గమనించి సాయపడేది. ఆ పది రోజుల ప్రయాణంలో, సోమదత్తుడి మనస్సులోని మంచు నెమ్మదిగా కరగడం మొదలైంది. ఆయన పెళ్లి ప్రస్తావన తేవడం, చంద్రికా దేవి మరియు విక్రమవర్మలు సంతోషంగా అంగీకరించడం క్షణాల్లో జరిగిపోయాయి. సోమదత్తుడి వైరాగ్యం, చంద్రికా దేవి ఆదరణతో, ఒక కొత్త ఆశగా మారింది. ఆ ప్రయాణం కేవలం లెక్కల కోసమే కాదు, తన జీవితానికి ఒక అర్థాన్ని వెతుక్కునే ప్రయాణమైంది. ________________________________________ తృతీయ అధ్యాయం: పరివర్తన - అంధకారంలో పండు వెన్నెల నీలగిరిలో జరిగిన వివాహం తర్వాత, సోమదత్తుడు తన నూతన భార్య చంద్రికా దేవితో కలిసి మణిపుర సామ్రాజ్యానికి తిరిగి వచ్చాడు. రాజధాని నగరంలో సోమదత్తుడి బండి ప్రవేశించగానే, ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. ఇన్నాళ్లూ వైరాగ్యంతో, ముభావంగా కనిపించిన ప్రధాన కోశాధికారి ముఖంలో ఇంతటి తేజస్సు, చిరునవ్వు చూసి వారు మురిసిపోయారు. సోమదత్తుడి ఇంటికి రాగానే వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. అంతవరకు మూసి ఉంచిన కిటికీలు తెరుచుకున్నాయి, చీకటి గదుల్లోకి వెలుగు ప్రవేశించింది. చంద్రికా దేవి ఇంటిని కేవలం నివాసంగా కాకుండా, ఒక సంతోషకరమైన నిలయంగా మార్చేసింది. కళాభిరుచి మరియు సంతోషం చంద్రికా దేవి రాకతో సోమదత్తుడిలో అణగారిపోయిన కళాభిరుచి మళ్లీ చిగురించింది. ఆయన కేవలం లెక్కల మనిషిగా కాకుండా, ఒక సరసుడిగా మారాడు. • సాహిత్య గోష్ఠులు: సాయంత్రాలు ఇంటి ఆవరణలో కవులు, పండితులు చేరి సాహిత్య చర్చలు జరిపేవారు. • సంగీత విందులు: వీణా వాద్యాలు, గాన కచేరీలతో ఇల్లంతా కళకళలాడేది. • చిత్రకళా ప్రదర్శనలు: మణిపురంలోని ప్రముఖ చిత్రకారులను ఆహ్వానించి, సోమదత్తుడు వారి చిత్రాలను ప్రశంసించేవాడు. సోమదత్తుడి ఈ మార్పు చూసి ఆయన ఆప్తమిత్రులు, ముఖ్యంగా ప్రఖ్యాతి గాంచిన చిత్రకారుడు వకుళాభరణుడు ఎంతో సంతోషించారు. వకుళాభరణుడు సోమదత్తుడికి కేవలం స్నేహితుడే కాదు, ఆయన ఆంతరంగికుడు. అమరచిత్రం - ఒక అద్భుతం ఒక రోజు, వకుళాభరణుడు సోమదత్తుడిని కలిసి, "మిత్రమా! నీ జీవితానికి ఇంతటి సంతోషాన్ని తెచ్చిన చంద్రికా దేవి చిత్రాన్ని నేను గీయాలనుకుంటున్నాను. వారి అనుమతి ఉంటే, మన రాజ్యపు చరిత్రలో నిలిచిపోయే చిత్రాన్ని తయారుచేస్తాను" అని అడిగాడు. సోమదత్తుడు సంతోషంగా అంగీకరించాడు. చంద్రికా దేవి కూర్చుని ఉండగా, వకుళాభరణుడు రోజులు తరబడి చిత్రాన్ని చిత్రించాడు. ఆ చిత్రం పూర్తయ్యాక, సోమదత్తుడు దానిని చూడటానికి వెళ్లాడు. ఆ చిత్రాన్ని చూడగానే సోమదత్తుడు నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అది కేవలం ఒక చిత్రంలా లేదు, అద్దంలో చంద్రికా దేవి ప్రతిబింబంలా ఉంది. ఆమె కళ్లలోని ఆత్మీయత, పెదవుల మీద ఉన్న చిరునవ్వు, ప్రతి అంగుళం జీవకళతో తొణికిసలాడుతోంది. "వకుళాభరణా! ఇది అద్భుతం. నా జీవితంలో ఇంతటి సంతోషాన్ని నేను ఎప్పుడూ పొందలేదు," అని సోమదత్తుడు ఆ చిత్రపటాన్ని కన్నీళ్లతో ముద్దాడాడు. ఆ చిత్రాన్ని తన భోజన శాలలో, అందరికీ కనిపించేలా ఉంచాడు. ఆ చిత్రపటాన్ని చూసిన ప్రతి ఒక్కరూ, చంద్రికా దేవి అంధకార బంధురమైన సోమదత్తుడి జీవితానికి పండు వెన్నెలలా వచ్చిందని కొనియాడారు. ________________________________________ చతుర్థ అధ్యాయం: విధి విలాసం - అంధకారంలోకి పునరాగమనం చంద్రికా దేవి రాకతో సోమదత్తుడి జీవితం ఒక స్వర్గంలా సాగిపోయింది. వారు వివాహం చేసుకున్న పదేళ్ల కాలం అత్యంత సంతోషంగా గడిచాయి. సోమదత్తుడు రాజ్యంలో మంత్రి పదవిని అలంకరించి, చంద్రికా దేవి సలహాలతో ఎన్నో ప్రజాహిత పనులు చేపట్టాడు. ప్రజలందరూ వారిని చూసి మురిసిపోయేవారు. కానీ, ఈ సంతోషం ఎంతో కాలం నిలవలేదు. ఒక రోజు, అకస్మాత్తుగా చంద్రికా దేవికి తీవ్రమైన గుండెపోటు వచ్చింది. ఆ కాలంలో ఉన్నతమైన వైద్యం అందించినా ఫలితం లేకపోయింది. చంద్రికా దేవి తన భర్తను ఒంటరిని చేసి, ఈ లోకాన్ని విడిచి వెళ్లిపోయింది. సోమదత్తుడిపై పిడుగు పడ్డట్టయింది. మొదటి భార్య చనిపోయినప్పుడు కలిగిన విముక్తి భావన, ఈసారి లేదు. చంద్రికా దేవి మరణంతో ఆయన జీవితం పూర్తిగా శూన్యమైపోయింది. ఆయన మళ్లీ ఆ పాత అంధకారంలోకి, మౌనంలోకి జారుకున్నాడు. రాజు ప్రతాపరుద్రుడు, ఇతర మంత్రులు ఆయనను పరామర్శించారు, కానీ సోమదత్తుడు ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదు. తన గదిలోని భోజనశాలలో ఉన్న ఆ చిత్రపటాన్ని చూస్తూ గంటల తరబడి ఏడ్చేవాడు. తీర్థయాత్రలు - కొత్త ఆశ కోసం అన్వేషణ మిత్రుడు వకుళాభరణుడు మరియు రాజుగారి సలహా మేరకు, సోమదత్తుడు మనశ్శాంతి కోసం దేశాటనకు సిద్ధమయ్యాడు. మంత్రి పదవికి తాత్కాలికంగా సెలవు పెట్టి, మూడేళ్ల పాటు భారతదేశంలోని పుణ్యక్షేత్రాలను సందర్శించాడు. కాశీ, రామేశ్వరం, కేదారనాథ్ వంటి ఎన్నో క్షేత్రాలను దర్శించాడు. ఈ యాత్రల్లో ఆయన చంద్రికా దేవిని కేవలం భౌతికంగా మాత్రమే కాకుండా, ఆధ్యాత్మికంగా వెతుక్కున్నాడు. తీర్థయాత్రల వల్ల ఆయనకు శారీరకంగా, మానసికంగా ఎంతో మార్పు వచ్చింది. చంద్రికా దేవి లేదనే వాస్తవాన్ని అంగీకరించడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ, ఆయన మనస్సులో ఆమె జ్ఞాపకాలు, ముఖ్యంగా ఆ చిత్రపటం, నిరంతరం మెదులుతూనే ఉన్నాయి. యాత్రలన్నీ ముగించుకుని, సోమదత్తుడు తిరిగి మణిపురానికి చేరుకున్నాడు. ఇంటికి రాగానే, ఆయనకు అన్నిటికంటే ముందుగా తన భార్య చిత్రం ఉన్న గదిలోకి వెళ్లాలనిపించింది. కానీ, ఆ చిత్రాన్ని చూడగానే ఆయనకు ఏదో వెలితిగా అనిపించింది. పంచమ అధ్యాయం: కాలపు గుర్తులు - చిత్రంలో మార్పు తీర్థయాత్రలు ముగించుకుని తిరిగి వచ్చిన సోమదత్తుడు, తన ఇంటిలోని భోజనశాలలో ఉన్న చంద్రికా దేవి చిత్రపటం ముందు నిలబడ్డాడు. పదేళ్ల క్రితం వకుళాభరణుడు చిత్రించినప్పుడు, ఆ చిత్రం ఎలా ఉందో, ఇప్పుడు కూడా అలాగే ఉంది. కానీ, ఆ చిత్రంలో ఉన్న చంద్రికకు, సోమదత్తుడి మనస్సులో ఉన్న చంద్రికకు తేడా కనిపిస్తోంది. సోమదత్తుడు వెంటనే వకుళాభరణుడిని పిలిపించాడు. చిత్రకారుడు రాగానే, సోమదత్తుడు ఆ చిత్రపటాన్ని చూపిస్తూ, "వకుళాభరణా! ఈ చిత్రంలో నా చంద్రిక లేదు. ఇది పదమూడేళ్ల క్రితం నాటి చంద్రికా దేవి! ఇప్పుడు నా చంద్రిక వయసు పెరిగింది," అన్నాడు. వకుళాభరణుడు ఆశ్చర్యంతో, "ఏమంటున్నారు మిత్రమా? ఈ చిత్రం అద్భుతంగా ఉంది కదా! చిత్రంలో వయసు పెరగడం ఏమిటి?" అని ప్రశ్నించాడు. సోమదత్తుడు గంభీరంగా, "నీకు అర్థం కావడం లేదు. చంద్రికా దేవి భౌతికంగా లేకపోవచ్చు, కానీ నా తీర్థయాత్రల్లో ఆమె నాతో పాటే వచ్చింది. యాత్రల కష్టాలు, ఎండ దెబ్బలు ఆమెకు తగిలాయి. ఆమె ముఖంపై ముడతలు వచ్చాయి, జుట్టులో వెండి మెరుపులు వచ్చాయి. నా మనస్సులో ఆమె నాతో పాటే పెరుగుతోంది. ఆమె వయసు పెరగకుండా ఈ చిత్రం ఉంటే, అది నాకు అపరిచితరాలిగా అనిపిస్తుంది. నా మీద నీకు ఆదరం ఉంటే, నేను చెప్పిన మార్పులు ఈ చిత్రంలో చెయ్యి," అని ప్రాధేయపడ్డాడు. వకుళాభరణుడు ఆశ్చర్యంతో, "అంటే... నీవు నీ భార్య యవ్వన చిత్రాన్ని ముసలి చిత్రంగా మార్చమంటున్నావా? అది కళకు అవమానం! నేను అందాన్ని మాత్రమే చిత్రించగలను!" అన్నాడు. కానీ, సోమదత్తుడు పట్టుబట్టాడు. "నాకు ఆ అందం వద్దు, నా చంద్రిక కావాలి. ఆ చిత్రంలో నీవు గీసిన మార్పులే, నాకు ఆమెను తిరిగి ఇచ్చినట్టు," అన్నాడు సోమదత్తుడు. వకుళాభరణుడు మిత్రుడి దీనస్థితి చూసి, భారమైన హృదయంతో అంగీకరించాడు. రోజులు తరబడి ఆ చిత్రపటాన్ని మార్చాడు. నల్లని జుట్టులో అక్కడక్కడ తెల్ల జుట్టు, కళ్ల కింద చిన్న చారలు, ముఖంలో అనుభవం యొక్క గుర్తులను చిత్రించాడు. ఆ చిత్రపటాన్ని చూసి సోమదత్తుడు ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. "అవును, ఇప్పుడు ఇది నా చంద్రిక!" అని ముద్దాడాడు. కానీ వకుళాభరణుడు మాత్రం తాను ఒక అందమైన శిల్పాన్ని కూల్చేసిన శిల్పిలా బాధపడ్డాడు. షష్ఠమ అధ్యాయం: ముగింపు - కాలం నిలిచిన వేళ చిత్రపటంలో మార్పులు చేసిన తర్వాత కూడా సోమదత్తుడి మనస్సులో అలజడి తగ్గలేదు. చంద్రికా దేవిని కోల్పోయిన దుఃఖం ఆయనను నిరంతరం వేధిస్తూనే ఉంది. ఈ విషాదం నుండి ఆయనను బయటపడేయడానికి, రాజు ప్రతాపరుద్రుడు సోమదత్తుడిని మణిపురానికి దూరంగా ఉన్న సరిహద్దు రాజ్యాలకు దౌత్యపరమైన పనులపై రాయబారిగా పంపాడు. మరో ఐదేళ్ల పాటు సోమదత్తుడు నిరంతరం ప్రయాణాలు చేస్తూ, రాజ్య పనుల్లో మునిగిపోయాడు. పనుల ఒత్తిడిలో చంద్రికా దేవిని కాస్త మరచిపోయినా, రాత్రిళ్లు ఏకాంతంలో ఆమె జ్ఞాపకాలు ఆయనను నిద్రపోనిచ్చేవి కావు. వయసు మళ్లీపోయింది, శరీరం బలహీనపడింది. చివరిసారిగా, సోమదత్తుడు మణిపురంలోని తన ఇంటికి చేరుకున్నాడు. ఆయనకు తాను మరణిస్తాననే విషయం ముందే తెలిసిపోయింది. ఇంటికి రాగానే, సోమదత్తుడు తన భార్య చిత్రం ఉన్న గదిలోకి వెళ్లాడు. చిత్రంలో ఉన్న చంద్రికా దేవి తన వయసుతో పాటే ముసలిది అవుతూ వస్తోంది, కానీ ఆమె కళ్లలోని ఆత్మీయత మాత్రం అలాగే ఉంది. మళ్లీ వకుళాభరణుడిని పిలిపించాడు. వకుళాభరణుడు రాగానే, సోమదత్తుడు గడగడలాడే స్వరంతో, "మిత్రమా! ఈసారి చివరిసారిగా నా కోరిక తీర్చు. ఈ చిత్రంలో ఇప్పుడున్న వయసు చాలు, ఆమె ముఖంలో ఒక గాంభీర్యాన్ని, పండిన వయసు యొక్క అనుభవాన్ని తీసుకురా. ఆమె తన జీవితాంతం నా కోసం జీవించింది, ఆ అనుభూతి ఆ చిత్రంలో కనిపించాలి," అని అడిగాడు. వకుళాభరణుడు ఈసారి ఏమీ మాట్లాడలేదు. మిత్రుడి పిచ్చి ప్రేమను, వారిద్దరి మధ్య ఉన్న అమర ప్రేమను అర్థం చేసుకున్నాడు. చిత్రంపై వృద్ధాప్యపు ముద్రలు వేశాడు, ముఖంలో రేఖలను మరింత గాఢంగా చిత్రించాడు. ఆ చిత్రంలో ఇప్పుడు యవ్వనం లేదు, కేవలం కాలం మిగిల్చిన అనుభవం మరియు అనురాగం మాత్రమే ఉన్నాయి. ఆ చిత్రపటాన్ని చూస్తూ సోమదత్తుడు సంతృప్తిగా, "ఇప్పుడు నా చంద్రిక పరిపూర్ణమైంది," అని కళ్లు మూశాడు. ఆ ప్రశాంతమైన ముఖంతోనే ఆయన తనువు చాలించాడు. మణిపుర ప్రజలు ఇప్పటికీ చెప్పుకుంటారు—ఒక చిత్రకారుడు కేవలం రంగులతో చిత్రం గీస్తే, ఒక భర్త తన అనురాగంతో ఆ చిత్రానికి వయసును, ప్రాణాన్ని పోశాడని. కాలం మారినా, వారి ప్రేమ చిత్రం మాత్రం అలాగే నిలిచిపోయింది.

మాయావిలాసిని మహేంద్రపురి అనే ఒక సుసంపన్నమైన రాజ్యం ఉండేది. ఆ రాజ్యాన్ని విక్రమసేన మహారాజు పరిపాలించేవాడు. ఆయన కుమారుడు అజయవర్మ. అజయవర్మ కేవలం వీరుడే కాదు, అపారమైన మేధావి కూడా. కానీ అతని వ్యక్తిత్వంలో ఒకే ఒక విచిత్రమైన లక్షణం ఉండేది. అతను దేనినైనా పరిపూర్ణంగా (Perfection) ఆశించేవాడు. ఏ చిన్న లోపం కనిపించినా విపరీతమైన క్రోధానికి, ఆపై తీవ్రమైన వేదనకు లోనయ్యేవాడు. అన్వేషణ ఆరంభం అజయవర్మకు వివాహ వయసు వచ్చింది. దేశవిదేశాల నుండి రాజకుమారీల చిత్రపటాలు వచ్చాయి. కానీ ఏ పటాన్ని చూసినా అజయవర్మ పెదవి విరిచేవాడు. "ఈమె కళ్లు బాగున్నాయి కానీ ముక్కు తీరు సరిగ్గా లేదు," అనో, "ఈమె రూపంలో ఏదో వెలితి ఉంది," అనో తిరస్కరించేవాడు. నిజానికి అతని అంతరాత్మలో ఒక 'మాయావిలాసిని' రూపం ముద్రితమై ఉంది. ఆ కలల సుందరి దొరికితేనే వివాహం చేసుకుంటానని భీష్మించుకుని కూర్చున్నాడు. మహారాజు విసుగు చెంది, "నాయనా! నీకు నచ్చిన కన్య ఈ లోకంలో ఉందో లేదో నాకైతే తెలియదు. నీ అదృష్టాన్ని నీవే వెతుక్కో," అని పంపించివేశాడు. అజయవర్మ తన నమ్మకస్థుడైన అనుచరుడు శ్రీధరుడిని తీసుకుని దేశాటనకు బయలుదేరాడు. సంతలో మెరిసిన మెరుపు ఎన్నో రాజ్యాలు, అడవులు దాటి ప్రయాణిస్తుండగా, మలయపురి సరిహద్దుల్లో ఒక పెద్ద తిరునాళ్ల (సంత) జరుగుతోంది. అక్కడ వింతలు, విశేషాలు చూస్తుండగా, ఒక చిత్రకారుడి వద్ద ఉన్న పాత తైలవర్ణ చిత్రం అజయవర్మ కంటపడింది. ఆ చిత్రాన్ని చూడగానే అతను శిలలా నిశ్చేష్టుడైపోయాడు. అది సరిగ్గా అతను కలగన్న 'మాయావిలాసిని' రూపమే! ఆ చిత్రకారుడు ఇలా చెప్పాడు: "ప్రభూ! ఇది రత్నపురి రాజకుమారి ఇందుమతి చిత్రం. ఒకప్పుడు నేను ఆస్థానంలో తీసిన బొమ్మ ఇది. కానీ మహారాజుకు ఈ చిత్రంలో తన కూతురి ముఖవర్చస్సు సరిగ్గా రాలేదని కోపం వచ్చి నన్ను పంపించేశారు. కానీ నా దృష్టిలో ఇది అమూల్యమైన కళాఖండం." వెంటనే అజయవర్మ ఆ చిత్రాన్ని కొని, తండ్రి వద్దకు తిరిగి వచ్చి, "తండ్రీ! నా కలల రాణి దొరికింది. ఈమె రత్నపురి యువరాణి ఇందుమతి. ఈమెను తప్ప నేను మరొకరిని వివాహం చేసుకోను," అని తేల్చి చెప్పాడు. దూరం పెంచిన అపార్థం మహేంద్రపురి నుండి రత్నపురి వెళ్ళడానికి నెలల సమయం పడుతుంది. అందుకే విక్రమసేన మహారాజు తన పురోహితుడిని రాయబారానికి పంపాడు. వివాహం నిశ్చయమైంది. ఆచారాల ప్రకారం 'ఖడ్గ వివాహం' (కత్తితో పెళ్లి) జరిపించి, ఇందుమతిని పల్లకిలో మహేంద్రపురికి తీసుకురావడానికి ఏర్పాట్లు జరిగాయి. ఇందుమతి పల్లకి నగరం వెలుపల ఒక తోటలో మజిలీ చేసింది. అజయవర్మకు ఆగలేనంత తహతహ కలిగింది. తన భార్యను రహస్యంగా చూడాలని సాధారణ దుస్తుల్లో అక్కడికి వెళ్ళాడు. తోటలో రాజకుమారి దాసీలు అటు ఇటు తిరుగుతున్నారు. అజయవర్మ అక్కడి ఒక కావలివాడిని ఆపి, "మిత్రమా! రత్నపురి యువరాణి ఇందుమతి ఎక్కడ? ఆవిడను ఒక్కసారి చూడవచ్చా?" అని అడిగాడు. ఆ కావలివాడు అల్లరివాడు. గడుసుగా నవ్వి, "అదుగో ఆ చెట్టు కింద నల్లటి చీర కట్టుకుని కూర్చున్నదే యువరాణి!" అని ఒక వృద్ధ దాసిని చూపించాడు. అజయవర్మ గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. "నేను చిత్రంలో చూసిన అందం ఎక్కడ? ఈ ముసలి రూపం ఎక్కడ? నన్ను మోసగించి ఎవరో వికృత రూపాన్ని అంటగట్టారు!" అని విపరీతమైన ఆగ్రహానికి లోనయ్యాడు. అతను ఆవేశంలో అసలు నిజాన్ని విచారించలేదు. చీకటి సామ్రాజ్యం అజయవర్మ అంతఃపురానికి తిరిగి వచ్చి కఠినమైన ఆజ్ఞలు జారీ చేశాడు: 1. తన భార్య పగటిపూట ఎప్పుడూ తన కంటపడకూడదు. 2. రాత్రి పూట శయన మందిరంలో ఒక్క దీపం కూడా వెలిగించకూడదు. 3. తాను గదిలోకి వచ్చేసరికి అంతా చీకటిమయంగా ఉండాలి. నిజమైన ఇందుమతికి ఏమీ అర్థం కాలేదు. తన భర్త ఎందుకు ఇంత వింతగా ప్రవర్తిస్తున్నాడో తెలియక కుమిలిపోయింది. తన భర్తను ఒక్కసారి చూడాలని తపించింది. ఒక రాత్రి చీకట్లో ఆయన గొంతు విన్నప్పుడు, తన భర్త పట్ల ఆమెకు అమితమైన గౌరవం కలిగింది. కానీ ఆయన ఎందుకు దూరం పెడుతున్నారో కనుక్కోవాలని నిర్ణయించుకుంది. మాయావిలాసిని మారువేషం మరుసటి రోజు ఇందుమతి మారువేషంలో బయటికి వెళ్లి, అజయవర్మ రోజంతా ఒక పాత తోటలోని గుడి వద్ద గడుపుతున్నాడని తెలుసుకుంది. తన సౌందర్యం పట్ల ఆయనకు అయిష్టత ఉందేమోనని ఆమె శంకించింది. ఇందుమతి తన నమ్మకస్థురాలైన ఒక వృద్ధురాలిని తోడు తీసుకుని, సాధారణమైన నూలు చీర కట్టుకుని, ముఖానికి కొంచెం బురద పూసుకుని సామాన్య యువతిలా ఆ తోటలోకి వెళ్ళింది. అజయవర్మ అక్కడ విచారంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. వృద్ధురాలు వెళ్లి, "అయ్యా! నా మనవరాలికి దాహం వేస్తోంది, కొంచెం నీళ్లు ఇప్పిస్తారా?" అని అడిగింది. అజయవర్మ ఆ యువతి (మారువేషంలో ఉన్న ఇందుమతి) కళ్లలోకి చూశాడు. ఆ కళ్లు తన కలల సుందరి కళ్లలాగే ఉన్నాయి. ముఖం మాసినా, ఆ కళ్లలోని కాంతి అతన్ని మంత్రముగ్ధుడిని చేసింది. అదే సమయంలో, ఇందుమతి పక్కనే ఉన్న ముళ్ల పొదలో తన కాలు తగిలేలా చేసుకుని "అమ్మా!" అని గట్టిగా అరిచింది. అజయవర్మ కంగారుగా ఆమె దగ్గరికి పరుగెత్తుకు వచ్చాడు. ఆమె పాదంలో ముల్లు దిగబడటం చూసి అతని మనసు కరిగిపోయింది. స్వయంగా తానే ఆ ముల్లును తీసి, తన ఉత్తరీయంతో రక్తాన్ని తుడిచాడు. "నువ్వు రేపు కూడా వస్తావా? నీ గాయం తగ్గేవరకు నేను చూస్తాను," అని ఆర్తిగా అడిగాడు. ఇందుమతి తన ప్లాన్ ఫలిస్తోందని సంతోషించి, మౌనంగా నవ్వి వెళ్ళిపోయింది. వెలుగు చూసిన సత్యం ఆ రాత్రి అజయవర్మ గదిలోకి వచ్చేసరికి ఎప్పటిలాగే చీకటి ఉంది. ఇందుమతి మంచం మీద పడుకుని బాధతో మూలుగుతున్నట్లు నటించింది. "ఏమైంది? ఎందుకు అలా మూలుగుతున్నావు?" అని అజయవర్మ అడిగాడు. "నా పాదం విపరీతంగా వాచిపోయింది నాధా! నొప్పి భరించలేకపోతున్నాను. దయచేసి దీపం వెలిగించి ఒకసారి చూడండి," అని ప్రాధేయపడింది. వేదనతో ఉన్న భార్యను చూసి అజయవర్మ తన నిబంధనను పక్కన పెట్టి దీపం వెలిగించాడు. దీపం కాంతిలో మంచం మీద కూర్చున్న ఇందుమతిని చూడగానే అతని చేతిలోని దీపం జారిపోబోయింది. ఎదురుగా ఉన్నది తన 'మాయావిలాసిని'! సంతలో చూసిన చిత్రం కంటే వేయి రెట్లు అందంగా ఉంది. "నువ్వు... నువ్వా! మరి ఆ తోటలో ఆ వృద్ధురాలు చూపించినది ఎవరు?" అని అడిగాడు. ఇందుమతి నవ్వుతూ, "మీరు ఎవరో కావలివాడు చెప్పిన మాటలు నమ్మి నన్ను దూరం పెట్టారు. కానీ అదే కళ్లతో తోటలో ఉన్న నన్ను చూసి ప్రేమించారు. రూపం ముఖ్యం కాదు నాధా, హృదయం ముఖ్యం," అని చెప్పింది. అజయవర్మ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. ఆ క్షణం నుండి అతని కోపం మటుమాయమైంది. మహేంద్రపురి అంతఃపురం మళ్ళీ దీప కాంతులతో, అజయవర్మ-ఇందుమతిల నవ్వులతో కళకళలాడింది. ________________________________________ సందేశం: కంటితో చూసేది ఎప్పుడూ నిజం కాకపోవచ్చు, మనసుతో చూసినప్పుడే సత్యం కనిపిస్తుంది.

రంగుల రాట్నం విశాఖపట్నంలోని ఒక ఆధునిక అపార్ట్మెంట్లో రాహుల్, కావ్యల సంసారం జరుగుతోంది. రాహుల్ ఐటి ఉద్యోగి అవ్వడం వల్ల ఎప్పుడూ టెన్షన్, వర్క్ ప్రెజర్. ఆ కోపం అంతా ఇంట్లోకి రాగానే కావ్య మీద చూపిస్తుంటాడు. కావ్య, రాహుల్ను ఎంతో ప్రేమించినా, అతని కోపం చూసి ప్రతి నిమిషం భయంతో వణుకుతుంటుంది. ఆ రోజు సాయంత్రం రాహుల్ చాలా చిరాగ్గా ఇంటికి వచ్చాడు. ఆఫీసులో పని కాకపోయేసరికి ఆ కోపం అలాగే ఉంది. తెచ్చిన విదేశీ కూరగాయలను (Broccoli and Bell Peppers) కావ్య చేతిలో పెడుతూ, "ఇవి ఇంగ్లీష్ కూరగాయలు. వీటిని ఎలా వండాలో తెలియకపోతే యూట్యూబ్ చూసి అయినా సరే.. బ్రోకలీతో సూప్, బెల్ పెప్పర్స్తో ఫ్రై చేయి. తప్పు చేశావో.. నీకు తెలుసుగా!" అని గర్జించాడు. కావ్య కంగారులో, ఏది దేనితో చేయాలో మర్చిపోయింది. వంటగదిలో కత్తుల శబ్దం, పాత్రల చప్పుడు తప్ప, వంట సరిగ్గా కాలేదు. రాహుల్ జిమ్ నుండి వచ్చి, డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఉన్న వంటను చూసి, తన భార్య చేత పడిన కష్టాన్ని గుర్తించకుండా, చేసిన తప్పును మాత్రమే చూశాడు. కోపంతో పాత్రలను కింద పడేసి, కావ్యను గట్టిగా దబాయించాడు. కావ్య గోడ పక్కన కూర్చుని, భర్త తనను అర్థం చేసుకోవడం లేదని మనసులోనే కుమిలిపోతూ ఏడుస్తోంది. అప్పుడే, వారి జీవితంలోకి ఆ అపరిచితుడు ప్రవేశించాడు. బాల్కనీ ద్వారా ఇంట్లోకి దూకిన ఆ వ్యక్తి, తన చేతిలోని కత్తిని రాహుల్ మెడకు ఆనించి, "అసలు ఏం జరుగుతోంది ఇక్కడ? భార్యను కొడుతున్నావా? నగలు ఎక్కడ?" అని గద్దించాడు. రాహుల్ భయంతో గజగజలాడిపోతూ, బీరువా తాళాలు ఇచ్చేశాడు. దొంగ డబ్బు, నగలు సంచీలో వేసుకున్నాడు. అంతలో, దొంగకు వంటగది నుంచి మంచి సువాసన వచ్చింది. "చాలా ఆకలిగా ఉంది, వడ్డించు" అని అరిచాడు. కావ్య భయపడుతూనే దొంగకు వడ్డించింది. ఆ తిండి తింటున్నంత సేపూ దొంగ, భయంతో వణుకుతున్న రాహుల్ను అసహ్యంగా చూశాడు. దొంగ చెప్పిన హృదయవిదారక కథ: తిన్నాక దొంగ ఇలా అన్నాడు: "నేను కూడా నీలాగే మా అమ్మను చావబాదేవాడిని చూసి పెరిగిన వాడిని. మా నాన్న రాక్షసుడు. మా అమ్మ సంపాదన అంతా తీసుకుపోయి తాగేవాడు. ఆ వేదనతోనే అమ్మ చనిపోయింది. నేను అనాథనై దొంగనయ్యాను. ఇక్కడ చూస్తే.. నువ్వు కూడా అదే తప్పు చేస్తున్నావు. ఈమె నిన్ను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తోంది, నువ్వేమో రాక్షసుడిలా ప్రవర్తిస్తున్నావు." దొంగ రాహుల్ దగ్గరకు వచ్చి, కత్తిని కింద పడేసి, "రంగురంగుల కూరగాయలు విడిగా ఉన్నా బాగుంటాయి, కానీ కలిస్తేనే మంచి రుచి. భార్యాభర్తలు కూడా అంతే.. ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకుంటేనే జీవితం రుచిగా ఉంటుంది," అని చెప్పి, ఆ నగలు, డబ్బును కావ్య చేతిలో పెట్టి, పోలీసులకు దొరక్కుండా మాయమయ్యాడు. ముగింపు: ఆ సంఘటన తర్వాత రాహుల్ పూర్తిగా మారిపోయాడు. తన కోపం తన సంసారాన్ని ఎంతలా నాశనం చేస్తుందో అర్థం చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు రాహుల్, కావ్యలు ఒకరికొకరు తోడుగా, అన్యోన్యంగా జీవిస్తున్నారు.

ఉపకారులు: ప్రకృతి ఒడిలో మానవత్వం మహేంద్రగిరి సామ్రాజ్యాన్ని ధర్మకీర్తి అనే మహారాజు ధర్మబద్ధంగా పాలించేవాడు. ఆయనకు ఇద్దరు కుమారులు. పెద్దవాడు విక్రమసేనుడు—శౌర్యపరాక్రమవంతుడు కానీ అహంభావి. చిన్నవాడు ఆర్యవర్ధనుడు—శౌర్యంతో పాటు అమితమైన కరుణా హృదయుడు. ఒకనాడు వారు తమ విద్యాభ్యాసం పూర్తయ్యాక, లోకజ్ఞానం కోసం దేశాటనకు బయలుదేరారు. వన విహారం - మొదటి పరీక్ష ప్రయాణంలో వారు ఒక సుందరమైన నందనవనాన్ని చేరుకున్నారు. అక్కడ పచ్చని చెట్లు, పక్షుల కిలకిలరావాలతో వాతావరణం పరవశింపజేస్తోంది. మధ్యలో ఒక స్వచ్ఛమైన సరోవరం ఉంది. అందులో మేఘాల వంటి తెల్లని హంసలు విహరిస్తున్నాయి. 1. విక్రమసేనుడు తన ధనుస్సు ఎక్కుపెట్టి, "ఈ హంసను కొట్టి నా బాణ గురిని పరీక్షించుకుంటాను" అన్నాడు. 2. ఆర్యవర్ధనుడు వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుని, "అన్నయ్యా! నిరపరాధి అయిన ఈ జీవిని చంపి పొందే వినోదం మన క్షత్రియ ధర్మానికి విరుద్ధం. అది హత్యాకాండ అవుతుంది" అని వారించాడు. 3. విక్రమసేనుడు అసహనంతో విల్లు దించి, "నీవు ఎప్పుడూ ఇంతే, వీరత్వానికి ఉండాల్సిన కఠినత్వం నీలో లేదు" అని వెటకారం చేశాడు. చీమల కోట - రెండో పరీక్ష వారు కొంత దూరం వెళ్ళాక ఒక భారీ చీమల పుట్ట కనిపించింది. వేల సంఖ్యలో చీమలు క్రమశిక్షణతో ఆహారాన్ని సేకరిస్తూ అద్భుతమైన నిర్మాణాన్ని చేస్తున్నాయి. 4. "చూడూ అన్నయ్యా! ఎంతటి ఐకమత్యమో! ఈ చిన్న జీవుల శ్రమ ఎంత గొప్పదో కదా!" అని ఆర్యవర్ధనుడు మురిసిపోయాడు. 5. విక్రమసేనుడు నవ్వి, "వీటిని చిందరవందర చేస్తే కానీ లోపల ఏముందో తెలియదు" అంటూ తన ఖడ్గంతో పుట్టను కూల్చబోయాడు. 6. ఆర్యవర్ధనుడు అడ్డుపడి, "తమ గూడును నిర్మించుకోవడానికి అవి పడే కష్టం మన రాజ్య రక్షణ కంటే తక్కువేమీ కాదు. వాటిని ఆపదలో నెట్టకు" అని బ్రతిమిలాడాడు. విక్రమసేనుడు కోపంతో ముందుకు సాగాడు. తేనెటీగల ధర్మం - మూడో పరీక్ష మరో అరణ్యంలో ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టుకు తేనెపట్టు ఉంది. తేనెటీగలు మకరందాన్ని సేకరిస్తున్నాయి. 7. విక్రమసేనుడు వాటిని చూసి, "ఇవి ఎంతో మందిని కుట్టి బాధిస్తాయి. వీటిని ఇప్పుడే దహించి వేస్తాను" అని నిప్పు పెట్టబోయాడు. 8. ఆర్యవర్ధనుడు అతన్ని ఆపి, "మనం వాటి జోలికి వెళ్ళనంత వరకు అవి మనల్ని ఏమీ చేయవు. పైగా అవి ప్రకృతి సమతుల్యతకు మూలం" అని హితవు పలికాడు. 9. "నీ నీతి బోధలు భరించలేను! నీ దారి నీది, నా దారి నాది" అని విక్రమసేనుడు గుర్రాన్ని వేగంగా దౌడు తీయించి వెళ్లిపోయాడు. అద్భుత వాగ్దానం ఆర్యవర్ధనుడు ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన వేళ, ఆశ్చర్యకరంగా ఒక హంస, ఒక పెద్ద చీమ, ఒక తేనెటీగ అతని వద్దకు వచ్చి మానవ భాషలో మాట్లాడాయి. "ఓ రాజకుమారా! మా ప్రాణాలను కాపాడిన నీవు మాకు దైవసమానుడివి. నీకు ఎప్పుడు కష్టం వచ్చినా మమ్మల్ని స్మరించు, మేము వచ్చి నీకు సాయపడతాము" అని వాగ్దానం చేశాయి. మాయా భవనం - శాపం ఆర్యవర్ధనుడు ప్రయాణిస్తూ 'శీతల పురం' అనే ప్రాంతానికి చేరుకున్నాడు. అక్కడ ఒక వింతైన భవనం, దాని చుట్టూ ఎండిపోయిన చెట్లు ఉన్నాయి. భవనం ముందు ఒక వృద్ధుడు విచారంగా కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆర్యవర్ధనుడు ఆ వృద్ధుడిని పలకరించగా, అతను ఆ దేశపు రాజైన సోమదేవుడని తెలిసింది. "నాయనా! నా పిల్లలు ముగ్గురు—సుమతి, శృతి అనే కవల కుమార్తెలు, చిన్నవాడైన మణికుమారుడు—ఒక సిద్ధుడిని అపహాస్యం చేసి శాపానికి గురయ్యారు. ఆ సిద్ధుడు వారిని మూడు మందార చెట్లుగా మార్చాడు." "ఆ శాప విమోచనం కావాలంటే మూడు పరీక్షల్లో నెగ్గాలి: 1. సరస్సులో పడిపోయిన పురాతన తాళంచెవిని వెతకాలి. 2. చెల్లాచెదురైన లక్ష ముత్యాలను లెక్కపెట్టి మాలగా మార్చాలి. 3. ఒకే రూపంలో ఉన్న ఇద్దరు యువతులలో చిన్నదెవరో గుర్తించాలి." "నిన్న ఒక రాజకుమారుడు వచ్చి విఫలమై ఎండుచెట్టుగా మారిపోయాడు" అన్నాడు సోమదేవుడు. కృతజ్ఞత - విజయం ఆర్యవర్ధనుడు ఆ ఎండుచెట్టు తన అన్న విక్రమసేనుడని గ్రహించాడు. ధైర్యంగా పరీక్షకు సిద్ధమయ్యాడు. 1. మొదటి పరీక్ష: అతను హంసను స్మరించాడు. అది నీటిలోకి మునిగి లోతులో ఉన్న తాళంచెవిని తెచ్చి ఇచ్చింది. 2. రెండో పరీక్ష: అతను చీమను స్మరించాడు. వేల చీమలు వచ్చి ఇసుకలో కలిసిపోయిన ముత్యాలను ఏరి, మాలగా గుచ్చాయి. 3. మూడో పరీక్ష: తేనెటీగను స్మరించాడు. అది ఇద్దరు కవలలలో చిన్నదైన శృతి తలలోని మందార పూవుపై వాలింది (ఎందుకంటే చిన్నమ్మాయి మధురమైన స్వభావం కలది). ముగింపు శాపం విమోచనం కాగానే మందార చెట్లు మనుషులుగా మారాయి. ఎండుచెట్లు కూడా ప్రాణం పోసుకున్నాయి. విక్రమసేనుడు ప్రాణాలతో లేచి, తమ్ముడి గొప్పతనాన్ని గుర్తించి క్షమాపణ వేడుకున్నాడు. సోమదేవ మహారాజు సంతోషించి, తన కుమార్తెలను ఆ ఇద్దరు సోదరులకు ఇచ్చి వివాహం జరిపించాడు. ఆర్యవర్ధనుడు తన కరుణతో అన్నావదినలను, తన భార్యను గెలుచుకుని, ప్రకృతి సహాయంతో సుఖంగా జీవించాడు. నీతి: భూతదయ కలిగిన వారికి ప్రకృతి కూడా తోడుంటుంది.

ఉపకారికి ఉపకారం విజయనగర సామ్రాజ్య వైభవం వెలుగొందుతున్న కాలం అది. రాయలవారి కొలువులో దొంగల ముఠాను పట్టించినందుకు గాను, సోమన్నకు బహుమానంగా ఒక సంచి నిండా వరహాలు దక్కాయి. ఆ బంగారు నాణేల మూటను తన దట్టి (నడుము పట్టీ) లో భద్రంగా దోపుకుని, సోమన్న తన ఇంటి దారి పట్టాడు. "ఈ సంపద చూసి బామ్మ ఎంత మురిసిపోతుందో! ఇక ఎన్నడూ నన్ను దద్దమ్మ అని తిట్టదు" అని ఉత్సాహంగా గెంతుతూ నడవసాగాడు. విరిగిన వంతెన - వేలాడే సోమన్న దారిలో తుంగభద్రానది నుండి పారుతున్న ఒక లోతైన కాలువ ఎదురైంది. ఆ కాలువకు అడ్డంగా పాత కాలపు తాటి మొద్దుల వంతెన వేసి ఉంది. సోమన్న ఉత్సాహంగా గెంతుతూ వెళ్తుండగా, ఆ పాత మొద్దు కాస్తా పెళ పెళమంటూ విరిగింది. సోమన్న చాకచక్యంగా పడిపోకుండా విరగని వంతెన భాగాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని గాలిలో వేలాడసాగాడు. కింద చూస్తే లోతైన కాలువ, పైన ఎత్తైన గట్లు! సరిగ్గా అదే సమయంలో, కాషాయ వస్త్రాలు ధరించి, చేతిలో చిడతలతో హరినామ సంకీర్తన చేసుకుంటూ ఒక బైరాగి అటుగా వచ్చాడు. సోమన్న దుస్థితి చూసి, "అయ్యో పాపం! ఈ కుర్రాడు పెద్ద చిక్కులో పడ్డాడు" అని తలచి సహాయం చేయడానికి వచ్చాడు. ఒడ్డున ఉన్న ఒక పెద్ద రాతి శిల మీద నిలబడి, "నాయనా సోమన్న! భయపడకు, నీ పాదాలను నా వైపుకు చాచు, నేను పట్టుకుని నిన్ను సురక్షితంగా ఒడ్డుకు దించుతాను" అన్నాడు. కాపాడబోయి కష్టాల్లోకి... సోమన్న తన పాదాలను బైరాగికి అందించాడు. బైరాగి వాటిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. కానీ బైరాగి చేతులు తగలగానే సోమన్నకు విపరీతమైన కితకితలు వచ్చాయి. వాడు గిలగిలలాడుతూ కాళ్లను పైకి గుంజుకునేసరికి, బైరాగి పట్టు తప్పి రాయి మీద నుండి జారి సోమన్న కాళ్లను పట్టుకుని వేలాడటం మొదలుపెట్టాడు. ఇప్పుడు వంతెనను సోమన్న, సోమన్న కాళ్లను బైరాగి పట్టుకుని గాలిలో ఊగుతున్నారు. "ఒరేయ్ నాయనా! పట్టు వదిలావంటే ఇద్దరం అగాధంలో పడిపోతాం. ఎవరైనా వచ్చేవరకు ఓపిక పట్టు," అన్నాడు బైరాగి గడగడలాడుతూ. కాసేపయ్యాక సోమన్న అడిగాడు, "అయ్యా! మీ భుజం మీద వేలాడుతున్న ఆ చెక్క ముక్కలేమిటి?" "అబ్బాయీ, ఇవి చిప్పతాళాలు. వీటిని వాయిస్తూ పాటలు పాడుతూ భిక్షాటన చేస్తాను," అని జవాబిచ్చాడు బైరాగి. "అయితే ఒక పాట పాడండి వింటాను," అన్నాడు సోమన్న. బైరాగి ఎంత మొరపెట్టుకున్నా వినకుండా, సోమన్న బెదిరించడంతో పాట మొదలుపెట్టాడు. "తాళాలు వాయించకుండా పాట ఏమిటి? తాళాలు వాయించు!" అని సోమన్న మళ్ళీ పేచీ పెట్టాడు. "చేతులతో నీ కాళ్ళు పట్టుకుంటే తాళాలు ఎలా వాయించను?" అని బైరాగి అడిగితే, "నీకు చేతులు ఖాళీ లేకపోతే ఆ తాళాలిలా ఇవ్వు, నేనే వాయిస్తాను" అంటూ సోమన్న వంతెనను వదిలేసి చేతులు కిందకు చాచాడు. అంతే! ఇద్దరూ కలిసి ధభీమని కాలువలోకి పడిపోయారు. గిన్నె బోర్లించిన సోమన్న తెలివి నీరు తక్కువగా ఉండటంతో ప్రాణాపాయం తప్పింది కానీ, అంత ఎత్తు నుంచి పడటం వల్ల బైరాగికి ఒళ్ళంతా గాయాలయ్యాయి. బైరాగి పైన పడటం వల్ల సోమన్నకు ఏ దెబ్బ తగలలేదు. బైరాగి నొప్పితో విలవిలలాడుతూ, రెండు కాసులు ఇచ్చి, "నాయనా సోమన్న! అంగడికి వెళ్ళి కాస్త నూనె తీసుకురా, గాయాలకు రాసుకోవాలి" అని ఒక చిన్న ఇత్తడి గిన్నె ఇచ్చాడు. సోమన్న అంగడికి వెళ్ళి నూనె కొన్నాడు. అంగడి యజమాని గిన్నె నిండా నూనె పోసి, "ఇంకొంచెం మిగిలింది, ఇంకో గిన్నె ఉంటే ఇవ్వు" అన్నాడు. సోమన్న గిన్నెను పరిశీలించి, దాని అడుగున ఉన్న ఖాళీని చూసి, "మరో గిన్నె ఎందుకు? ఈ మిగిలింది ఇక్కడ పోయండి" అంటూ గిన్నెను బోర్లించాడు. గిన్నెలో ఉన్న నూనె అంతా నేల పాలైంది. అంగడివాడు వాడి తెలివికి ఆశ్చర్యపోయి, మిగిలిన నూనెను గిన్నె అడుగు భాగంలో పోసి పంపాడు. సోమన్న ఆ గిన్నెను అలాగే జాగ్రత్తగా బైరాగి దగ్గరకు తెచ్చాడు. "అదేమిటి నాయనా, గిన్నె బోర్లించి తెచ్చావు?" అని బైరాగి అడిగితే, "అది మిగిలిన నూనె. అసలు నూనె ఇదుగో!" అంటూ సోమన్న గిన్నెను వెల్లికిలా తిప్పాడు. అంతే, అడుగున ఉన్న నూనె కూడా మట్టి పాలైంది. "చాలా ఉపకారం చేశావు నాయనా! ఇంక నీ దారిన నీవు వెళ్ళు" అని బైరాగి నిట్టూర్చాడు. సోమన్న మాత్రం బైరాగి తనను మెచ్చుకున్నాడని సంతోషిస్తూ తన దారి పట్టాడు. బామ్మ గారి తీర్పు బైరాగి వద్ద సెలవు తీసుకున్న సోమన్న, తన దట్టిలోని బంగారు వరహాల మూటను తడుముకుంటూ సాయంత్రానికి ఇంటికి చేరుకున్నాడు. బామ్మ వాకిట్లోనే కూర్చుని సోమన్న కోసం ఎదురుచూస్తోంది. "బామ్మా! ఇదిగో చూడు, రాయలవారు నా తెలివితేటలకు మెచ్చి ఇచ్చిన బహుమానం!" అంటూ ఆ వరహాల మూటను ఆమె ముందు గుమ్మరించాడు. ఆ బంగారు నాణేల మెరుపు చూసి బామ్మ కళ్ళు చెదిరిపోయాయి. "అబ్బో! నా మనవడు నిజంగానే గట్టివాడు అయిపోయాడు!" అని మురిసిపోతుంటే, సోమన్న తను దారిలో చేసిన 'మహాత్కార్యాలన్నీ' ఒక్కొక్కటిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. వంతెన మీద నుండి బైరాగిని ఎలా కాపాడిందీ, నూనె గిన్నెను ఎలా తెలివిగా బోర్లించిందీ వివరిస్తుంటే బామ్మ ముఖం మెల్లగా పాలిపోవడం మొదలైంది. "బామ్మా! ఆ బైరాగి గారు నన్ను ఎంతగా మెచ్చుకున్నారో తెలుసా? 'నీ అంతటి ఉపకారిని నేను ఎక్కడా చూడలేదు నాయనా' అని దీవించి పంపారు," అని సోమన్న గర్వంగా చెప్పాడు. అప్పుడు బామ్మ నిట్టూర్చి ఇలా అంది: "ఒరేయ్ వెర్రి సోమన్నా! ఆ బైరాగి నిన్ను మెచ్చుకోలేదురా, నీ తెలివితక్కువతనానికి భయపడి సాగనంపాడు. గిన్నె బోర్లించి నూనె ఒలకబోశావు సరే, ఆ పక్కనే పారుతున్న కాలువలో నీ బంగారు మూట పడలేదు కదా! ఆ వరహాల మూట కూడా 'అడుగున ఖాళీ ఉంది' అని బోర్లించలేదు కదా?" సోమన్న ఒక్క క్షణం ఆలోచనలో పడి, "అయ్యో! ఆ సంగతి నాకు తట్టనే లేదు బామ్మా! అడుగున ఖాళీ ఉందేమో చూద్దాం ఆగు..." అంటూ మళ్ళీ మూట విప్పబోయాడు. బామ్మ వెంటనే ఆ మూటను లాక్కుని, "చాలురా నీ తెలివి! నువ్వు వరహాలు తెచ్చింది చాలు కానీ, ఇక మీదట ఎవరికీ 'సహాయం' చేయకుండా ఇంట్లో కూర్చో. అది నువ్వు లోకానికి చేసే అతిపెద్ద ఉపకారం!" అంది. సోమన్న మాత్రం, "చూశావా బామ్మా, నా గొప్పతనం తెలిసేసరికి నీకు నా మీద ఎంత భయం వేస్తుందో!" అని నవ్వుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు. ________________________________________ వరహాల విత్తనాలు బైరాగి వద్ద సెలవు తీసుకుని ఇంటికి నడుస్తున్న సోమన్నకు ఒక వింత ఆలోచన వచ్చింది. దారిలో పొలాల్లో రైతులు విత్తనాలు చల్లడం చూశాడు. "అవును! ఈ బంగారు వరహాలు ఇప్పుడైతే ఒక మూట ఉన్నాయి. వీటిని కూడా విత్తనాల్లాగా నాటితే, బంగారు చెట్లు మొలుస్తాయి కదా! అప్పుడు బామ్మకు ఎన్ని మూటలైనా ఇవ్వచ్చు," అని తనలో తాను సంబరపడిపోయాడు. వెంటనే తన ఇంటి వెనకాల ఉన్న తోటలోకి వెళ్ళి, ఎవ్వరికీ కనిపించకుండా ఒక పెద్ద గుంత తవ్వి, రాయలవారు ఇచ్చిన బంగారు వరహాలన్నింటినీ అందులో పోసి మట్టితో పూడ్చేశాడు. సాయంత్రం బామ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి, "బామ్మా! ఈరోజు నేను ఒక గొప్ప పని చేశాను. వచ్చే నెలకల్లా మన ఇంటి వెనక 'బంగారు పంట' పండుతుంది. అప్పుడు మనం ఈ ఊరికే ధనవంతులం అయిపోతాము!" అని గొప్పగా చెప్పాడు. బామ్మకు విషయం అర్థం కాక, "ఏమిటిరా ఆ పిచ్చి మాటలు?" అని అడిగింది. సోమన్న జరిగిందంతా గర్వంగా వివరించాడు. అది విన్న బామ్మ నెత్తీ నోరు బాదుకుంది. "ఒరేయ్ వెర్రి వెధవా! బంగారు నాణేలు నాటితే చెట్లు మొలుస్తాయా? అవి ఎవడైనా ఎత్తుకుపోకముందే వెళ్ళి తీయరా!" అని కేకలు వేసింది. సోమన్న విచారంగా తోటలోకి వెళ్లి మట్టిని తవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ వాడు గిన్నెను బోర్లించినట్టే, గుంతను కూడా చాలా 'తెలివిగా' తవ్వడం వల్ల, తవ్వుతున్న కొద్దీ పక్కనున్న కాలువ నీరు అందులోకి చేరి బురద అయిపోయింది. బంగారు నాణేలన్నీ ఆ బురదలో కూరుకుపోయాయి. సోమన్న బయటకు వచ్చి, "బామ్మా! నువ్వు చెప్పింది నిజమే. బంగారు చెట్లు మొలవడం లేదు సరే కదా, ఆ వరహాలన్నీ భూమిలోకి 'స్నానానికి' వెళ్ళిపోయాయి. అవి బయటకు రావాలంటే మనం వచ్చే ఏడాది ఎండాకాలం వరకు ఆగాల్సిందే!" అని అమాయకంగా చెప్పాడు. బామ్మ ఆ మాటలు విని స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. సోమన్న మాత్రం, "పాపం! బామ్మకు అంత బంగారాన్ని చూసి ఆనందం తట్టుకోలేక నిద్ర వచ్చేసినట్టుంది," అనుకుంటూ హాయిగా తంబుర మీటుతూ పాట అందుకోవడానికి బైరాగి కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టాడు. ________________________________________

ఉచితసలహాలు నారయ్యకు తాతలనాటి పూరిపాక ఒకటి ఉన్నది. దానిని ఆనుకుని విశాలమైన పెరడు ఉన్నది. నారయ్య ఆ పెరట్లో అరటిపిలకలు నాటాడు. అరటితోట ఏపుగా పెరిగి, పచ్చగా, కంటికి ఇంపుగా ఉన్నది. ఒక రోజు ఉదయం నారయ్య అరటి తోటలో కాలువలు సరిచేస్తూ ఉండగా జమీందారుగారి పాత గుర్రపుబండి వచ్చి ఆగింది. అది చూసి నారయ్య ఆశ్చర్య పడుతూండగా, బండిలో నుంచి జమీం దారుగారి భార్య దిగి నారయ్యను పిలిచింది. నారయ్య హడావిడిగా మట్టిచేతులు కడుక్కుని, పైపంచతో తుడుచుకుంటూ వచ్చాడు. ఆమె అతని పేరు అడిగి తెలుసుకుని '" చూడు. నారయ్యా, పెరట్తో సహా నీ పాకను నాకు అమ్ముతావా?" అని అడిగింది. -నారయ్య ఆశ్చర్యపోతూ జవాబు చెప్ప లేదు. జమీందారుగారి భార్యకు తన పూరిపాకతో ఏం పనో అతనికి అంతు బట్టలేదు. "డబ్బు గురించి సందేహించకు అయిదు వందలు ఇస్తాను,'' అన్నదామె. నారయ్య తన చెవులను తానే నమ్మ లేకపోయాడు. ఆ పూరిపాకకు ఎవరూ రెండువందలు కూడా ఇయ్యరు. అందు చేత, ఆమె అయిదు వందలు అనేసరికి అతని నోట మాటరాలేదు. అతను మాట్లాడక పోవటం చూసి జమీందారుగారి భార్య. ఆ మొత్తం చాల లేదు కాబోలు ననుకుని, "సరే. ఏడు వందల యాభై ఇస్తాను. మరి మాట్లాడకు.” అన్నది.నారయ్యకు మూర్ఛ వచ్చినంత పని అయింది. ఏడు వందల యాభై! అది పెట్టి ఎంత వ్యాపారమైనా చేసుకోవచ్చు నని అతను ఆలోచనలో పడ్డాడు. అప్పటికీ నారయ్య సరేననకపోయే సరికి, జమీందారుగారి భార్య విసిగిపోయి, "ఆఖరి మాట ! వెయ్యి రూపాయ లిస్తాను. నీ పాక ఇస్తావో ఇయ్యవో చెప్పెయ్యి," అన్నది. నారయ్య అంగీకరించినట్టు తల ఊపి, " అమ్మగారూ, సాయంత్రం లోపల మేం పాకను ఖాళీచేసిపోతాం.' సాయంత్రం మీరు దాన్ని స్వాధీనం చేసుకోవచ్చు." అన్నాడు. "సాయంత్రం డబ్బు ఇచ్చి మనిషిని పంపుతాను," అని జమీందారుగారి భార్య చాలా తృప్తిపడ్డట్టు కనిపిస్తూ, బండి ఎక్కి వెళ్ళిపోయింది. ఆవిడ అలా వెళ్ళగానే నారయ్య తన భార్యను ఉద్దేశించి, "మన పంట పండిందేవ్!" అంటూ ఎగిరి గంతు వేశాడు. జమీందారుగారి బండి నారయ్య పాక ముందు ఆగిన క్షణం నుంచీ ఇరుగు పొరుగుల వాళ్లు అంతా శ్రద్ధగా వింటూనే వున్నారు. వాళ్ళు అందరూ నారయ్య దగ్గిరికి వచ్చి "పాకను నిజంగానే జమీందారుగారికి అమ్మేస్తావేమిటి?'' అని వింతగా అడిగారు. " వెయ్యి రూపాయలు వస్తూంటే అమ్మక ఏం చేస్తాను?" అన్నాడు నారయ్య. "నీ తెలివి తెల్లవారినట్టే ఉన్నది! నీ ముష్టి పాకకు వెయ్యిరూపాయల ధర ఎందుకు పలికిందో ఆలోచించాలా, వద్దా? ఆవిడగారు ఏ లాభమూ చూసుకో కుండానే అంత డబ్బు ఇస్తున్నదా? నీ పెరట్లోనో, పాకలోనో ఏదో నిధినిక్షేపం ఉన్నట్టు ఆవిడకు రూఢిగా తెలిసి ఉండాలి. నువు వెర్రి వెధనపు కనుక అమ్మెయ్యటానికి సిద్ధపడ్డావు. చూడు!ఏ పరిస్థితిలోనూ నువు నీ పాకను అమ్మకు. ఆ నిధినిక్షేపమేదో నువే తవ్వి తీసుకో. ముష్టి వెయ్యిరూపాయలకు ఆశ పడకు." అని నలుగురూ నారయ్యకు ఉచిత సలహాలు ఇచ్చి, ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసి, వెళ్ళిపోయారు. ఈ సలహాలు నారయ్యకు నచ్చాయి. అతని భార్య కూడా. " వాళ్ళు చెప్పినది నిజమే. రేపు కూతురికి పెళ్ళి చెయ్య బోతూ ఆవిడ వెయ్యిరూపాయలు పెట్టి ఈ పాక ఎందుకు కొంటుందీ? కూతుర్ని ఇందులో గృహ ప్రవేశం చేయిస్తుందా?" అన్నది. సాయంత్రం జమీందారుగారి మనిషి డబ్బు తీసుకుని వచ్చినప్పుడు భార్యా భర్తలిద్దరూ పాకను అమ్మే ఉద్దేశం మానుకున్నామన్నారు. అతను వెళ్ళి పోయాడు. ఆ రాత్రి లాంతరు వెలుగులో నారయ్య పెరట్లోని అరటిచెట్లన్నీ పీకి పారేసి, పెర డంతా లోతుగా తవ్వి చూశాడు. ఏమీ దొరకలేదు. పాక లోపల తవ్వినా ఏమీ లేదు. కప్పంతా పీకి చూసినా ఫలితం లేకపోయింది. తెల్లవారింది. “బంగారంలాంటి బేరం చెడగొట్టుకున్నాం." అన్నాడు నారయ్య ఏడుపు గొంతుతో. ఇప్పుడైనా మించిపోయిందేముందీ, నువు వెళ్లి ఆవిడతో పాకను అమ్ముతామని చెప్పు. అయిదువందలు ఇస్తానన్నాతటపటాయించక ఒప్పేసుకో." అన్నది నారయ్య భార్య. నారయ్య జమీందారుగారి ఇంటికి వెళ్ళి, జమీందారుగారి భార్యతో, "బుద్ధి లేక, నలుగురి సలహాలూ విని, పాకను అమ్మనని చెప్పాను. ఇప్పుడు అమ్మాలను కుంటున్నాను. మీకు తోచిన ధర ఇప్పిం చండి." అన్నాడు. ఆమె చిన్నగా నవ్వి, '' ఇంక నీ పాక నాకు దేనికీ? పందెం ఎలాగూ ఓడాను." అంటూ ఆమె తనకూ, జమీందారుగారికీ మధ్య పందెం మాట చెప్పింది. జమీందారుగారి బండి తాత ముత్తాతల నాటిది. ఆమె కాపరానికి వచ్చినప్పటి నుండీ జమీందారుగారి చేత కొత్త బండి కొనిపించాలని ప్రయత్నిస్తున్నది. కాని జమీందారుకు పాతబండి అంటే ప్రాణం. ఆయన తాత ముత్తాతలందరూ అందు లోనే ఊరేగారు. పూర్వీకుల నుంచి వస్తున్న వస్తువు లను ఎవరూ వదులుకోరు. చివరకు, ఊరి చివర అరటిపిలకలు నాటిన వాడు కూడా తన తాత ముత్తాతల నాటి పాకను వదులుకోడు. నిలువెత్తు ధనం పోసినా వాడు దాన్ని అమ్మడు. కావలిస్తే అడిగి చూడు!" అన్నాడు జమీందారు. దాని మీదట ఇద్దరూ వెయ్యేసి రూపా యలు పందెం వేసుకున్నారు. ఆ పందెం ఓడిపోయింది జమీందారు భార్య. పందెం గెలుస్తానన్న ధైర్యంతోనూ, జమీందారుగారి చేత కొత్త బండి కొని పించాలన్న పట్టుదలతోనూ వెయ్యిరూపా యలు నీ కిస్తా నన్నాను. నువు ఊళ్ళో వాళ్ళ ఉచిత సలహాలు విని నా ఆశలన్నీ నట్టేట ముంచావు. నీకు తెలుసా? నీకు సలహా లిచ్చిన వాళ్ళే నా దగ్గిరికి వచ్చి తమ ఇళ్ళను ఐదువందలకే ఇస్తా మన్నారు! నలుగురి మాటలూ విని నష్ట పోయావు. ఇకనైనా బుద్ధి తెచ్చుకో. వెళ్ళు," అన్నది జమీందారుగారి భార్య. నారయ్య తలవంచుకుని ఇంటి దారి పట్టాడు.

ఆశ్రయం మరియు ఆశయం కందాలపురం అనే చిన్న రాజ్యాన్ని పాలించే రాజా శౌర్యవర్ధన్ గొప్ప ధైర్యవంతుడు. యుద్ధ విద్యల్లో అతనికి తిరుగులేదు. అయితే, తన కన్నా మెరుగైన వీరుడు భూమి మీద లేడనే అహంకారం అతడిలో రోజురోజుకు పెరిగింది. అతనికి పర్వతారోహణ, అడవిలో ఏకాంతంగా తిరగడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు, శౌర్యవర్ధన్ తన రాజ భటులలో అత్యంత పదునైన పదిమందిని వెంటబెట్టుకుని, ఎత్తైన, దట్టమైన హిమాలయ పర్వత శ్రేణులలోని ఒక ప్రాంతానికి సాహస యాత్రకు బయలుదేరాడు. వారు ఒక లోయ అంచున నడుస్తుండగా, రాజా శౌర్యవర్ధన్ అరుదైన **హిమచిరుత (Snow Leopard)**ను చూశాడు. అది కొండ శిఖరం వైపు జాగ్రత్తగా వెళుతోంది. రాజు వెంటనే తన ఈటెను విసరడానికి సిద్ధమయ్యాడు. అదే క్షణంలో, పక్కనే ఉన్న ఒక మంచు శిల వెనుక నుంచి వేగంగా దూసుకొచ్చిన గట్టి తాడు వంటి వల (Lasso) చిరుతను చుట్టుకుంది. ఆ చిరుత ఒక్క ఉదుటున నేలకు పడింది. తన లక్ష్యాన్ని వేటాడింది ఎవరా అని రాజు కోపంగా చూశాడు. ఒక పాత తోలు దుస్తులు ధరించి, చురుకైన కళ్లతో ఉన్న ఒక వ్యక్తి ఆ వల వేసిన మంచు శిల వెనుక నుంచి బయటకు వచ్చాడు. రాజు అతడి వేషధారణ చూసి, ఆ ప్రాంతంలో నివసించే సాధారణ వేటగాడు/పర్వతవాసి అయి ఉంటాడని భావించాడు. ఆ వ్యక్తి రాజును సమీపించి వినయంగా నమస్కరించి, "మహారాజా, నన్ను క్షమించండి. మీరు చిరుతపై గురిపెట్టిన విషయం నేను గమనించలేదు. నా కుటుంబ పోషణ కోసం నేను తరచూ ఈ ప్రాంతంలో చిరుతలను పట్టుకుంటాను," అన్నాడు. శౌర్యవర్ధన్ కోపంతో ముఖం ఎర్రబడింది. "ఎవరివి నువ్వు? నా అనుమతి లేకుండా నా లక్ష్యాన్ని ఎలా తాకగలవు?" అని అడిగాడు. "నా పేరు ధృవన్. నేను ఈ ఎత్తైన ప్రాంతాలలో నివసిస్తాను. అడవుల గురించి నాకు బాగా తెలుసు. జంతువులను పట్టి, వాటి బొచ్చును అమ్మి జీవిస్తాను," అని బదులిచ్చాడు ధృవన్. "నేను వేటాడదలిచిన జంతువును అడ్డగించి నువ్వు పెద్ద తప్పు చేశావు. దీనికి శిక్షగా... నీకు ఈ పర్వతాలలో మళ్ళీ కనబడకుండా నీ కాలి మడమ నరాన్ని తెగగొట్టిస్తాను. అప్పుడు నీవు వేటాడుతూ తిరగలేవు!" అన్నాడు శౌర్యవర్ధన్ అహంకారంతో. "మహారాజా! తెలియక చేసిన పొరపాటుకు ఇంత కఠిన శిక్ష తగదు. ఈ పర్వతవాసులకు, వేటగాళ్లకు కాళ్లు కళ్లంత ముఖ్యమైనవి. ఇది నా జీవితం, జీవనాధారం," అన్నాడు ధృవన్ దీనంగా. "నువ్వు నన్ను మించిన పర్వతారోహకుడివా? నీ గొప్పతనం నాకు చూపిస్తున్నావా?" అని రాజు వెటకారంగా నవ్వాడు. ధృవన్ ధైర్యంగా, "మీరు యుద్ధభూమిలో ఎంతటి వీరులో, ఈ ప్రమాదకరమైన శిఖరాలపై నేను అంతటి వీరుడిని. నేనే ఈ పర్వతాలలో మహారాజును," అని జవాబిచ్చాడు. శౌర్యవర్ధన్ ఆగ్రహంతో ఊగిపోయాడు. "ఈ మూర్ఖుడిని ఇక్కడే చంపేయండి! ఇతడి అహంకారాన్ని అణచివేయండి!" అని భటులను ఆదేశించాడు. భటులు తమ కత్తులు దూసి ధృవన్ వైపు దూకుతుండగా, అకస్మాత్తుగా కొండ చరియ నుంచి పెద్ద శబ్దంతో మంచు పలకలు విరిగి, పెద్ద హిమపాతం (Avalanche) వచ్చి రాజు మరియు సైనికుల వైపు దూసుకెళ్లింది! సైనికులు, రాజు బిత్తరపోయారు. ఆ మంచు తుఫాను నుంచి తప్పించుకోవడానికి రాజు ప్రయత్నించినా అతని శక్తి చాలలేదు. సైనికులు ఆయుధాలు పట్టుకుని నిలబడే లోపే మంచు వారికి అతి దగ్గరగా వచ్చింది. ఆ భయంకరమైన దృశ్యం చూసిన ధృవన్ ఏమాత్రం ఆలోచించలేదు. క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా, తన నడుముకున్న దృఢమైన పట్టుతాడును తీసి, పక్కనే ఉన్న పెద్ద మంచు గడ్డకు చుట్టి, తాడు యొక్క మరొక చివరను రాజు నడుముకు బిగించి, ఆ మంచు తుఫానుకు అందనంత దూరంలో ఉన్న సురక్షితమైన రాతి గుహలోకి రాజును ఒక్కసారిగా లాగేశాడు. ఆ వెంటనే గుహ అంచున ఉన్న మంచు పలకకు తాడును కట్టేశాడు. కొద్ది క్షణాల్లోనే హిమపాతం చుట్టూ ఉన్న సైనికులను కూడా చుట్టుముట్టేసింది. ఆ తరువాత ధృవన్ గుహలో ఉన్న సురక్షితమైన ప్రదేశం నుంచి తాడు సాయంతో మిగిలిన భటులను కూడా ఒక్కొక్కరిగా బయటకు లాగి కాపాడాడు. శౌర్యవర్ధన్ ఊపిరి పీల్చుకుని, ధృవన్ను దగ్గరకు తీసుకుని కౌగిలించుకున్నాడు. కళ్లల్లో నీళ్లతో, "ధృవన్, అహంకారంతో నిన్ను చులకన చేసి మాట్లాడాను. నీ ప్రాణం తీయించాలని చూశాను. కానీ నువ్వు నా ప్రాణం కాపాడావు. యుద్ధంలో ఇదే పరిస్థితి నా శత్రురాజుకు వస్తే నేను వాడి చావునే కోరుకుంటాను. నీలా దయ చూపను. నువ్వు నాకంటే గొప్పవాడివి. నా మాటలకు నన్ను మన్నించు," అని చేతులు జోడించి వేడుకున్నాడు. దానికి ధృవన్ వినయంగా బదులిచ్చాడు: "మహారాజా! పర్వతవాసికి కాళ్లు ఎంత ముఖ్యమో, మనిషి అయినవాడికి మానవత్వం అంత ముఖ్యం. రాజు అయినా, వేటగాడు అయినా, ఒక మనిషి మరొక మనిషికి ఆపదలో సహాయం చేయాలి. అది నా ధర్మం. అంతేగాని ఇందులో నా గొప్పదనం ఏమీ లేదు." శౌర్యవర్ధన్ తన చేతికి ఉన్న అత్యంత విలువైన వజ్రాల ఉంగరాన్ని తీసి, ధృవన్ చేతికి తొడిగి, అతనికి కృతజ్ఞతలు చెప్పి, ఆ పర్వత ప్రాంతం నుండి గౌరవంగా వెనుదిరిగాడు. ఆ రోజు నుంచి శౌర్యవర్ధన్ అహంకారాన్ని వదిలిపెట్టి, ప్రజల పట్ల వినయంతో పరిపాలించాడు.

ఆఫీస్ అసిస్టెంట్ మరియు ఆకాష్ ఒక పెద్ద సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీ సీఈఓ తన అల్లుడైన ఆకాష్ దగ్గర ఒక పర్సనల్ అసిస్టెంట్ కుర్రాణ్ణి ఏర్పాటు చేశారు. ఆకాష్కి అంతగా పని ఉండేది కాదు, దాంతో ఆ అసిస్టెంట్ కుర్రాడు ఎప్పుడూ ఖాళీగా ఉంటూ ఆఫీసులో వీల్ చైర్ల మీద తిరుగుతూ, సోఫాల మీద ఎక్కుతూ, టేబుళ్ల మీద కూర్చుంటూ అల్లరి చేసేవాడు. ఆకాష్కి వాడు అలా సరదాగా గెంతుతుంటే బాగుండేది. కానీ సీఈఓ గారికి మాత్రం అది చిరాకుగా ఉండేది. "వీడికి కాళ్లూ చేతులు ఊరుకోవు, నిమిషం కుదురుగా ఉండడు" అని విసుక్కునేవాడు. కుర్రాడు మాత్రం ఆయన కళ్ళముందు కాసేపు ఆగి, ఆయన వెళ్లగానే మళ్ళీ తన ఆటలు మొదలుపెట్టేవాడు. ఒకరోజు ఆకాష్ చూస్తుండగానే ఆ కుర్రాడు ఆఫీస్ డెస్క్ మీద ఎక్కి దూకడం సీఈఓ గారు చూశారు. ఆయన ఆకాష్తో "ఒరేయ్! వీడు ఇలాగే గెంతుతుంటే రేపు నీ నెత్తిన ఎక్కి కూర్చుంటాడు జాగ్రత్త!" అని హెచ్చరించారు. ఈ మాట వినగానే ఆకాష్కి భయం పట్టుకుంది. "మావయ్య గారు చెప్పారంటే అది నిజమే అయి ఉంటుంది. వీడు నిజంగానే నా తల మీద ఎక్కి కూర్చోవడానికి ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నాడేమో" అనుకుని ఒక ఉపాయం చేశాడు. వాడు ఎక్కడ తన తల మీద కూర్చుంటాడో అని, వాడు రూమ్లోకి రాగానే ఆకాష్ ఒక పెద్ద హెల్మెట్ పెట్టుకుని, దాని మీద గట్టిగా చేతులు అదిమి పట్టుకునేవాడు. వాడు వెళ్ళేదాకా ఒకచోట కూర్చోకుండా అటు ఇటూ తిరుగుతూ ఉండేవాడు. ఒకరోజు ఆకాష్ భార్య స్నేహ ఇది చూసి, "ఏమండీ ఆఫీసులో హెల్మెట్ ఎందుకు పెట్టుకున్నారు?" అని అడిగింది. "నీకేం తెలియదు! వీడు నా నెత్తిన ఎక్కుతాడని మావయ్య గారు చెప్పారు. అందుకే వాడు ఎక్కడ దూకుతాడో అని ముందు జాగ్రత్తగా హెల్మెట్ పెట్టుకుంటున్నాను" అన్నాడు ఆకాష్. స్నేహ నవ్వి, "నాన్నగారి ఉద్దేశం అది కాదు. చనువిస్తే వాడు చెప్పిన మాట వినకుండా గర్వంగా ఉంటాడని, అంతే కానీ వాడు మీ మీద ఎక్కి కూర్చోడు" అని నచ్చజెప్పింది. భయం పోవడంతో ఆకాష్ మళ్ళీ మామూలుగా ఉండసాగాడు. ఒకరోజు ఆకాష్ ఆ కుర్రాణ్ణి పిలిచి, "కాస్త కాఫీ తీసుకురా" అన్నాడు. కుర్రాడు చిన్న కప్పులో తెచ్చాడు. "అది కాదు, పెద్ద మగ్లో తీసుకురా" అన్నాడు ఆకాష్. "ముందే చెబితే తెచ్చేవాడిని కదా సార్!" అని సమాధానం ఇచ్చాడు కుర్రాడు. అటుగా వెళ్తున్న సీఈఓ గారు ఇది విని, "చూశావా? ఎలా ఎదురు జవాబు చెబుతున్నాడో! ఇలాగే వదిలేస్తే వాడు నీ నెత్తిన ఎక్కుతాడు" అని మళ్ళీ హెచ్చరించారు. ఆకాష్ మళ్ళీ కంగారు పడ్డాడు. స్నేహ చెప్పింది తప్పు అని, మావయ్య గారే కరెక్ట్ అని అనుకున్నాడు. వాడు తనకి ఎదురుగా నిలబడి జవాబు చెప్పకుండా ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. వాడు మాట్లాడటానికి వచ్చినప్పుడల్లా ఆకాష్ వెనక్కి తిరిగి నిలబడేవాడు. వాడు ముందుకు వస్తే ఆకాష్ మరో వైపు తిరిగేవాడు. మళ్ళీ స్నేహ ఇది చూసి, "ఏమిటి ఇద్దరూ రౌండ్లు తిరుగుతున్నారు?" అని అడిగింది. "మావయ్య గారు చెప్పారు, వీడు ఎదురు జవాబు ఇస్తే నా నెత్తిన ఎక్కుతాడని. అందుకే వాడు నాకు ఎదురు పడకుండా నేను పెడ మొహం పెట్టి తిరుగుతున్నాను" అన్నాడు ఆకాష్. స్నేహ గట్టిగా నవ్వి, "అబ్బే! ఎదురు జవాబు అంటే ఎదురుగా నిలబడి మాట్లాడటం కాదండీ, పొగరుగా మాట్లాడటం అని అర్థం. పనివాళ్లు మర్యాదగా ఉండాలని నాన్నగారి ఉద్దేశం" అని వివరించింది. కానీ ఆకాష్ వినిపించుకోలేదు. "పెద్దవారి మాట కాదనకూడదు, వాడు ఎలాగైనా నా నెత్తిన ఎక్కాలని చూస్తున్నాడు" అని భయపడిపోయాడు. చివరికి స్నేహ పరిస్థితి అర్థం చేసుకుని, "సరే, వీణ్ణి నా డిపార్ట్మెంట్లో పెట్టుకుంటాను, మీకు వేరే అసిస్టెంట్ని చూద్దాం" అంది. ఆకాష్ హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

ఆపిల్ పండు మగధ రాజ్యాన్ని పరిపాలించే విక్రమసింహుడు అనే రాజు ఉండేవాడు. అతడు పాలనలో న్యాయానికి, ధర్మానికి ప్రాధాన్యత ఇచ్చేవాడు. కానీ అతడికి ప్రజల నిజాయితీపై తరచుగా అనుమానాలు వచ్చేవి. ఒకసారి, విక్రమసింహుడు తన రాజభవనంలోని ఉద్యానవనంలో ఉన్న ఒక ప్రత్యేకమైన ఆపిల్ చెట్టు గురించి పట్టణంలో ప్రకటింపజేశాడు. ఆ చెట్టుకు కేవలం ఒకే ఒక్క ఆపిల్ పండు కాసింది. అది సంవత్సరంలో ఒక రోజు మాత్రమే పండుతుంది. "ప్రజలారా, ఈ పండు అత్యంత పవిత్రమైనది. రేపు ఉదయం సూర్యోదయం కాకముందే ఎవరైతే ఈ పండును తెచ్చి రాజధానిలో ఉన్న నగర ద్వారం ముందు ఉంచుతారో, వారికి లక్ష బంగారు నాణేలు బహుమతిగా ఇస్తాను," అని రాజు ప్రకటించాడు. కానీ రాజు ఒక షరతు పెట్టాడు: "ఈ పండును కోయడానికి లేదా తీసుకురావడానికి వెళ్ళే వ్యక్తి, గతంలో ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పని, దొంగతనం చేయని, లేదా ఎవరికీ అన్యాయం చేయని వ్యక్తి అయి ఉండాలి. ఆ పండును అపవిత్రం చేస్తే, రాజు ఆగ్రహానికి గురవుతారు." ఈ ప్రకటన వినగానే పట్టణంలో పెద్ద చర్చ మొదలైంది. లక్ష బంగారు నాణేలు అంటే సామాన్య విషయం కాదు. ప్రతి ఒక్కరూ తామే ఆ పండును తెచ్చి బహుమతి గెలుచుకోవాలని ఆశపడ్డారు. 🌳 మొదటి ప్రయత్నం: వజ్రవర్ధన్ ముందుగా వజ్రవర్ధన్ అనే గొప్ప వర్తకుడు, తాను అత్యంత నిజాయితీపరుడిని అని చెప్పుకునేవాడు, బయలుదేరాడు. రాత్రి బాగా పొద్దుపోయాక, అతడు రాజభవనం ఉద్యానవనం లోపలికి ప్రవేశించాడు. అతడు చెట్టు వద్దకు వెళ్ళగానే, ఆ చెట్టు ఆపిల్ను తీసుకురావడానికి అంగీకరించలేదు. వజ్రవర్ధన్ ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆ చెట్టు కొమ్మలు కిందకు వంగలేదు. విసుగు చెందిన వజ్రవర్ధన్, తన బలమంతా ఉపయోగించి కొమ్మను విరిచి పండును కోయడానికి ప్రయత్నించాడు. అంతే! ఆ చెట్టు నుండి పెద్ద శబ్దం వచ్చి, వజ్రవర్ధన్ గతంలో చేసిన కొన్ని అన్యాయాలు, కొందరిని మోసం చేసిన విషయాలు గట్టిగా అరిచి చెప్పింది. ఆ శబ్దానికి రాజభవన సిబ్బంది లేచారు. వజ్రవర్ధన్ పట్టుబడి, అవమానంతో పారిపోయాడు. 💰 రెండవ ప్రయత్నం: గురుదాస్ తరువాత, గురుదాస్ అనే ధనవంతుడైన పండితుడు వచ్చాడు. తాను జీవితంలో ఎప్పుడూ దొంగతనం చేయలేదని, కేవలం అబద్ధాలు చెప్పి డబ్బు సంపాదించానని అనుకున్నాడు. పండితుడు నెమ్మదిగా చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అతడు పండును చేతితో తాకగానే, ఆ చెట్టు వెయ్యి రెట్లు పెద్దగా నవ్వి, గురుదాస్ వేరే వారికి ఇచ్చిన అబద్ధపు వాగ్దానాలు, అసత్య బోధనల గురించి గట్టిగా చెప్పింది. "నువ్వు దొంగతనం చేయకపోయినా, నీ అబద్ధాల ద్వారా అమాయకుల డబ్బును దోచుకున్నావు!" అని చెట్టు అరిచింది. గురుదాస్ కూడా పట్టుబడి పారిపోయాడు. 🙏 మూడవ ప్రయత్నం: పేద రైతు శ్రీకరుడు చివరికి, శ్రీకరుడు అనే పేద రైతు వచ్చాడు. అతడికి ఆస్తులు లేవు, జ్ఞానం లేదు. అతడు తన జీవితంలో కేవలం కాయకష్టం తప్ప, మరేమీ తెలియని వ్యక్తి. బహుమతి గెలుచుకోవాలని ఆశ ఉన్నా, పండు కోసం దేవుడికి మొక్కి, కేవలం తన నిజాయితీని నమ్ముకున్నాడు. శ్రీకరుడు చెట్టు వద్దకు వెళ్ళాడు. "పవిత్రమైన పండు, నాకు లక్ష బంగారు నాణేలు కావాలి. కానీ గతంలో నేను చిన్నప్పుడు తెలియక మా తల్లి చెప్పిన పని చేయకుండా అబద్ధం చెప్పినట్టు గుర్తు. అప్పుడు అబద్ధం చెప్పకుండా ఉండుంటే బాగుండేది. అందువల్ల, నేను ఈ పండును తీసుకోవడానికి అర్హుడిని కాదేమో. నన్ను క్షమించు," అని ఏడుస్తూ తన తప్పును అంగీకరించాడు. శ్రీకరుడి పశ్చాత్తాపంతో కూడిన నిజాయితీని చూసి, ఆ చెట్టు తన కొమ్మలను మెల్లిగా కిందకు వంచి, పండును అతడి చేతిలోకి జారవిడిచింది. శ్రీకరుడు తెల్లవారుజామున ఆ పండును నగర ద్వారం వద్ద ఉంచాడు. సూర్యోదయం కాగానే రాజు విక్రమసింహుడు వచ్చి, ఆ పండును శ్రీకరుడు ఉంచినట్లు చూసి ఆనందించాడు. అతడు శ్రీకరుడిని రాజభవనానికి పిలిపించి, ఆ లక్ష బంగారు నాణేలను బహుమతిగా ఇచ్చాడు. నీతి: రాజు, ప్రజలందరూ అత్యాశతో తమను తాము నిజాయితీపరులుగా చెప్పుకుంటారని తెలుసు. అందుకే ఆ పండును ఎన్నుకోవడానికి కావలసినది - నిజమైన నిస్వార్థం మరియు తన తప్పులను ఒప్పుకునే పశ్చాత్తాపంతో కూడిన నిజాయితీ.

ఆనవాలు: వివేకంతో గెలిచిన అనురాగం ప్రథమ భాగం: ఆశల పందిరి - శివదాను నిరీక్షణ గోదావరి తీరాన ఉన్న శ్యామలగ్రామం ఒక అందమైన పల్లెటూరు. ఆ ఊరిలో శివదాను అనే ఒక ధర్మపరుడైన రైతు ఉండేవాడు. ఆయన కష్టజీవి, నిగర్వి. ఆయన భార్య పార్వతమ్మ పుణ్యవతి. దైవకృప వల్ల వారికి నడివయసులో ఒక కుమారుడు జన్మించాడు. వాడికి కుమారదాసు అని పేరు పెట్టుకున్నారు. అరచేతిలో వైకుంఠంలా వాణ్ణి అల్లారుముద్దుగా పెంచారు. కానీ ఆ గారాబమే వాడికి శాపమైంది. ఐదేళ్లు నిండాక బడికి వెళ్లమని తండ్రి గదమాయించడంతో, పంతానికి పోయి ఆ చిన్నారి కుమారదాసు ఇల్లు వదిలి ఎటో వెళ్లిపోయాడు. శివదాను గుండె పగిలింది. దేశమంతా వెతికాడు. కాశీ నుండి కన్యాకుమారి వరకు గాలించాడు. కానీ కొడుకు జాడ దొరకలేదు. కాలం ఎవరి కోసం ఆగదు. ముప్ఫై ఏళ్లు గడిచిపోయాయి. శివదాను దంపతులు వృద్ధాప్యంలోకి అడుగుపెట్టారు. చేతిలో సత్తువ తగ్గింది, కళ్లలో చూపు మందగించింది. కానీ కొడుకు వస్తాడన్న ఆశ మాత్రం చావలేదు. ఈ దశలో వారికి తోడుగా రాముడు అనే ఒక యువకుడు వచ్చి చేరాడు. ద్వితీయ భాగం: రాముడి వివేకం - నిధి రహస్యం రాముడు అనాథే అయినా సంస్కారవంతుడు. శివదాను దంపతులను కన్నతల్లిదండ్రుల్లా చూసుకునేవాడు. రాముడి నిజాయితీని మెచ్చిన శివదాను, తన కుటుంబ రహస్యాన్ని వాడికి చెప్పాడు. "రాముడూ, మా తాతల నాటి నుండి ఒక నిధి ఈ ఇంట్లోనే దాగి ఉంది. నా కొడుకు వస్తే వాడు సుఖపడాలని దాన్ని అలాగే ఉంచాను. అది ఎక్కడుందో నీకు చెబుతాను, నా తర్వాత దీన్ని నా కుమారుడికే అప్పగించు" అని ఆ నిధి ఉన్న చోటును రాముడికి వివరించాడు. శివదాను ఇంట్లో నిధి ఉందన్న వార్త గాలిలా ఊరంతా పాకింది. అది విని చాలామంది మోసగాళ్లు ఆ నిధిపై కన్నేశారు. శివదాను కొడుకు కుమారదాసు పేరుతో ఒకరి తర్వాత ఒకరు దొంగ వేషాలు కట్టుకుని రావడం మొదలుపెట్టారు. కానీ రాముడు సామాన్యుడు కాదు. వచ్చిన ప్రతివాడిని ఒక పరీక్షకు గురిచేసేవాడు. ఒకరోజు ఒక మోసగాడు వచ్చి "నేనే మీ కొడుకును" అన్నాడు. రాముడు వాణ్ణి లోపలికి తీసుకెళ్లి ఖాళీ గదులు చూపించాడు. ఒక గదిలో పాత చొక్కా, మరో గదిలో బియ్యం, మిరపకాయల బానలు చూపించాడు. వాడు నిధి ఎక్కడుందోనని కళ్లప్పగించి చూశాడే తప్ప, ఆ వస్తువులకు ఉన్న విలువను గుర్తించలేదు. "నువ్వు కుమారదాసువు కావు, వెంటనే వెళ్లిపో" అని రాముడు వాడిని గెంటివేశాడు. తృతీయ భాగం: ఆనవాలు దొరికిన వేళ - నిజమైన వారసుడు ఒక వర్షం కురిసిన సాయంత్రం, ఒక ఆజానుబాహుడు తన భార్యాబిడ్డలతో శివదాను ఇంటి ముందు నిలబడ్డాడు. ఆయన కళ్లలో ఏదో తెలియని ఆవేదన, గతాన్ని వెతుకుతున్న ఆర్తి ఉన్నాయి. రాముడు బయటికి వచ్చి "ఎవరు మీరు?" అని అడిగాడు. ఆ వ్యక్తి తన భార్యను వసారాలో కూర్చోమన్నాడు. రాముడి వెంట లోపలి గదుల్లోకి వెళ్లాడు. ఖాళీ గదులు చూసి ఆ మనిషి నిట్టూర్చాడు. ఉత్తరపు గదిలో వంకెకు వేలాడుతున్న చిన్న పిల్లవాడి చొక్కాను చూడగానే ఆయన అడుగులు ఆగిపోయాయి. కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ చొక్కాను తీసి తన గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. "దీన్ని ఇంకా పారేయలేదా నాన్నా?" అని తలచుకుంటూ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. తర్వాత బానలు ఉన్న గదిలోకి వెళ్లారు. బియ్యం ఉన్న బానను చూడగానే ఆయన ఏదో గతాన్ని గుర్తుచేసుకున్నట్టు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. రాముడు "ఏమిటి చూస్తున్నావు?" అనగా, "ఈ బాన కింద ఒక చిన్న రంధ్రం ఉండేది, చిన్నప్పుడు నేను అందులో గోళీలు దాచేవాడిని. అది ఇంకా అలాగే ఉందా అని చూస్తున్నాను" అన్నాడు. రాముడికి అప్పుడే అర్థమైంది, ఇతనే అసలైన కుమారదాసు అని. చతుర్థ భాగం: పునఃసమాగమం - ధర్మ విజయం రాముడు ఆ వ్యక్తిని శివదాను దంపతుల వద్దకు తీసుకెళ్లాడు. "అమ్మా.. నాన్నా.." అన్న ఒక్క పిలుపుతో ఆ గదిలో ప్రాణం లేచి వచ్చినట్టయింది. పార్వతమ్మ తన కొడుకుని గుర్తుపట్టి హత్తుకుంది. శివదానుకు ఇంకా చిన్న అనుమానం. "నాయనా, నిధి కోసం ఎందరో వచ్చారు. నువ్వే కుమారదాసువని నమ్మకం ఏమిటి?" అని అడిగాడు. అప్పుడు కుమారదాసు నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: "నాన్నా, బియ్యం బాన అడుగున నిధి బిందె ఉన్న సంగతి నాకు చిన్నప్పుడే తెలుసు. కానీ నాకు నిధి అక్కర్లేదు. నా చిన్ననాటి చొక్కాను ఇంకా ఆ వంకెకు అలాగే ఉంచి నా కోసం ఎదురుచూస్తున్న మీ ప్రేమ చాలు. ఆ చొక్కా మీద ఉన్న పాత మరకలే నేను మీ కొడుకునని చెప్పే అతిపెద్ద ఆనవాలు." శివదాను కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు రాలాయి. రాముడి వివేకాన్ని మెచ్చుకుంటూ, కొడుకుతో ఇలా అన్నాడు: "నాయనా, వీడు రాముడు. ఇన్నేళ్లుగా నీ స్థానంలో ఉండి మమ్మల్ని కాపాడాడు. వీడు నీ తమ్ముడితో సమానం. మీరు ఇద్దరూ కలిసి ఈ ఆస్తిని, ఈ అనురాగాన్ని పంచుకోవాలి." ముగింపు కుమారదాసు తన తప్పు తెలుసుకుని, తన భార్యాబిడ్డలతో తల్లిదండ్రుల వద్దే ఉండిపోయాడు. రాముడు ఆ కుటుంబంలో ఒక సభ్యుడయ్యాడు. ఆ ఇల్లు మళ్ళీ పసిపిల్లల నవ్వులతో, పాత జ్ఞాపకాలతో కళకళలాడింది. ధనం కంటే సంస్కారం గొప్పదని, వస్తువుల కంటే జ్ఞాపకాల ఆనవాలు విలువైనవని ఆ ఊరి ప్రజలు తెలుసుకున్నారు. నీతి: నిజమైన అనురాగానికి భౌతిక సంపదతో పనిలేదు. గుర్తులు మరచిపోయినా, మనసులోని ఆనవాలు ఎప్పటికీ చెరిగిపోవు.

ఆటలో ఆత్మానందం సువర్ణపురాన్ని పరిపాలించే వీరచంద్రుడు అనే రాజుకు బుద్ధిబలాన్ని పెంపొందించే ఆటలంటే విపరీతమైన మక్కువ. ముఖ్యంగా శత్రంజి (చదరంగం) అతని మనస్సుకు ప్రశాంతతనిచ్చేది. రాజ్యపాలనతో అలసిపోయిన వేళల్లో, కొద్దిసేపైనా తన మంత్రి ధర్మదేవుడుతో శత్రంజి ఆడటం అతనికి పరమానందం. ఎవరితో ఆడినా గెలుపు రాజుదే. ఆ విజయంలోనే అతడు తన గొప్పతనాన్ని చూసుకునేవాడు. మంత్రి ధర్మదేవుడు ఓడిపోయినా చిరునవ్వుతో రాజును అభినందించేవాడు. కానీ ఒక రోజు అనూహ్యంగా మంత్రి రాజును ఓడించాడు. ఆ ఓటమి వీరచంద్రుని గుండెల్లో అగ్ని రాజేసింది. కోపంతో బల్లను తోసి, మాటలేమీ లేకుండా సభను వదిలి వెళ్లిపోయాడు. ఆ రోజు నుంచీ రాజు ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది. మర్నాడు మంత్రి క్షమాపణ చెప్పగా, రాజు మౌనంగా ఆటకు అంగీకరించాడు. ఈసారి రాజు గెలిచాడు. కానీ ఆ ఆనందం క్షణికమే. తరువాతి ఆటలన్నీ మంత్రే గెలిచాడు. రాజు ఓటమిని భరించలేకపోయాడు. ఆటపై ఆసక్తి తగ్గింది. రాజ్యకార్యాల్లోనూ నిర్లిప్తత కనిపించసాగింది. ఈ మార్పును గమనించిన మంత్రి, రాజుతో ఇలా అన్నాడు — “మహారాజా! చిత్రగిరి రాజ్యంలో ఒక యువ శత్రంజి నిపుణుడు ఉన్నాడు. పేరు ఆనందవిక్రముడు. అతడిని పిలిస్తే మీ మనస్సులోని సందేహానికి సమాధానం దొరకవచ్చు.” రాజు అంగీకరించాడు. ఆనందవిక్రముడు రాజసభకు వచ్చిన రోజు, అతని చూపుల్లో అహంకారం లేదు. వినయంగా వంగి, “మహారాజా! ఒకసారి నాతో ఆడండి. మీ సమస్యకు సమాధానం నేనే ఇస్తాను,” అన్నాడు. మొదటి ఆటలో రాజే గెలిచాడు. ముఖంలో పాత ఆనందం మెరిసింది. కానీ ఆ తరువాత ఆటలన్నీ ఆనందవిక్రముడే గెలిచాడు. రాజు ఎంత ప్రయత్నించినా గెలవలేకపోయాడు. కోపం మళ్లీ రాజులో చెలరేగింది. అప్పుడు మంత్రి ముందుకొచ్చి ఆనందవిక్రముడితో ఆడి, అతడిని సులభంగా ఓడించాడు. రాజు విస్మయానికి లోనయ్యాడు. అప్పుడే ఆనందవిక్రముడు అన్నాడు — “మహారాజా! ఆటలో ఆనందం రెండు విధాలు. ఒకటి — గెలిచామనే మదంతో వచ్చే ఆనందం. ఇది మత్తులాంటిది. కొంతసేపటికి మనస్సును ఖాళీ చేస్తుంది. రెండవది — ఆడుతున్న ప్రతి క్షణంలో వచ్చే ఆత్మానందం. ఇది ఔషధంలాంటిది. మనసును పదునుపెడుతుంది.” రాజు మౌనంగా విన్నాడు. “మీరు గెలిచినప్పుడు ఎదుటివారి బాధను చూసి సంతోషించడం మీకు అలవాటైంది. కానీ మంత్రి గారు కావాలని ఓడిపోయినా, ఆయన ముఖంలో బాధ లేదు. అందుకే మీకు ఆనందం తగ్గింది,” అన్నాడు ఆనందవిక్రముడు. రాజు కళ్ళు మూసుకుని గతాన్ని గుర్తుచేసుకున్నాడు. మాట నిజమే. అప్పుడే ఆనందవిక్రముడు తన తలపాగా తొలగించి, “మహారాజా! నేను మీ మంత్రిగారి శిష్యుడిని… ఆయన కుమారుడిని. మీకు నిజమైన ఆనందం ఏమిటో గుర్తుచేయడానికే ఈ పరీక్ష,” అన్నాడు. వీరచంద్రుడు కళ్ళలో ఆనందాశ్రువులు మెరిశాయి. ఆనందవిక్రముడిని హృదయానికి హత్తుకున్నాడు. ఆ రోజు నుంచీ రాజు శత్రంజిని గెలుపుకోసం కాదు – మనస్సు కోసం ఆడసాగాడు. కాలక్రమేణా ఆనందవిక్రముడిని తన కుమార్తెకు వరుడిగా ఎంపిక చేసి, వైభవంగా వివాహం జరిపి, యువరాజుగా పట్టాభిషేకం చేశాడు. నీతి 👉 విజయం కన్నా విలువైనది – ఆ ప్రయాణంలో పొందే ఆనందం.

ఆక్వా టెర్రా:

ఆక్వా టెర్రా: కొత్త ప్రపంచపు ఆవిర్భావం క్రీస్తుశకం 2500. మానవ చరిత్రలో ఇది 'మహా జల ప్రళయం' తర్వాత పుట్టిన సరికొత్త యుగం. భూమిపై ఉన్న హిమనీనదాలన్నీ కరిగిపోవడంతో మనం ఒకప్పుడు చూసిన ఖండాలు, పచ్చని అడవులు, చారిత్రక నగరాలన్నీ ఇప్పుడు అగాధమైన సముద్ర గర్భంలో నిశ్శబ్దంగా నిద్రిస్తున్నాయి. భూమి ఇప్పుడు 98 శాతం నీటితో నిండిన ఒక నీలి రంగు గోళం. కానీ, మానవ మేధస్సు ఓటమిని ఒప్పుకోలేదు. సముద్రపు అలలపైన, అత్యాధునిక సాంకేతికతతో నిర్మించిన కృత్రిమ ద్వీపాలపై మనిషి తన సామ్రాజ్యాన్ని పునర్నిర్మించుకున్నాడు. దీనినే **'ఆక్వా టెర్రా'** అని పిలుస్తారు. ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత విలాసవంతమైన, శక్తివంతమైన నగరం **'నైరా' (Naira)**. ఇది సముద్రంపై తేలియాడే ఒక భారీ మెట్రోపాలిటన్ హబ్. ఇందులో వందలాది కృత్రిమ లంకెలు (Domes) ఉంటాయి. ఒక్కొక్క డోమ్ లోపల ఒక్కో రకమైన వాతావరణాన్ని కృత్రిమంగా సృష్టిస్తారు. ఈ నైరా నగరానికి నైరుతి దిశలో ఉన్న **'లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీ'** ఆక్వా టెర్రాకే మణిమకుటం వంటిది. ఇక్కడి ఆకాశహర్మ్యాలు కేవలం భవనాలు కావు; అవి కార్బన్-నానో ట్యూబ్లతో నిర్మించబడి, మేఘాలను దాటి అంతరిక్షపు అంచులను తాకుతుంటాయి. గాలిలో ప్రయాణించే యాంటీ-గ్రావిటీ వాహనాలు (Aero-Pods), నగరమంతా విస్తరించిన హాలొగ్రాఫిక్ ప్రకటనలు ఆ ప్రాంతాన్ని ఒక కాంతిమయమైన స్వప్నలోకంలా మారుస్తాయి. ఈ అద్భుత నగరానికి అధిపతి **ఆర్థర్ మిల్లర్**. ఆయన కేవలం ఒక పాలకుడు మాత్రమే కాదు, ఒక గొప్ప శాస్త్రవేత్త. నగరానికి గుండెకాయ వంటి 'హాలొగ్రాఫిక్ ఎనర్జీ కోర్' ఆయనే కనిపెట్టాడు. ఇది సముద్రపు నీటిలోని హైడ్రోజన్ పరమాణువులను క్వాంటం పద్ధతిలో విచ్ఛిన్నం చేసి, అనంతమైన శక్తిని ఉత్పత్తి చేస్తుంది. ఈ ఎనర్జీ కోర్ నుండి వెలువడే నీలిరంగు కాంతి కిరణాలు నగరం మొత్తానికి వెలుగును, రక్షణ కవచాన్ని (Force Field) అందిస్తాయి. ఆర్థర్ నియంత్రణలో ఉన్న ఈ సాంకేతికతే లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీని ఇతర నగరాల కంటే ఉన్నతంగా నిలబెట్టింది. 2. మేధావి ఎలిజా మిల్లర్: ఒక అద్భుతం లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీలోని అత్యంత ఎత్తైన 'క్రిస్టల్ టవర్' పైన ఆర్థర్ కుమార్తె **ఎలిజా మిల్లర్** నివాసం ఉంటుంది. ఆమె కేవలం అందగత్తె మాత్రమే కాదు, ఆక్వా టెర్రా ప్రపంచంలోనే అత్యున్నత స్థాయి 'జెనెటిక్ ఆర్కిటెక్ట్' మరియు 'క్వాంటం కోడర్'. ఆమె పుట్టినప్పుడే ఆమె మెదడులో అత్యంత వేగవంతమైన 'న్యూరల్ లింక్ చిప్' అమర్చబడింది, దీనివల్ల ఆమె సాధారణ మనుషుల కంటే పది రెట్లు వేగంగా సమాచారాన్ని విశ్లేషించగలదు. ఆమె ప్రయోగశాల ఒక అద్భుత లోకం. అక్కడ గాలిలో తేలియాడే నీలిరంగు హాలొగ్రాఫిక్ స్క్రీన్లు, కణాల స్థాయిలో జీవకణాలను మార్చగల నానో-బాట్స్ నిరంతరం పని చేస్తూ ఉంటాయి. ఎలిజా తన 12వ ఏటనే ప్రాచీన నాగరికతల డిజిటల్ లైబ్రరీలను పూర్తిగా చదివేసింది. మరుగున పడిపోయిన ప్రాచీన యుద్ధ విద్యలను, ఆధునిక లేజర్ పోరాట పద్ధతులతో కలిపి ఆమె ఒక కొత్త రక్షణ వ్యవస్థను రూపొందించింది. ఆమె పదునైన తెలివితేటల వల్ల, ఆర్థర్ తన కూతురి కోసం ఒక కఠినమైన పరీక్షను సిద్ధం చేశాడు. "నా కుమార్తెను వివాహం చేసుకునే వ్యక్తికి కేవలం సంపద ఉంటే సరిపోదు. అతను ఆమె మేధస్సుకు సరితూగాలి. ఎలిజా స్వయంగా రూపొందించిన 'బయో-మెట్రిక్ పజిల్' మరియు 'వర్చువల్ రియాలిటీ యుద్ధ పరీక్ష'లో గెలిచిన వారే ఆమెకు అర్హులు" అని ప్రకటించాడు. ఎలిజా అందం ఒక వెలుగులీనే నక్షత్రంలా ఉంటే, ఆమె మేధస్సు శత్రువుల గుండెల్లో వణుకు పుట్టించేలా ఉంటుంది. 3. విక్టర్ స్టోన్: అందం కోసం ఆరాటం క్లౌడ్ సిటీకి కొద్ది దూరంలో ఉన్న 'నియాన్ ఆర్చిపెలాగో' అనే ద్వీపసమూహంలో **విక్టర్ స్టోన్** నివసిస్తున్నాడు. అతను అపారమైన వారసత్వ సంపద కలిగిన వ్యక్తి. అయితే, విక్టర్కు ఒక వింత వ్యాధి ఉంది—అదే 'పరిపూర్ణత కోసం ఆరాటం'. తన రూపం అందరి కంటే భిన్నంగా ఉండాలని అతను విచ్చలవిడిగా బయో-మోడింగ్ (Bio-modding) ప్రయోగాలు చేయించుకున్నాడు. కానీ, అతిగా చేసిన ఈ జన్యు మార్పిడి ప్రయోగాలు వికటించాయి. అతని చర్మం ఇప్పుడు ఒక రకమైన లోహపు రంగులోకి మారింది, అతని కళ్లు కెమెరా లెన్స్లలా మెరుస్తుంటాయి. తన అసలు రూపాన్ని దాచుకోవడానికి అతను ఎప్పుడూ అత్యంత ఖరీదైన 'లిక్విడ్ గోల్డ్ సైబోర్గ్ సూట్' ధరిస్తుంటాడు. ఈ సూట్ అతనికి అపారమైన శక్తిని ఇస్తుంది కానీ, సహజమైన మనిషి అందాన్ని మాత్రం ఇవ్వలేకపోయింది. విక్టర్ ఎలిజా మిల్లర్ గురించి విన్న క్షణం నుండి, ఆమెను తన సొంతం చేసుకోవాలని ఒక పిచ్చి పట్టుదలతో ఉన్నాడు. కానీ ఆర్థర్ మిల్లర్ పెట్టిన కఠినమైన పరీక్షల గురించి విన్నప్పుడు విక్టర్కు భయం వేసింది. తనకి చదువు అబ్బలేదు, పైగా తన వింత రూపం చూస్తే ఆర్థర్ తనని నగరంలోకి కూడా రానివ్వడని అతనికి తెలుసు. అయినప్పటికీ, తన దగ్గర ఉన్న అపారమైన డబ్బుతో ఏదైనా సాధించవచ్చనే అహంకారం అతనిలో ఉంది. ఈ క్రమంలోనే అతను తన తెలివైన సేవకుడు **లియో**ను పావుగా వాడుకోవాలని ఒక ప్రమాదకరమైన పథకం వేశాడు. 4. లియో: నీడలో ఉన్న సూర్యుడు విక్టర్ స్టోన్ యొక్క విలాసవంతమైన భవనంలో ఒక మూల ఉన్న చిన్న 'డేటా ల్యాబ్'లో **లియో** నివసిస్తుంటాడు. అతను విక్టర్ ఆధీనంలో ఉన్నప్పటికీ, అతని వ్యక్తిత్వం పూర్తిగా భిన్నమైనది. లియో పూర్వీకులు ఒకప్పుడు భూమిపై గొప్ప విద్యావేత్తలు. ఆ రక్తమే అతనిలో ప్రవహిస్తోంది. అపారమైన మేధస్సు ఉన్నప్పటికీ, పేదరికం వల్ల అతను విక్టర్ యొక్క సాంకేతిక సలహాదారుడిగా పనిచేయాల్సి వస్తోంది. లియో రూపం అత్యంత ఆకర్షణీయమైనది. ఎటువంటి కృత్రిమ సర్జరీలు లేకుండానే, అతనిలో ఒక సహజమైన తేజస్సు ఉంటుంది. అతని కళ్ళు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక కొత్త విషయాన్ని అన్వేషిస్తున్నట్లు మెరుస్తుంటాయి. అతను తన ఖాళీ సమయమంతా 'న్యూరల్ ఆర్కైవ్స్'లో గడుపుతాడు. మనుషులు మర్చిపోయిన ప్రాచీన కావ్యాలు, గణిత సూత్రాలను చదువుతుంటాడు. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే, విక్టర్ స్టోన్ ఒక మెరుస్తున్న ఇత్తడి విగ్రహం అయితే, లియో చీకటిలో ఉన్న ఒక స్వచ్ఛమైన వజ్రం. ఆక్వా టెర్రా ప్రపంచంలోని కృత్రిమమైన అందాల కంటే, మనిషి యొక్క సహజమైన తెలివితేటలు గొప్పవని అతను నమ్ముతాడు. 5. మోసపూరిత ఒప్పందం మధ్యవర్తి **జాక్** లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీ నుండి తిరిగి వచ్చి విక్టర్కు ఒక వార్త అందించాడు. "విక్టర్! ఆర్థర్ చాలా కఠినంగా ఉన్నాడు. పెళ్లికొడుకును లైవ్లో చూడాలి, క్వాంటం పజిల్స్ ఛేదించాలి అని చెబుతున్నాడు" అని హెచ్చరించాడు. విక్టర్ కోపంతో తన గదిలోని రోబోలను ధ్వంసం చేశాడు. కానీ వెంటనే అతనికి ఒక దుష్ట ఆలోచన తట్టింది. అతను లియోను పిలిపించాడు. "లియో, నువ్వు నా మీద ఉన్న కృతజ్ఞతను చాటుకునే సమయం వచ్చింది. నా ఐడెంటిటీని నువ్వు స్వీకరించాలి" అన్నాడు. విక్టర్ ఒక మెరుస్తున్న 'ఐడెంటిటీ మాస్కింగ్ చిప్'ను తీశాడు. "దీనిని నీ మెడలో అమర్చుకుంటే, స్కానర్లు నిన్ను 'విక్టర్ స్టోన్'గా గుర్తిస్తాయి. నువ్వు వెళ్లి ఆర్థర్ పరీక్షల్లో నెగ్గు. పెళ్లి ఖాయమయ్యాక, పెళ్లి పీటల మీద నేను కూర్చుంటాను" అని వివరించాడు. లియో మొదట నిరాకరించినా, విక్టర్ చేసిన బ్లాక్ మెయిల్ వల్ల విధిలేక ఒప్పందానికి తలొగ్గాడు. అతనికి అత్యంత ఖరీదైన దుస్తులు కట్టబెట్టారు. లియో మరియు జాక్ కలిసి లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీకి బయలుదేరారు. . ________________________________________ 6. పరీక్షా ఘట్టం: క్లౌడ్ సిటీలో సవాల్ లియో ఒక అత్యాధునిక 'ఫ్లయింగ్ పాడ్'లో లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీకి చేరుకున్నాడు. నగరం యొక్క ప్రధాన గోపురం అయిన 'క్రిస్టల్ టవర్' వద్ద అతనికి అద్భుతమైన స్వాగతం లభించింది. అక్కడ ఆర్థర్ మిల్లర్ తన కుమార్తె గురువు అయిన 'మెంటార్-X' (ఒక అడ్వాన్స్డ్ హ్యూమనాయిడ్ రోబో) తో కలిసి వేచి ఉన్నాడు. ఆ రోబో కళ్ళు స్కాన్ చేస్తూ లియో ఐడెంటిటీని తనిఖీ చేశాయి, కానీ విక్టర్ ఇచ్చిన చిప్ వల్ల అది అతన్ని 'విక్టర్ స్టోన్' గానే గుర్తించింది. ఆర్థర్ వెంటనే లియోను ఒక గ్లాస్ చాంబర్లోకి తీసుకెళ్లి, "నా కుమార్తెకు సరిజోడివని నిరూపించుకోవాలంటే నువ్వు ఈ 'క్వాంటం మేజ్' (Quantum Maze) ను ఛేదించాలి" అన్నాడు. గాలిలో ఒక్కసారిగా వేలాది కాంతి రేఖలు ప్రత్యక్షమై ఒక క్లిష్టమైన త్రిమితీయ పజిల్ను సృష్టించాయి. లియో ఏమాత్రం తడబడలేదు. అతను తన వేళ్లతో గాలిలో ఉన్న ఆ కాంతి బిందువులను కదిలిస్తూ, ప్రాచీన గణిత సూత్రాలను క్వాంటం అల్గారిథమ్స్తో కలిపి కేవలం ఐదు నిమిషాల్లో ఆ మేజ్ ను ఛేదించాడు. అనంతరం మెంటార్-X అతనికి ఒక కఠినమైన ప్రశ్న వేసింది: "ఒక రోబోలో భావోద్వేగాలను నింపితే అది మనిషి అవుతుందా, లేక యంత్రం గానే మిగిలిపోతుందా?" లియో ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వి, "నైతికత లేని మేధస్సు ఎంత గొప్పదైనా అది వినాశనానికే దారితీస్తుంది. యంత్రం మనిషి కావాలంటే దానికి ప్రోగ్రామింగ్ కాదు, త్యాగం చేసే గుణం ఉండాలి" అని సమాధానమిచ్చాడు. చాటుగా అంతా గమనిస్తున్న ఎలిజా, లియో యొక్క ఆకర్షణీయమైన రూపానికి మరియు అతని లోతైన మేధస్సుకు ఫిదా అయిపోయింది. 7. ఊహించని తుపాను వివాహ ముహూర్తం ఖరారైంది. లియో ఒక విలాసవంతమైన 'స్కై-క్రూయిజర్' నౌకలో, భారీ రోబోటిక్ బలగంతో కలిసి క్లౌడ్ సిటీకి చేరుకున్నాడు. అంతా ప్రశాంతంగా సాగుతున్న సమయంలో, ఒక్కసారిగా నైరా సరస్సు అడుగున ఉన్న 'టెక్టోనిక్ ప్లేట్స్' కదిలాయి. సముద్ర గర్భంలో భారీ భూకంపం సంభవించడంతో 'అండర్ వాటర్ తుపాను' మొదలైంది. క్లౌడ్ సిటీని రక్షిస్తున్న 'ఫోర్స్ ఫీల్డ్' విపరీతమైన ఒత్తిడికి గురై నీలిరంగులో మెరుస్తూ ప్రకంపిస్తోంది. నగర రక్షణ వ్యవస్థ గట్టిగా సైరన్ మోగించింది: "లెవెల్ 5 తుపాను హెచ్చరిక! అన్ని రవాణా మార్గాలు నిలిపివేయబడ్డాయి." ముహూర్తం సమయం దగ్గర పడుతోంది. నౌకలు కదిలే పరిస్థితి లేదు. ఆర్థర్ ఆందోళనతో, "మన జాతక చక్రాల ప్రకారం ఈ ముహూర్తం దాటితే మళ్ళీ పదేళ్ల వరకు మంచి సమయం లేదు. పెళ్లి వేడుకను ఇక్కడే, ఇప్పుడే మా టవర్ లోని అంతర్గత వ్యవస్థల సాక్షిగా జరిపిద్దాం!" అని ప్రకటించాడు. మధ్యవర్తి జాక్ భయంతో వణికిపోతున్నాడు. అసలు పెళ్లికొడుకు విక్టర్ మరో ద్వీపంలో చిక్కుకుపోయాడు. ఇప్పుడు లియో వెనక్కి తగ్గే దారి లేదు. ఒకవేళ నిజం చెబితే, ఈ తుపాను సమయంలో ఆగ్రహించిన ఆర్థర్ తనని సముద్రంలోకి విసిరేస్తాడని అతనికి తెలుసు. లియో తన కళ్ల ముందే ఉన్న ఎలిజాను చూశాడు. ఆమె కళ్లలో భయం లేదు, కేవలం అతనిపై ఉన్న నమ్మకం మాత్రమే కనిపిస్తోంది. 8. విధి నిర్ణయం తుపాను ఉధృతి పెరుగుతుండటంతో, క్రిస్టల్ టవర్ లోని 'సెంట్రల్ మ్యారేజ్ ఛాంబర్' లో వివాహానికి ఏర్పాట్లు వేగంగా జరిగాయి. ఆక్వా టెర్రాలో పెళ్లి అంటే అగ్ని సాక్షిగా కాదు, 'బయో-లింక్' (Bio-Link) సాక్షిగా జరుగుతుంది. వధూవరుల ఇద్దరి న్యూరల్ చిప్స్ను ఒకే ఫ్రీక్వెన్సీకి అనుసంధానిస్తారు. దీనివల్ల వారిద్దరి ఆలోచనలు, భావోద్వేగాలు జీవితాంతం ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉంటాయి. లియో మనసులో తీవ్రమైన సంఘర్షణ మొదలైంది. "నేను విక్టర్కు సహాయం చేయాలనుకున్నాను, కానీ ఇప్పుడు ఒక అమాయకపు అమ్మాయి జీవితంతో ఆడుకుంటున్నాను. ఈ 'బయో-లింక్' జరిగితే నేను ఆమెకు శాశ్వతంగా భర్తను అయిపోతాను" అని తలపోశాడు. వేదికపై ఎలిజా వెండి రంగు పెళ్లి దుస్తుల్లో మెరిసిపోతోంది. ఆర్థర్ రిమోట్ నొక్కగానే, వారిద్దరి మధ్య ఒక నీలిరంగు లేజర్ కిరణం ప్రసరించి బయో-లింక్ ప్రక్రియను పూర్తి చేసింది. ఆ రాత్రి వారికి కేటాయించిన అత్యంత విలాసవంతమైన 'స్కై-రూమ్' లో లియో ఒక మూల మౌనంగా కూర్చున్నాడు. ఎలిజా అతని దగ్గరకు వచ్చి, "ఏమైంది? పెళ్లయ్యాక కూడా మీరు ఇంత ఆందోళనగా ఎందుకున్నారు?" అని అడిగింది. లియో ఆమె కళ్లలోకి చూడలేకపోయాడు. "ఈ ప్రపంచంలో ఏదీ శాశ్వతం కాదు ఎలిజా... రేపు ఏమౌతుందో ఎవరికి తెలుసు?" అని నిగూఢంగా అన్నాడు. తన మోసం ఆమెకు తెలిస్తే ఆమె ఎంతలా విద్వేషిస్తుందో అని భయపడుతూ, ఆ రాత్రి నిద్రపోకుండా కిటికీ గుండా బయట కనిపిస్తున్న తుపానునే చూస్తూ గడిపాడు. 9. ముసుగు తొలగిన వేళ మూడు రోజుల తర్వాత ప్రకృతి శాంతించింది. లియో తన కొత్త వధువు ఎలిజాతో కలిసి విక్టర్ ద్వీపానికి ప్రయాణమయ్యాడు. ఆర్థర్ కూడా తన అల్లుడి వైభవాన్ని చూడాలని తన సొంత నౌకలో వారిని అనుసరించాడు. లియో నౌక దిగగానే భయంతో వణికిపోతున్నాడు. అతను నేరుగా విక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లి రహస్యంగా అసలు విషయం చెప్పాలనుకున్నాడు. కానీ, అప్పటికే అసహనంతో ఊగిపోతున్న విక్టర్ స్టోన్, అందరి ముందు గర్జిస్తూ బయటకు వచ్చాడు. లియో వెంట ఉన్న ఎలిజాను చూడగానే విక్టర్కు పిచ్చి పట్టినంత పనైంది. "మూర్ఖుడా! నిన్ను కేవలం రాయబారిగా పంపిస్తే, నా స్థానంలో నువ్వు బయో-లింక్ పెళ్లి చేసుకుంటావా?" అని అరుస్తూ, విక్టర్ తన సైబోర్గ్ చేత్తో లియోను బలంగా కొట్టాడు. లియో కింద పడిపోగానే, అతని మెడలో ఉన్న 'ఐడెంటిటీ మాస్కింగ్ చిప్' ఊడిపోయింది. ఒక్కసారిగా అక్కడున్న స్కానర్లన్నీ ఎర్రగా వెలుగుతూ "Identity Mismatch!" అని సైరన్ మోగించాయి. వెనుకనే వస్తున్న ఆర్థర్ ఈ దృశ్యాన్ని చూసి స్తంభించిపోయాడు. తన అల్లుడు అనుకున్న వ్యక్తి ఒక సాధారణ సేవకుడని, అసలు విక్టర్ ఒక వికృతమైన సైబోర్గ్ అని అర్థం కావడానికి అతనికి ఎంతో సమయం పట్టలేదు. "మోసం! అంతా మోసం! నా కుమార్తె జీవితాన్ని నాశనం చేస్తారా?" అని ఆర్థర్ ఆగ్రహంతో ఊగిపోయాడు. విక్టర్ తన రోబోటిక్ సైన్యాన్ని సిద్ధం చేశాడు. రెండు వర్గాల మధ్య లేజర్ యుద్ధం మొదలయ్యే పరిస్థితి ఏర్పడింది. 10. తీర్పు: ప్రేమ మరియు న్యాయం నైరా సరస్సుపై ఉన్న అత్యున్నత న్యాయస్థానం 'సుప్రీం కౌన్సిల్ ఆఫ్ జస్టిస్' వద్దకు ఈ కేసు చేరింది. అక్కడ న్యాయాధికారి ఒక మనిషి కాదు, ప్రపంచంలోని అత్యంత శక్తివంతమైన 'AI జస్టిస్ ప్రోటోకాల్'. విచారణ ప్రారంభమైంది. విక్టర్ తన సంపదతో న్యాయాన్ని కొనాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ AI జస్టిస్ ప్రోటోకాల్ అతని మెదడును స్కాన్ చేసి, అతను పన్నిన కుట్రను అందరికీ హాలొగ్రాఫిక్ స్క్రీన్లపై చూపించింది. అప్పుడు ఎలిజా ముందుకు వచ్చి ఒక సంచలన నిర్ణయం తీసుకుంది. "గౌరవనీయ న్యాయమూర్తి గారూ, మా మధ్య జరిగిన 'బయో-లింక్' కేవలం శారీరకమైనది కాదు. ఆ మూడు రోజుల తుపానులో లియో నా పట్ల చూపిన గౌరవం, అతని మెదడులోని గొప్ప ఆలోచనలు నా న్యూరల్ లింక్లో నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. రూపం విక్టర్ది కావచ్చు, కానీ నేను ప్రేమించిన మేధస్సు లియోది!" అని ప్రకటించింది. AI జస్టిస్ తన అంతిమ తీర్పును వెలువరించింది: • విక్టర్ స్టోన్: ఐడెంటిటీ దొంగతనం మరియు మోసానికి పాల్పడినందుకు అతని సంపదనంతా రద్దు చేసి, అతన్ని సముద్రపు అడుగున ఉన్న మైనింగ్ కాలనీకి జీవితకాలం పని చేయడానికి పంపిస్తున్నాం. • లియో: ఇతను మోసానికి సహకరించినప్పటికీ, ఎలిజా ప్రాణాలను తుపాను నుండి రక్షించాడు మరియు ఆమె 'బయో-లింక్' అతన్ని భర్తగా అంగీకరించింది. కాబట్టి, లియో మరియు ఎలిజా ల వివాహం చట్టబద్ధమైనది. ఆర్థర్ మొదట బాధపడినా, లియో మేధస్సు తన సామ్రాజ్యాన్ని నడపడానికి సరిపోతుందని గ్రహించి అతన్ని అల్లుడిగా స్వీకరించాడు. లియో తన పేదరికాన్ని విడనాడి, లిబర్టీ క్లౌడ్ సిటీకి కొత్త 'టెక్నాలజీ అంబాసిడర్'గా బాధ్యతలు చేపట్టాడు. ఆక్వా టెర్రా చరిత్రలో ఒక గొప్ప మోసంతో మొదలైన కథ, ఒక స్వచ్ఛమైన ప్రేమతో మరియు న్యాయంతో సుఖాంతమైంది. ________________________________________

అసాధ్యాన్ని సుసాధ్యం చేసిన శిల్పి చాలా కాలం క్రితం, చక్రవాక రాజ్యాన్ని శశాంకదేవుడు అనే రాజు పరిపాలించేవాడు. అతని కుమార్తె, యువరాణి శంపలత ఒక దేవకన్య అంత అందమైనది. కానీ ఈ విషయం గురించి ఎవరికీ పెద్దగా తెలియదు, ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో మరియు ఆ ప్రాంతంలో, రాజకుటుంబాల అమ్మాయిలు ఎప్పుడూ బహిరంగంగా కనిపించేవారు కాదు. ఒక రోజు యువరాణి తన తండ్రితో మాట్లాడుతున్నప్పుడు, రాజు మనసులో ఒక ఆలోచన మెరిసింది. సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ, ప్రతిదానిలాగే, యువరాణి అందం కూడా మారుతుంది. ఇంతటి అందగత్తె ఒకప్పుడు ఈ భూమిపై జీవించిందని ఎవరికీ తెలియకుండా పోతుంది. తన మనోహరమైన కుమార్తె రూపాన్ని పాలరాతిలో చెక్కగల శిల్పి ఎవరైనా ఉంటారా! అతను తన ఆలోచనను రాణితో మరియు మంత్రితో చర్చించాడు. ప్రశ్న ఏమిటంటే, ఏ శిల్పి అయినా యువరాణిని చూడకుండా ఆమె రూపాన్ని ఎలా సృష్టించగలడు? కానీ యువరాణి ఏ శిల్పి ముందు మోడల్గా కనిపించే ప్రసక్తే లేదు! ఈ ప్రాజెక్టులో తమ చేతిని ప్రయత్నించడానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చే శిల్పులకు యువరాణి ప్రధాన దాసి ద్వారా ఆమె వర్ణన ఇవ్వబడుతుందని నిర్ణయించబడింది. శిల్పులు ఆ వర్ణన ప్రకారం విగ్రహాలను తయారు చేసిన తర్వాత, వాటిలో ఏది యువరాణిని ఎక్కువగా పోలి ఉందో రాజు మరియు రాణి నిర్ణయిస్తారు. ఆ శిల్పాన్ని రూపొందించిన వ్యక్తిని అప్పుడు రాజ్యానికి ప్రధాన శిల్పిగా నియమించి, రాజసభలో ఉన్నత స్థానాన్ని కల్పిస్తారు. ఆ ప్రకటన యథావిధిగా చేయబడింది మరియు నిర్ణీత రోజున అనేక మంది శిల్పులు రాజకుమారి గురించి ఆ దాసి చెప్పే వర్ణన వినడానికి గుమిగూడారు. ఆ తర్వాత, వారు పాలరాతి దిమ్మలపై రాజకుమారి యొక్క తమ ఊహలకు రూపం ఇవ్వడంలో నిమగ్నమయ్యారు. కొన్ని నెలల తర్వాత, ఆ విగ్రహాలు సిద్ధమయ్యాయి.అవి సిద్ధమయ్యాయి మరియు వాటిని రాజభవనంలోని రాణిగారి అంతఃపురానికి తీసుకువెళ్లారు. రాజు, రాణి మరియు వారి కొద్దిమంది నమ్మకస్తులు వాటిని చూశారు, కానీ వాటన్నింటినీ తిరస్కరించారు! మరోసారి ప్రకటన చేశారు, ఈ ప్రాజెక్టులో పాల్గొనడానికి కొత్త కళాకారులను ఆహ్వానించారు. చక్రవాక రాజ్యంలోని ఒక సరిహద్దు గ్రామంలో రాజశేఖర్ అనే కళాకారుడు నివసించేవాడు. అతని కుమారుడు విరాజ్, అత్యంత ప్రతిభావంతుడైన శిల్పి. అతను పొరుగున ఉన్న వజ్రపుర రాజ్యానికి చెందిన ఒక గొప్ప శిల్పి వద్ద ఇంకా ఆ కళను నేర్చుకుంటున్నాడు. వజ్రపుర రాజు అన్ని రకాల కళలను అమితంగా ప్రేమించేవాడు మరియు అతను వర్ధమాన కళాకారులందరినీ పోషించేవాడు. విరాజ్ తన గ్రామానికి వచ్చినప్పుడు రాజు ప్రకటన విన్నాడు. "ఒక వ్యక్తి యొక్క వర్ణనను వినడం ద్వారా మాత్రమే వారి రూపాన్ని చెక్కడం అస్సలు సాధ్యమేనా?" అని విరాజ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "నాయనా, సూత్రప్రాయంగా అది సాధ్యమే. అలా చేయడానికి ఒకటి కంటే ఎక్కువ మార్గాలు ఉన్నాయి. యోగా ద్వారా అంతర్దృష్టిని పెంపొందించుకోవచ్చు, తంత్రం ద్వారా గోడ లేదా తెర వెనుక ఉన్న వ్యక్తిని చూడవచ్చు. మూడవ మార్గం కొన్ని అతీంద్రియ శక్తుల సహాయం తీసుకోవడం," అని రాజశేఖర్ చెప్పాడు. "నాన్నగారు, నేను యోగిని కాదు, తంత్రికుడిని కూడా కాదు. కానీ మన రాజ్యానికి ప్రధాన శిల్పి కావాలని నాకు కోరిక ఉంది. యువరాణి యొక్క కచ్చితమైన రూపాన్ని సృష్టించడానికి నాకు సహాయపడగల అతీంద్రియ శక్తిని ఎలా, ఎక్కడ కనుగొనాలో నాకు తెలియదు," అని విరాజ్ అన్నాడు. "వారిని ఎక్కడ కలవాలో నేను నీకు చెప్పగలను. ఇది నిజానికి ఒక రహస్యం. మన గ్రామానికి దూరంలో కాకుండా, నీకు తెలిసినట్లుగానే, కనక సరస్సు చుట్టూ కనకారణ్యం అనే అడవి ఉంది. పౌర్ణమి రాత్రులలో, యక్షిణులు సరస్సు ఒడ్డుకు దిగి దాగుడుమూతలు ఆడతాయి. నువ్వు ఎలాగైనా వారిలో ఎవరినైనా సంతోషపెట్టగలిగితే, నీ పని నెరవేరుతుంది," అని రాజశేఖర్ తెలియజేశాడు. పౌర్ణమి రాత్రికి కేవలం రెండు రోజులే ఉంది. విరాజ్ ఆ రాత్రికి ముందు రోజు మధ్యాహ్నం కనకారణ్యం అడవికి బయలుదేరి, సాయంత్రానికి కనక సరస్సు వద్దకు చేరుకున్నాడు. అతను ఒక చెట్టు కింద కూర్చుని తన అవకాశం కోసం వేచి ఉన్నాడు. పౌర్ణమి చంద్రుడు సరస్సుపై మరియు చెట్లపై ప్రకాశిస్తున్నాడు. వాతావరణం ప్రశాంతంగా ఉంది మరియు అనేక అటవీ పుష్పాల సువాసనతో నిండి ఉంది. అకస్మాత్తుగా, విరాజ్ ఒక మధురమైన కిలకిల శబ్దం విన్నాడు. అతను ఆ శబ్దాన్ని అనుసరించి, ఇద్దరు అందమైన యువతులు తన వైపు రావడం చూశాడు. అతను చేతులు జోడించి వారికి నమస్కరించాడు."ఓ మానవుడా, రాత్రిపూట ఇక్కడ ఉండటానికి నీకెంత ధైర్యం? నీకు అడవి జంతువులు మరియు రాక్షసులంటే భయం లేదా?" అని ఆ కన్యలలో ఒకరు అడిగారు. వారు యక్షిణులని ఊహించడం విరాజ్కు కష్టం కాలేదు. "ఓ దయగల దేవతలారా! నాకు దేనికీ భయం లేదు, ఎందుకంటే మీరు నన్ను ఏ ప్రమాదం నుండైనా రక్షిస్తారని నాకు తెలుసు," అని విరాజ్ అన్నాడు. "మాపై నీకు అంత నమ్మకం ఉందా?" అని వారు అడిగారు. "మంచిది. కానీ ఈ సమయంలో నిన్ను ఇక్కడికి ఏమి తీసుకొచ్చింది?" విరాజ్ తాను అక్కడ ఉండటానికి మరియు వారి కోసం వేచి ఉండటానికి గల కారణాన్ని వారికి చెప్పాడు. వారు నవ్వారు, కానీ వారిలో తన పట్ల సానుభూతి తప్ప మరేమీ లేదని విరాజ్ గ్రహించాడు. "చూడు యువకుడా, ఒక వ్యక్తిని చూడకుండా వారి విగ్రహాన్ని చెక్కడం సాధ్యం కాదు. కానీ నువ్వు మా విగ్రహాలను కూడా రాతిలో చెక్కడానికి అంగీకరిస్తే, అసాధ్యాన్ని సుసాధ్యం చేయడానికి మేము నీకు సహాయం చేస్తాము," అని యక్షిణులు అన్నారు. "మీ విగ్రహాలను చెక్కడం నా అదృష్టంగా భావిస్తాను," అని విరాజ్ అన్నాడు. "ధన్యవాదాలు," అని యక్షిణులలో ఒకరు అన్నారు. "నా పేరు చంచల మరియు నా స్నేహితురాలి పేరు చపల. నువ్వు చపల వైపు దృష్టి సారించి చూడు, ఏమి జరుగుతుందో చూస్తావు." విరాజ్ చపల వైపు చూస్తూ ఉండగా, ఆమె రూపం మారడం ప్రారంభించింది. ఒక్క క్షణంలో ఆమె వేరే వ్యక్తిగా మారిపోయింది. "చపల ధరించిన రూపం రాజకుమారిది. ఆమెను చూస్తూ నువ్వు విగ్రహాన్ని చెక్కడం ప్రారంభించవచ్చు," అని చంచల సలహా ఇచ్చింది. "ఇదిగో!" అని చంచల బదులిచ్చింది. తన పక్కనే ఒక పాలరాతి దిమ్మ ఉండటం చూసి విరాజ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. అవసరమైన పనిముట్లతో నిండిన ఒక పెట్టెను కూడా అతను చూశాడు. విరాజ్ వెంటనే తన పనిని ప్రారంభించాడు. కానీ చంచల ఇలా గమనించింది: "ఇది చాలా నెమ్మదిగా జరుగుతోంది. ఆగు, నేను నీ పనిముట్లకు వేగం ఇస్తాను." మరుక్షణమే విరాజ్ తాను పది రెట్లు వేగంగా పనిచేయడం చూశాడు. క్షణాల్లో విగ్రహం తయారైంది. "అద్భుతం!" అని ఆ ఇద్దరు యక్షిణులు ఆశ్చర్యపోయారు. "వచ్చే పౌర్ణమి రాత్రి ఇక్కడికి వచ్చి మాకు ఇచ్చిన వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చు." "అలాగే చేస్తాను, ఓ దేవతలారా, కానీ ఈ రాతి శిల్పాన్ని శశాంకదేవ మహారాజు గారి రాజభవనానికి ఎలా తీసుకెళ్లాలి?" అని విరాజ్ అన్నాడు. "కళ్ళు మూసుకో," అని చంచల ఆజ్ఞాపించింది. విరాజ్ అలా చేశాడు మరియు ఒక వింత అనుభూతిని పొందాడు. అతను ఆకాశంలో తేలియాడుతున్నట్లుగా అనిపించింది. అతను కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి, శిల్పంతో పాటు తాను రాజభవనం ముందు ఉన్నాడు. అతని రాక గురించి రాజుకు సముచితంగా తెలియజేయబడింది. ఆ విగ్రహాన్ని లోపలికి తీసుకువెళ్లారు. అది రాకుమారికి అచ్చం పోలికగా ఉందని తేలింది. "నేను అద్దంలో చూస్తున్నానా?" అని ఆనందంతో రాకుమారి ఆశ్చర్యపోయింది. "ఓ దేవి, నా దగ్గర ఇక్కడ పాలరాయి ముక్క లేదు," అని విరాజ్ అన్నాడు. "నేను నా పనిముట్లను కూడా తీసుకురాలేదు," అని అతను ఇంకా చెప్పాడు.రాజు విరాజును తన దగ్గరికి పిలిచి అతని పనిని ప్రశంసించాడు. అతను ఇలా అన్నాడు. "మేము నిన్ను మన రాజ్యానికి ప్రధాన శిల్పిగా మరియు సభికుడిగా చేస్తాము. కానీ, దానికి ముందు, నువ్వు నా భార్య చెల్లెలు మంజుల యొక్క మరొక బొమ్మను చెక్కాలి. ఆమె నా కుమార్తె బొమ్మను చూసింది మరియు ఆమె తన రూపాన్ని తయారు చేసుకోవాలని కోరుకుంటుంది." "మహారాజు, ఒక పౌరుడు తన రాజును ఎప్పుడైనా తిరస్కరించగలడా? కానీ నన్ను ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్ళనివ్వండి. నాకు అలసిపోయింది, మరియు నాకు కొంత విశ్రాంతి అవసరం," అని విరాజ్ అన్నాడు. "సరే," విరాజు తరువాత అతనికి సహాయం చేస్తాడని నిశ్చయంగా రాజు అంగీకరించాడు. కానీ విరాజు ఎప్పుడూ రాజభవనానికి తిరిగి రాలేదు. అంతే కాదు. అతను రాజ్యాన్ని వదిలి పొరుగున ఉన్న వజ్రపుట్ రాజ్యానికి వెళ్ళాడు. అతని తల్లిదండ్రులు కూడా అతనితో చేరారు. ఆ వేటాల ఒక క్షణం ఆగి, సవాలుతో కూడిన స్వరంతో, రాజు విక్రమ్ ను ఇలా అడిగాడు, "ఓ రాజా, రాజు ఇచ్చిన పదవిని తిరస్కరించడం విరాజు మూర్ఖత్వం కాదా! యువరాణి ప్రతిమను తయారు చేసినట్లే, మంజులలో ఒకరిని కూడా తయారు చేయగలిగేవాడు. అతను ఎందుకు అలా చేయలేదు? తన సొంత రాజు పోషణను ఆస్వాదించడానికి బదులుగా అతను వేరే దేశమైన వజ్రపూర్కు ఎందుకు వెళ్ళాడు? మంజుల బొమ్మను చెక్కుతానని రాజుకు వాగ్దానం చేయలేదా? ఓ రాజా, మీకు వీలైతే నాకు సమాధానం చెప్పండి. మీరు అమ్మను ఉంచుకోవాలా? మీకు సమాధానాలు తెలిసినప్పటికీ, మీ తల మీ మెడ నుండి దొర్లుతుంది!" "ఒక కళాకారుడి గొప్ప ఆశ కళా ప్రేమికుడి సానుభూతి మరియు జ్ఞానం. రాజు శశాంకదేవ్ తన కుమార్తెను ఎప్పుడూ చూడకుండానే ఆమె యొక్క ఖచ్చితమైన చిత్రాన్ని ఆశించడం మూర్ఖుడు! ఈ ప్రశ్న ఒకరి మనస్సులో అగ్రస్థానంలో ఉండాలి, ఎవరైనా ముక్కుసూటిగా మరియు నీరసంగా ఉంటే తప్ప. విరాజ్ వైఖరిని అర్థం చేసుకున్నాడు. రాజు యువరాణిని ప్రధాన శిల్పిగా నియమించే ముందు కూడా, యువరాణికి చేసినట్లుగా మరొక చిత్రాన్ని సృష్టించమని ఆదేశిస్తే, అతనికి ఆ పదవి ఇచ్చిన తర్వాత కూడా అతను పదే పదే ఇలాంటి ఆదేశాలు ఇవ్వగలడు. తన పనిని నిర్వహించడానికి అతను ప్రతిసారీ యక్షుల వద్దకు పరిగెత్తాలా? విరాజ్ రాజు శశాంకదేవ్కు ఎప్పుడూ ఏమీ వాగ్దానం చేయలేదు. ఒక వ్యక్తి తన రాజుకు విధేయత చూపాలని అతను చెప్పాడు. అందుకే అతను తన వ్యక్తిగా ఉండటానికి ఇష్టపడలేదు మరియు చక్రవాకుడిని విడిచిపెట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. "వజ్రపూర్ రాజు కళను ప్రేమించేవాడు మరియు పోషకుడు. అందుకే విరాజ్ ఆ రాజ్యానికి వలస వెళ్ళాడు. కళను అర్థం చేసుకోని వ్యక్తి తనను ఉత్తమ కళాకారుడిగా గుర్తించడం కంటే, కళను అర్థం చేసుకున్న వ్యక్తులు తనను మంచి కళాకారుడిగా గుర్తించడం చాలా మంచిది." విక్రమ్ రాజు తన సమాధానం ముగించిన వెంటనే, శవంతో పాటు రక్త పిశాచి అతనిని తప్పుబట్టింది. ఎవరైనా తన కూతురిని చూడకుండానే ఆమె బొమ్మను చెక్కవచ్చు. విరాజ్ ఆశ్చర్యకరమైన విజయం గురించి ఎటువంటి ఆసక్తిని చూపించకపోవడం అతని వైపు నుండి డబుల్ మూర్ఖత్వం. విరాజ్ ఎలా చేయగలడు

ఆకాశానికి గుంజలు పరిచయం ఈ కథ కేవలం ఒక అమాయకుడి భయం గురించి మాత్రమే కాదు, మానవ సమాజంలోని సహనం, ధర్మం మరియు లోక జ్ఞానం గురించి చర్చించే ఒక అద్భుతమైన రూపకం. మూల కథలోని సోమన్న పాత్రను మరింత లోతుగా, అతడి అంతర్మధనాన్ని చర్చిస్తూ ఈ కథను విస్తరించడమైనది. మొదటి అంకం: అమాయకత్వం మరియు అస్తిత్వ భయం ఒక మారుమూల గ్రామంలో సోమన్న అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతడు ఏనుగు లాంటి కాయబలం ఉన్నవాడు, కానీ పసిపిల్లవాడి మనస్తత్వం కలవాడు. ఊళ్ళో వాళ్ళకి అతడొక ఉచిత శ్రమశక్తి. బరువులు మోయాలన్నా, బావులు తవ్వాలన్నా సోమన్నే దిక్కు. కానీ అతడికి లోకజ్ఞానం లేదు. అతడి ప్రపంచం అంతా తన పొట్ట నింపుకోవడం, రాత్రిపూట ఆకాశాన్ని చూస్తూ నిద్రపోవడం. ఒక పున్నమి రాత్రి, సోమన్న వెన్నెట్లో పడుకుని ఆకాశం వైపు చూస్తున్నాడు. ఆ నీలిరంగు అనంతం అతడిని భయపెట్టింది. అతడు తన చుట్టూ ఉన్న పందిరిని చూశాడు. ఆ చిన్న పందిరి నిలబడటానికే నాలుగు బలిష్టమైన కర్రలు (గుంజలు) ఉన్నాయి. మరి ఇంత పెద్ద ఆకాశం ఏ ఆధారం లేకుండా ఎలా నిలబడింది? "ఒకవేళ ఈ ఆకాశం విరిగి నా మీద పడితే?" అనే ఆలోచన అతడిని వణికించింది. విశ్లేషణ: ఇక్కడ సోమన్న భయం ఒక సామాన్యమైన భయంలా అనిపించినా, అది మానవుడి అస్తిత్వ భయానికి (Existential Dread) ప్రతీక. కంటికి కనిపించని ప్రమాదాల పట్ల మానవుడు అనుభవించే అభద్రతా భావమే సోమన్నను నిద్రలేకుండా చేసింది. రెండవ అంకం: నిరాదరణ మరియు అన్వేషణ మరుసటి రోజు ఉదయం సోమన్న ఊళ్ళో వాళ్ళందరికీ తన భయాన్ని వివరించాడు. "ఆకాశం పడిపోతుంది, మనమంతా చచ్చిపోతాం, పదండి ఆకాశం లేని చోటికి వెళ్దాం" అని అరిచాడు. కానీ సమాజం ఎప్పుడూ భిన్నంగా ఆలోచించే వాడిని 'పిచ్చివాడు' అని ముద్రవేస్తుంది. ఊరి జనం అతడిని వెక్కిరించారు. కొందరు ఎగతాళి చేస్తే, మరికొందరు విసుక్కున్నారు. సోమన్నకు ఒక విషయం అర్థమైంది: "ఈ ఊరి జనం ప్రమాదాన్ని గుర్తించలేనంత మూర్ఖులు. నేను నా ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలి." అని భావించి అరణ్యం వైపు ప్రయాణం కట్టాడు. అతడి దృష్టిలో అరణ్యం అంటే దట్టమైన చెట్లు ఉండే చోటు. చెట్లు ఆకాశాన్ని తాకుతుంటాయి కాబట్టి, ఒకవేళ ఆకాశం పడినా ఆ కొమ్మలు తనను కాపాడుతాయని అతడి నమ్మకం. విశ్లేషణ: ఇక్కడ 'ఆకాశం లేని చోటు' అనేది ఒక మిథ్య (Illusion). మన సమస్యల నుంచి పారిపోవాలని చూస్తాం కానీ, సమస్య అనేది మన ఆలోచనలోనే ఉందని గ్రహించలేం. సమాజం సోమన్నను అర్థం చేసుకోకపోవడం, సామాన్యులకి మరియు తాత్విక చింతన చేసేవారికి మధ్య ఉండే అగాధాన్ని సూచిస్తుంది. మూడవ అంకం: యోగితో దర్శనం - అంతర్గత సత్యం అడవిలో సోమన్నకు ఒక వృద్ధ యోగి తారసపడ్డారు. యోగి కళ్ళలో ఒక వింతైన శాంతి ఉంది. సోమన్న పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, "స్వామీ! మీరు కూడా ఆకాశం పడిపోతుందని భయపడే ఇక్కడికి వచ్చారా?" అని అడిగాడు. యోగి చిరునవ్వు నవ్వి, "ఆకాశానికి గుంజలు ఉన్నాయి నాయనా, అందుకే అది పడదు" అని చెప్పారు. సోమన్న ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఎక్కడున్నాయి ఆ గుంజలు? నాకు ఎందుకు కనిపించడం లేదు?" అని ప్రశ్నించాడు. యోగి అతడికి ఒక పరీక్ష పెట్టాడు. ఊళ్ళోకి వెళ్లి జనాన్ని తిడుతూ బిచ్చం అడగమన్నాడు. సోమన్న గ్రామాల్లోకి వెళ్లి ప్రతి ఇంటి ముందు నిలబడి, యజమానులను దుర్భాషలాడుతూ బిచ్చం అడిగాడు. ఫలితం ఊహించినట్టే ఉంది. ప్రతి ఒక్కరూ అతడిని కొట్టడానికి వచ్చారు, ఛీత్కరించుకున్నారు. కానీ ఒక ఇల్లాలు మాత్రం, సోమన్న తిడుతున్నా వినిపించుకోకుండా, "పాపం ఆకలితో ఉన్నట్టున్నాడు, అందుకే విచక్షణ కోల్పోయాడు" అని దయతో బియ్యం పోసింది. విశ్లేషణ: యోగి ఇక్కడ ఒక గురువుగా వ్యవహరించారు. సత్యాన్ని కేవలం మాటలతో చెబితే అర్థం కాదు, అనుభవం ద్వారా తెలుసుకోవాలని ఆయన భావించారు. లోకంలో చెడు (తిట్లు) ఉన్నప్పటికీ, దానిని సహించి ఎదుటివారికి మేలు చేసే 'సహనం' అనే గుణాన్ని సోమన్నకు పరిచయం చేశారు. నాలుగవ అంకం: ముగింపు - ధర్మమే గుంజ తిరిగి వచ్చిన సోమన్నకు యోగి పరమార్థాన్ని బోధించారు: "చూశావా సోమన్నా! ఆ ఇల్లాలు చూపిన 'క్షమ', 'ధర్మం', 'సహనం' అనేవే ఈ సృష్టిని మోస్తున్న గుంజలు. భౌతికమైన గుంజలు పందిరిని మోస్తాయి, కానీ నైతికమైన విలువలు ఈ విశ్వాన్ని పడిపోకుండా నిలబెడతాయి. అటువంటి పుణ్యాత్ములు ఈ భూమి మీద ఉన్నంత కాలం ఆకాశం పడిపోదు." సోమన్నకు జ్ఞానోదయం కలిగింది. భయం పోయి మనసు తేలికపడింది. అతడు ఆ యోగి దగ్గరే ఉండిపోయి, నిజమైన 'గుంజలు' ఎలా ఉండాలో నేర్చుకున్నాడు. లోతైన విశ్లేషణ (Critical Analysis) రూపక అలంకారం (Metaphor): ఈ కథలో 'ఆకాశం' అంటే మన జీవితం లేదా సమాజం. 'గుంజలు' అంటే ఆ సమాజానికి ఆధారమైన విలువలు. మనకు కనిపించే భౌతిక ప్రపంచం వెనుక కనిపించని కొన్ని నైతిక శక్తులు పనిచేస్తుంటాయి. అమాయకత్వం vs మేధస్సు: సోమన్న అమాయకత్వం అతడిని ప్రశ్నించేలా చేసింది. మేధావులమని చెప్పుకునే ఊరి జనం ప్రశ్నించడం మరిచిపోయారు. కానీ యోగి ఆ అమాయకత్వాన్ని జ్ఞానంగా మలిచారు. సహనం యొక్క ప్రాముఖ్యత: ఒక వ్యక్తి తనను తిడుతున్నా సరే, అతడి ఆకలిని గుర్తించిన ఇల్లాలు పాత్ర ద్వారా 'మానవత్వం' అన్నిటికంటే గొప్పదని నిరూపితమైంది. ఆధ్యాత్మిక దృక్పథం: "ధర్మో రక్షతి రక్షితః" (ధర్మాన్ని మనం కాపాడితే, అది మనల్ని కాపాడుతుంది) అనే సూత్రాన్ని ఈ కథ సరళంగా వివరిస్తుంది. ఆకాశం నిలబడటానికి కారణం గ్రహగతులు మాత్రమే కాదు, భూమి మీద ఉన్న ధర్మం కూడా అని కవి భావన. ముగింపు: 'ఆకాశానికి గుంజలు' కథ మనకు ఇచ్చే సందేశం స్పష్టం: లోకం నిలబడటానికి కండబలమో, ధనబలమో సరిపోవు. గుండె నిండా నిండిన దయ, సహనం అనే అదృశ్య హస్తాలే ఈ ప్రపంచాన్ని విచ్ఛిన్నం కాకుండా కాపాడుతున్నాయి.

అహంకారం కిరణ్ పుర అనే నగరంలో మాధవ్, గోపాల్ అనే ఇద్దరు మిత్రులు ఉండేవారు. మాధవ్ కష్టపడి పని చేసే మనస్తత్వం ఉన్నవాడు. తండ్రి నడుపుతున్న చిన్న అచ్చుయంత్రాన్ని (Printing Press) మెరుగుపరుస్తూ, చిన్న చిన్న ఆర్డర్లు తీసుకుంటూ ఎదుగుతున్నాడు. కానీ గోపాల్ అలా కాదు, అతనిది ఎప్పుడూ 'రాజహంస' మనస్తత్వం. "నేను చిన్న చిన్న పనులు చేయడానికి పుట్టలేదు. ఒకేసారి పెద్ద సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించి కోట్లు గడించాలి. మా నాన్నగారి బట్టల కొట్టులో కూర్చుని బేరాలు ఆడటం నా వల్ల కాదు" అంటూ కాలక్షేపం చేసేవాడు. గోపాల్ కుటుంబం ధనవంతులదే కావడంతో అతనికి ఏ లోటూ ఉండేది కాదు, కానీ అతనిలో ఉన్న అహంకారం చూసి తండ్రి దిగులు పడేవాడు. ఒకనాడు వారి పాత బడిపంతులు బాలయ్య గారు వారిని చూడటానికి వచ్చారు. వారి స్థితిగతుల గురించి అడిగారు. మాధవ్ తాను నేర్చుకుంటున్న మెళకువల గురించి చెప్పాడు. గోపాల్ మాత్రం, "నేను ఒకేసారి అంతర్జాతీయ స్థాయిలో వ్యాపారం మొదలుపెడతాను. మా నాన్నగారి వ్యాపారాన్ని పదింతలు విస్తరిస్తాను" అని గొప్పలు పోయాడు. అప్పుడు బాలయ్య గారు నవ్వి, "నాయనా! పునాది లేని ఇల్లు నిలవదు. దురాశకు పోయి ఉన్నదాన్ని కాపాడుకోలేని మందారపుర మందబుద్ధి కథ చెబుతాను విను" అని ఇలా మొదలుపెట్టారు: మందారపుర మందబుద్ధి కథ పూర్వం మందారపురం అనే ఊరిలో కేశవుడు అనే ఒక సోమరిపోతు ఉండేవాడు. అతనికి దొరికిన గడ్డిపరకను కూడా బంగారంగా మార్చాలన్న పేరాశ ఉండేది. ఒకరోజు అడవిలో ఒక దైవిక శక్తి కలిగిన ఒక కల్పవృక్షం అతనికి కనిపించింది. ఆ చెట్టుకి ఏది కోరితే అది ఇచ్చే శక్తి ఉంది. కేశవుడు ఆ చెట్టుని చూసి, "నాకు ఒక్క బంగారు నాణెం వద్దు, ఒక్క నగ వద్దు. నా కన్ను పడిన ప్రతి వస్తువు బంగారంగా మారిపోవాలి" అని కోరుకున్నాడు. ఆ చెట్టు అతనికి ఆ వరాన్ని ఇచ్చింది. కేశవుడు ఎంతో సంతోషంతో ఇంటికి వచ్చాడు. తను ముట్టుకున్న తలుపు బంగారం అయ్యింది, కుర్చీ బంగారం అయ్యింది. "నేనే ప్రపంచంలో అతి పెద్ద ధనవంతుడిని" అని మురిసిపోయాడు. ఇంతలో అతనికి విపరీతమైన ఆకలి వేసింది. పళ్లెంలోని అన్నాన్ని చేత్తో ముట్టుకోగానే అది గట్టిపడి బంగారు గింజలుగా మారిపోయింది. మంచి నీళ్లు తాగబోతే అవి ద్రవ బంగారంలా మారి గొంతు దిగలేదు. తన విపరీతమైన కోరిక వల్ల తినడానికి తిండి లేక, తాగడానికి నీరు లేక కేశవుడు అల్లాడిపోయాడు. తన బంగారు మేడలోనే ఆకలితో అలమటించి ప్రాణాలు విడిచాడు. ఉన్నదాన్ని అనుభవించకుండా, ఆకాశానికి నిచ్చెన వేయాలనుకున్న దురాశ అతన్ని ముంచేసింది. ఈ కథ విన్న తర్వాత బాలయ్య గారు ఇలా అన్నారు, "గోపాల్! కేశవుడిలాగా పెద్ద గంతులు వేయాలని చూడకు. చిన్న స్థాయి నుంచి నేర్చుకుంటేనే పెద్ద స్థాయిని తట్టుకోగలవు." గోపాల్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. "గురువుగారు, నా కళ్లు తెరిపించారు. రేపటి నుంచే మా నాన్నగారి దుకాణంలో కూర్చుని వ్యాపారం నేర్చుకుంటాను" అని మాట ఇచ్చాడు. ________________________________________ ఈ కథలోని నీతి: "దురాశ దుఃఖానికి చేటు. అనుభవం లేని అహంకారం వినాశనానికి దారి తీస్తుంది."

అస్త్ర సంచలనం: ముగ్గురు విలుకాళ్ళు - ఒక అన్వేషణ ప్రథమ అధ్యాయం: అహంకారాల కలయిక అది ఒక సువిశాలమైన పచ్చని అడవి. పక్షుల కిలకిల రావాలు, సెలయేర్ల గలగలలు ఆ ప్రాంతమంతా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. ఆ అడవి మార్గంలో ముగ్గురు వ్యక్తులు నడుస్తున్నారు. వారి నడకలో ఒక గర్వం, వారి కళ్లలో ఒక విధమైన ధీమా కనిపిస్తోంది. మొదటివాడు సవ్యసాచి. అతని వీపున రెండు అమ్ములపొదులు ఉన్నాయి. అతను అప్పుడప్పుడు ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షులను చూస్తూ, తన రెండు చేతులతో గాలిలో విల్లు ఎక్కుపెట్టినట్లు నటిస్తున్నాడు. "చూశారా మిత్రులారా! ఆ మేఘాల చాటున దాక్కున్న డేగను చూశారా? నేను చిటికె వేసే లోపు నా రెండు బాణాలు దాని రెండు రెక్కలను తాకి కింద పడేయగలవు," అన్నాడు సవ్యసాచి గర్వంగా. పక్కనే ఉన్న రుద్ర (శబ్దవేధి) నవ్వుతూ, "కళ్ళు ఉన్న నీకు అది గొప్ప కావొచ్చు సవ్యసాచీ! కానీ నాకు ఆ డేగ రెక్కల చప్పుడు ఇక్కడే వినిపిస్తోంది. కళ్ళు మూసుకుని కూడా నేను దాని గుండెను చీల్చగలను. చూపు ఉన్నవాడి కంటే, వినికిడి ఉన్నవాడే బలవంతుడు," అని బదులిచ్చాడు. మూడవ వ్యక్తి భైరవ. అతనికి చేతులు లేవు. కానీ అతని భుజాల మీద ఉన్న భారీ విల్లు చూస్తే ఎవరికైనా భయం కలగక మానదు. అతను తన కాలి వేళ్లతో నేల మీద ఉన్న ఒక చిన్న రాయిని తీసి గాలిలోకి విసిరి, "మీరు చేతులతో చేసే విన్యాసాలు నా కాలి గోటికి సమానం. చేతులు లేకపోయినా ప్రకృతి నన్ను వీరుడిని చేసింది," అన్నాడు గంభీరంగా. వారి మధ్య మాటల యుద్ధం సాగుతుండగానే, అడవి మార్గం మరింత ఇరుకుగా మారింది. గాలిలో ఒక వింత వాసన... అది ఎండుటాకుల వాసన కాదు, ఏదో మూలికల పరిమళం. ద్వితీయ అధ్యాయం: మాయా శిఖరం - మలుపు వారు ధర్మపురి చేరువలో ఉన్న 'మాయా శిఖరం' వైపు సాగుతున్నారు. రాజ్యమంతా దండోరా వేశారు—ఎవరు ఆ శిఖరంపై ఉన్న లక్ష్యాన్ని ఛేదిస్తారో వారే రాజ్యానికి సేనాధిపతి అవుతారని. దారిలో వారికి ఒక పాతబడ్డ గుడి కనిపించింది. ఆ గుడి మెట్ల మీద ఒక ముసలి అవ్వ కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళు తెల్లగా ఉన్నాయి, బహుశా ఆమెకు చూపు లేదు. "నాయనలారా! ఆకలి వేస్తోంది... ఏదైనా ఉంటే పెట్టండి," అని దీనంగా అడిగింది. భైరవ కోపంతో, "ముసల్దాన్న! మేము రాజ్యానికి కాబోయే సేనాధిపతులం. మా దారికి అడ్డం రాకు," అని కసురుకున్నాడు. కానీ సవ్యసాచి ఆగి, "అవ్వా! ఈ మాయా శిఖరం దారి ఎటు?" అని అడిగాడు. ఆ అవ్వ వింతగా నవ్వింది. "శిఖరం ఎక్కడం సులభమే నాయనా, కానీ అక్కడ ఉన్న 'అదృశ్య లక్ష్యాన్ని' చూడటం మీ తరం కాదు. దానికి కళ్ళు ఉంటే సరిపోదు, కరుణ ఉండాలి," అన్నది. ముగ్గురూ ఆమె మాటలను తేలిగ్గా తీసుకుని ముందుకు సాగారు. తృతీయ అధ్యాయం: కోయపడుచు చిత్ర - వింత యుద్ధం అడవి మరింత దట్టంగా మారింది. సూర్యరశ్మి కూడా నేలను తాకడానికి భయపడుతోంది. అకస్మాత్తుగా ఒక బాణం సవ్యసాచి కిరీటాన్ని తాకుతూ వెళ్ళి ఒక చెట్టుకు గుచ్చుకుంది. "ఎవరు అది?" అని అరిచాడు సవ్యసాచి. పొదల చాటు నుండి ఒక పదహారేళ్ల కోయపడుచు బయటకు వచ్చింది. ఆమె పేరు చిత్ర. ఆమె చేతిలో కర్రతో చేసిన సాదాసీదా విల్లు ఉంది. "ఈ అడవి మాది. ఇక్కడ గర్వంతో నడిచే వారికి చోటు లేదు," అన్నది చిత్ర నిర్భయంగా. భైరవ నవ్వి, "ఒక చిన్న పిల్లవా! నీకు విలువిద్య తెలుసా? చూడు నా పాదాల సత్తువ!" అంటూ తన కాలితో విల్లు పట్టుకుని, నోటితో బాణం సంధించి ఒకేసారి మూడు బాణాలను వదిలాడు. ఆ బాణాలు చిత్ర తల మీదున్న పండ్ల గొలను తాకాయి. చిత్ర ఏమాత్రం భయపడలేదు. "గురి చూడటం అంటే ప్రాణం తీయడం కాదు. అహింసతో గురిని గెలవడం అసలైన విద్య. మీకు సవాలు విసురుతున్నాను. అదుగో ఆ చెట్టు మీద ఒక గూడు ఉంది. అందులో ఒక చిన్న పిట్ట పిల్ల ఉంది. ఆ గూడు చెదరకుండా, ఆ పిట్టకు తగలకుండా దాని పక్కన ఉన్న ఎండిన కొమ్మను మీలో ఎవరు కొట్టగలరు?" రుద్ర (శబ్దవేధి) ముందుకు వచ్చాడు. "చప్పుడు వింటే చాలు, నేను కొట్టగలను." బాణం వదిలాడు. బాణం కొమ్మను తగిలింది కానీ, ఆ వేగానికి గూడు కింద పడిపోయింది. పిట్ట పిల్ల భయంతో అరిచింది. సవ్యసాచి ప్రయత్నించాడు. రెండు బాణాలతో కొమ్మను కత్తిరించాడు కానీ గూడు వరిగిపోయింది. చివరగా చిత్ర విల్లు తీసుకుంది. ఆమె బాణానికి ఒక సన్నని దారం కట్టి ఉంది. ఆమె బాణం వదిలింది. అది ఆ కొమ్మ చుట్టూ తిరుగుతూ వెళ్లి, కొమ్మను గూడు నుండి వేరు చేసింది, అదే సమయంలో ఆ దారం గూడును మరో బలమైన కొమ్మకు చుట్టేసింది. గూడు పడలేదు, పిట్టకు ఏమీ కాలేదు. నాలుగవ అధ్యాయం: అంతర్మథనం ఆ అద్భుతాన్ని చూసి ముగ్గురు విలుకాళ్ళు స్థాణువులైపోయారు. "ఇది ఎలా సాధ్యం?" అని అడిగాడు సవ్యసాచి. చిత్ర శాంతంగా చెప్పింది, "మీరు బాణాన్ని ఒక ఆయుధంగా చూశారు, నేను దానిని ఒక సహాయకారిగా చూశాను. మీరు గెలవాలని కొట్టారు, నేను కాపాడాలని కొట్టాను." అప్పుడే అక్కడికి ఒక అశ్వం మీద ధర్మపురి మహారాజు వచ్చాడు. ఆయన వెంట ఆ ముసలి అవ్వ కూడా ఉంది. ఆశ్చర్యకరంగా ఆమె ముసలి అవ్వ కాదు, మహారాజుగారి ప్రధాన మంత్రి! మహారాజు ఇలా అన్నాడు: "విలుకాళ్ళారా! మీరు గొప్పవారే, కానీ మీ విద్యలో ప్రాణం లేదు. చిత్ర ఈ అడవి బిడ్డ. ఈమెకు ఏ బిరుదులు అక్కర్లేదు. కానీ ఈమె నేర్పిన పాఠం మీకు అర్థమైతే, అదే మీకు పెద్ద బహుమానం." ముగింపు: కొత్త జీవితం సవ్యసాచి తన గర్వాన్ని వదిలేశాడు. "మహారాజా! మేము మా విద్యను కేవలం ప్రదర్శన కోసం వాడాము. ఈ రోజు నుండి మేము ఈ కోయజాతి రక్షణకు, అడవి సంరక్షణకు మా విద్యను అంకితం చేస్తాము," అని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. రుద్ర తన శబ్దవేధి విద్యతో అడవిలో దొంగతనంగా కలప నరికే వారిని కనిపెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. భైరవ తన పట్టుదలతో అడవిలోని పిల్లలకు విలువిద్య నేర్పే గురువుగా మారాడు. చిత్ర మాత్రం తన విల్లును భుజాన వేసుకుని, అడవి తల్లి ఒడిలోకి మాయమైపోయింది. ఆ అడవిలో ఇప్పటికీ ఒక సామెత వినిపిస్తుంది: "బాణం ప్రాణం తీయడానికి కాదు, ప్రాణాన్ని నిలబెట్టడానికి వాడాలి." _

అల్లుడు-కొడుకు పెదరాయుడు అతిథి సత్కారానికి పెట్టింది పేరు. రామాపురంకి కొత్తగా ఎవరొచ్చినా, ఆయన ఇంట బస చేసి వెళ్ళాల్సిందే! ఆ విధంగా ఒకసారి ఆయన ఇంటికి సుదర్శనుడు అనే యువకుడు వచ్చాడు. అతనికి కవిత్వం చెప్పడం వచ్చు. సంగీతమూ తెలుసు. కళాకారుల నాదరించే విజయనగరంలో, తన అదృష్టాన్ని పరీక్షించుకుందామని బయల్దేరాడు. సుదర్శనుడు చెప్పింది విన్నాక, పెదరాయుడు, “ఆ నగరంలో నాకు తెలిసిన వాళ్ళిద్దరున్నారు. వారిలో అజయుడు నాకు తెలిసిన సీతారామయ్య గారి అల్లుడు. అతను మంచి కవి. ఉపకారగుణ మున్నవాడు. నగరంలో కొంత పలుకుబడి కూడా సంపాయించాడు. కవిగా నీకక్కడ స్థిరపడడానికి తప్పక సాయపడతాడు. రెండోవాడు విజయుడు, మా రెండో అబ్బాయి. వాడు చెప్పుకోతగ్గ గాయకుడు. ఉపకారగుణంలోనూ, పలుకుబడిలోనూ వాడు కూడా విజయుడంతటివాడు. నువ్వు వాళ్ళను కలుసుకో. పని జరుగు తుంది,” అన్నాడు. ఇందుకు సుదర్శనుడెంతో సంబరపడి, "భాగ్యనగరం చేరేలోగానే నా పని సుకర మైంది. మీ పేరు చెప్పుకుని అక్కడ స్థిర పడతాను," అన్నాడు. దీనికి పెదరాయుడు వెంటనే అభ్యంతరం చెబుతూ, "అజయుడికీ, విజయుడికీ కూడా తమకు తామే సాటి అనుకునే గర్వమున్నది. నేను చెప్పగా వారి గొప్పతనాన్ని తెలుసుకున్న నిన్ను, వాళ్ళాదరించరు. నా పేరు చెప్పకుండా పూరుకున్నావంటే, వాళ్ళు నీకు అన్ని విధాలా సహకరిస్తారు. ఉపకారగుణమున్న వారికి, ఆమాత్రం గర్వం వుండడంతప్పుకాదు కాబట్టి, ఈ లోపానికి నేను కానీ, నువ్వు కానీ వాళ్ళను తప్పు పట్ట కూడదు," అన్నాడు. సుదర్శనుడిందుకు సరేనని భాగ్య నగరం చేరుకోగానే, ముందుగా విజయుడింటికి వెళ్ళాడు. పెదరాయుడు చెప్పింది గుర్తుంచుకుని వాడు, విజయుడితో, "అయ్యా, ఉత్తమ కవిత్వాన్ని అంచనా వేయడంలోనూ, కవులకు ఉపాధి కల్పించడంలోనూ తమకు తమరే సాటి అని, ఎక్కడెక్కడో చెప్పుకుంటూంటే విని మిమ్మల్ని చూడవచ్చాను. నన్ను పరీక్షించి, ఇక్కడ స్థిరపడే అవకాశం నాకు కలిగించ వలసిందిగా మిమ్మల్ని కోరుతున్నాను," అన్నాడు స్వయంగా. విజయుడు ఉబ్బిపోయి, "ముందుగా మా మామగారు పెదరాయుడుగారి మీద చక్కని పద్యం చెప్పు. దాన్ని బట్టి నీ సామర్థ్యాన్ని అంచనావేస్తాను," అన్నాడు. పెదరాయుడుగారి వంశవృక్షం గురించీ, ఆయన సాధించిన ఘనకార్యాల గురించీ అడిగి తెలుసుకున్నాక సుకా ముడు సీసపద్యానికి తేటగీతిని జత పరుస్తూ చక్కని పద్యాన్ని చదివాడు. "ఆశువుగా ఇంత చక్కని పద్యాన్ని చెప్పగలిగిన కవికి వేరే పరీక్ష అవసరం లేదు. ఈ నగరంలో గోపాలుడనే భాగ్య వంతుడున్నాడు. ఆయన కళాప్రియుడు, నాకు మిత్రుడు. నిత్యం తననే అంటి పెట్టుకుని వుంటూ కవిత్వాన్ని వినిపించే సహచరుడి కోసం ఆయన అన్వేషి స్తున్నాడు. నేను యోగ్యుడని పంపిన వాడికాయన తప్పక తనవద్ద అవకాశం ఇస్తాడు," అన్నాడు. విజయుడిచ్చిన ఉత్తరం తీసుకున్నాడు. సుదర్శనుడు. తర్వాత అజయుడింటికి వెళ్ళి, విజయుణ్ణి పొగిడినట్టే అతణ్ణి పొగిడాడు. అజయుడుబ్బిపోయి, "నా వద్ద నా తండ్రి సీతారామయ్యపై నా అన్న రాసిన సీసపద్యమొకటున్నది. దానికి చక్కని వరసకట్టి పాడగలిగితే, నీ సామర్థ్యాన్ని అంచనా వేయగలను." అన్నాడు. సుదర్శనుడు, విశాలుడిచ్చిన పద్యానికి వెంటనే వరసకట్టి పాడగానే, అజయుడు మురిసిపోయి, “నిస్సందేహంగా నువ్వు ప్రజ్ఞాశాలివి. ఈ నగరంలో గోపాలుడనే భాగ్యవంతుడున్నాడు. ఆయన కళా ప్రియుడు, నాకు మిత్రుడు. నిత్యం తననే అంటి పెట్టికుని సంగీతం వినిపించే సహచరుడి కోసం, ఆయన అన్వేషిస్తున్నాడు. నేను యోగ్యుడని చెప్పిన వాడికాయన తప్పక అవకాశం యిస్తాడు. ఆయన వద్ద చేరావంటే, నీకిక వసతికీ, భుక్తికీ, ఆదా యానికీ కూడా లోటుండదు." అంటూ వాడికొక లేఖ ఇచ్చాడు. సుదర్శనుడు, గోపాలుణ్ణి కలుసు కున్నాడు. ఆయన వాడిచ్చిన లేఖలు చదివి, "అడ్డమైన వాళ్ళూ కవులమనీ, గాయకులమనీ చెప్పుకుంటూ నావద్దకు వచ్చి, పరమ చెత్తను సాహిత్యమనీ, రణగొణ ధ్వనులను సంగీతమనీ నన్ను భ్రమపెట్టడానికి ప్రయత్నించారు. విని విని విసిగిపోయిన నేను, నాకు నమ్మకమైన మిత్రులు అర్హుడంటూ రాసిన లేఖలు తెచ్చినవారిని తప్ప, ఇతరులను దరిచేర నివ్వడంలేదు. ఇక నువ్వు నాకు కవిత్వాన్నీ, సంగీతాన్నీ వినిపించవచ్చు." అన్నాడు. ఈవిధంగా లభించిన సదవకాశాన్ని సుకాముడు సద్వినియోగం చేసుకున్నాడు. కవిత్వంలోనూ, సంగీతంలోనూ కూడా వాడు, గోపాలుణ్ణి మెప్పించి, ఆయన హృదయంలో స్థానం సంపాయించు కున్నాడు. తనకు బ్రతుకుతెరువేర్పడినందుకు ఎంతో సంతోషించి సుదర్శనుడు, ఆ సందర్భంగా తన శ్రేయోభిలాషులకు విందుభోజనం పెట్టాలనుకున్నాడు. అందుకోసం ముందుగా విజయుడింటికివెళ్ళి, "అయ్యా! మీ వల్ల నాకు ఉపాధి లభించింది. నేను ఏర్పాటు చేసే విందు భోజనానికి తమరు సకుటుంబంగా రావాలి. తమరు కాక, తమ ముఖ్య బంధువులు కొందర్ని కూడా పిలిస్తే, వారి ముందు నాకు చేసిన మేలు గురించి చెప్పుకుంటాను." అన్నాడు. "నువ్వు ప్రజ్ఞాశాలిని కాబట్టి సాయ పడ్డాను. ఇందులో పదిమందికీ చెప్పుకునే దేముందీ?" అన్నాడు విజయుడు మొహమాటపడుతూ. "అయ్యా! సమస్త జంతువుల్లోకీ మనిషిని మించిన కృతఘ్నుడుండడు. ఈ రోజు నేను మేలు చేసినందుకు, మిమ్మల్ని పొగుడుతున్నాను. ఇది తాత్కాలికం కావచ్చు. కొంతకాలం గడిచాక, నేను మీ మేలును మరచిపోతాను. అంతా నా ప్రతిభవల్లే జరిగిందనుకుంటాను. అను కోని పరిస్థితుల్లో మిమ్మల్ని నిరసించినా నిరసించవచ్చు. అందుకే పొందిన ఉప కారానిక్కూడా ప్రచారముండాలి. నేనిప్పు దివ్వబోయే విందుకు తమరూ వస్తారు. తమ బంధువులూ వస్తారు. అందరి సమక్షంలో, మీరు చేసిన మేలును ప్రకటించానంటే—ఆ తర్వాత నేను ఎప్పుడైనా మీ పట్ల నిరసన భావం చూపితే, నలుగురూ నన్నే ఛీ అంటారు. విపరీతమైన గర్వం నన్ను మింగేయకుండా, నేను తీసుకుంటున్న జాగ్రత్త ఇది! కాదనకండి," అన్నాడు సుదర్శనుడు విజయుణ్ణి బ్రతి మాలుతున్న ధోరణిలో, విజయుడు, సుదర్శనుడు మాటల కాశ్చర్యపడి, అతడి దూరాలోచననూ, మంచితనాన్నీ మెచ్చుకుని, ఒక కాగితం మీద తన మామ పెదరాయుడు పేరూ, విలాసం రాశాడు. దాని కింద తన బావమరిది ఉమాపతి పేరూ, విలాసం రాశాడు. ఆ కాగితాన్ని సుదర్శనుడు కందించి, "వీరిని నువ్వే కలుసుకుని కారణం చెప్పే స్వయంగా ఆహ్వానిస్తే బాగుం టుంది. నేను చెప్పడం బాగుండదు." అన్నాడు. "నా అభిప్రాయమూ అదే!" అంటూ సుదర్శనుడు కాగితం చదివి, "అయ్యా! తమరితో కలిపి ఇప్పటికి మూడు కుటుంబాలయ్యాయి. నేను అయిదు కుటుంబాలను ఆహ్వానించాలనుకున్నాను.ఇంకా రెండు పేర్లు రాయండి." అంటూ బలవంత పెట్టాడు. అప్పుడు విజయుడు కాగితం మీద తండ్రి పెదరాయుడు పేరూ, తమ్ముడు అజయుడి పేరూ విలాసాలతో సహా రాశాడు. ఆ పేర్లు చూసి సుదర్శనుడిక్కలిగిన ఆశ్చర్యమింతా అంతా కాదు. విజయుడు, పెదరాయుడు కొడుకే కాక, విడివిడిగా తాను కలుసుకున్న విజయుడు. అజయుడు అన్నదమ్ములై కూర్చున్నారు! అయితే సుదర్శనుడు, పెదరాయుడు కిచ్చిన మాట తప్పినట్టవుతుందని, పెదరాYఉడు తనకు తెలిసినట్టుగా అనకుండా, అక్కణ్ణించి మౌనంగా బయట పడ్డాడు. తర్వాత అతడు, అజయ్ ని కలుసు కుని విజయ్ ని అడిగినట్టే అడిగాడు. సుదర్శనుడు, వాడికి తండ్రి పెదరాయుడు, అన్న విజయుల పేర్లూ, విలాసాలూ ఇచ్చాడు. సుదర్శనుడింకా బలవంత పెట్టగా అతడు, తన మామ సీతారామయ్య, బావమరిది ఉమాపతుల పేర్లిచ్చాడు. అప్పుడు సుదర్శనుడు మరింతగా ఆశ్చర్యపోయాడు. అంటే విజయుడూ, అజయుడూ కూడా సీతారామయ్య అల్లుళ్ళేనన్నమాట! అలాంటప్పుడు, పెదరాయుడు వాళ్ళల్లో ఒకరిని సీతారామయ్య అల్లుడనీ, ఇంకొకరిని తన కొడుకనీ ఎందుకు చెప్పాడు? ఆయన ఇద్దర్నీ తన కొడుకులనవలసింది! అలా '' అనడం ఇష్టం లేకపోతే, ఇద్దర్నీ సీతారామయ్య అల్లుళ్ళనవలసింది! కాసేపాలోచించగా సుదర్శనుడికి జవాబు దొరికింది. కొడుకులిద్దరికీ గర్వం ఎక్కు వంటున్న పెదరాయుడులో, గర్వం పాలు మరింత ఎక్కువుంది. మోహనుడు తన కంటే భార్య తండ్రికి ప్రాముఖ్యత ఇస్తున్నాడన్న అక్కసుతో, ఆయన అతణ్ణి సీతారామయ్య అల్లుడంటున్నాడు! వాడు విందుకు పెదరాయుడిను ఆహ్వానించడానికి రామాపురం వెళ్ళి నప్పుడు, ఆయనతో, "అయ్యా! అహం నన్ను కబళించకూడదని, ఇలా విందు తలపెట్టిన నేను, మీబోటి పెద్దల నుంచి ఎంతో నేర్చుకొనవలసి వుంది. మీరు మీ ఇద్దరి కొడుకులలో ఒకరిని, కేవలంసీతారామయ్య అల్లుడుగా చెబుతూండడం నాకు సబబుగా తోచలేదు." అన్నాడు. దీనికి పెదరాయుడు నవ్వి, "నాకు నా ఇద్దరు కొడుకుల్లో ఎవరన్నా ద్వేషభావం లేదు. ఇద్దర్నీ నేను సమంగానే ప్రేమి స్తున్నాను. సుదర్శనుడు వరసకట్టమని నీకిచ్చిన పద్యాన్ని రాసింది. విజయుడేనని గ్రహించే వుంటావు. వాళ్ళు ఎవరి జీవితాలు వాళ్ళు జీవిస్తున్నారు. మన సంప్రదాయం పెద్దలననుసరించి వుంటుంది. బుద్ధుడి ననుసరించే వాళ్ళు బౌద్ధులు. శివుడి సనుసరించే వాళ్ళు శైవులు. దేవుణ్ణి అనుసరించే వాణ్ణి భక్తుడంటాం. గురువుననుసరించేవాణ్ణి శిష్యుడంటాం. తండ్రిననుసరించేవాడు కొడుకైతే, మామ ననుసరించేవాడు అల్లుడు. విజయుడు ముందు నా కుమారుడు, ఆ తర్వాతే సీతారామయ్య అల్లుడయ్యాడు, విజయు డింట మామ కుటుంబానిది ప్రథమ స్థానం. తండ్రి కుటుంబానిది ద్వితీయస్థానం. కాబట్టి వాణ్ణి సీతారామయ్య అల్లుడనడమే న్యాయం! మనుషుల పేర్లు వారి వారి ప్రవర్తనలకు వ్యాఖ్యానాలని గుర్తుంచుకో! నువ్వు కూడా ఉత్తమ కవిత్వానికి మహాకవుల సంప్రదాయం పాటించడానికి బదులు, గోపాలుని ఆశ్ర యానికే ప్రాముఖ్యతనిచ్చావనుకో. అప్పుడు గోపాలునిఅంతరంగికుడుగానే మిగిలి పోతావు తప్ప, మహాకవివి అనిపించు కోలేవు." అన్నాడు. పెదరాయుడు మహాజ్ఞాని అనీ, రాగద్వేషాలకు అతీతుడనీ, ఆయన ప్రతి మాటలోనూ ఎంతో ప్రయోజనం దాగి వుందనీ అప్పటికి తెలుసుకున్న సుకాముడు, "అయ్యా! మీ హెచ్చరికను గుర్తుంచుకుంటాను. ఆ విధంగా నా ప్రవర్తనను దిద్దుకుంటాను. గుడ్డిగా ఎవరినీ అనుసరించక, వ్యక్తిత్వం వున్నవాడిలా పేరు తెచ్చుకునేందుకు ప్రయత్నిస్తాను," అని, ఆయన వద్ద సెలవు తీసుకున్నాడు….Valluru Dalinaidu

అల్లుడి అదృష్టం భద్రయ్య కూతురు సీత పెళ్ళికుదిరింది. ఊళ్ళోనే వున్న ధర్మయ్య కొడుకు శివయ్య వరుడు, భద్రయ్య పెళ్ళి ఖర్చులకు, కట్నం ఇవ్వడానికి తను వుంటున్న పెంకుటిల్లు అమ్మడానికి పెట్టాడు. ఇంటి పక్కనే వున్న శాంతయ్య తనకి కలిసి వస్తుందని కొనడానికి ముందుకు వచ్చి కొంత డబ్బు బయానాగా ఇచ్చాడు. కాని భద్రయ్యంటే పడని గోపయ్య ఆ ఇంటికి వాస్తు సరిగ్గా లేదనీ, కొంటే అరిష్టమనీ భయపెట్టాడు. శాంతయ్య భయపడి తను ఆ ఇల్లు కొనలేనని బయానాగా ఇచ్చిన డబ్బు తిరిగి తీసుకున్నాడు. భద్రయ్య నిరుత్సాహపడ్డాడు. ధర్మయ్య దగ్గరికి వెళ్ళి పెళ్ళి వాయిదా వెయ్యమని కోరాడు, ఇల్లు అమ్ముడైతే తప్ప కట్నం ఇవ్వలేనని అసలు విషయం చెప్పాడు. అప్పుడు వరుడు శివయ్య ముందుకు వచ్చి, "నాన్నా! కట్నం బదులు ఆ ఇల్లు నేను తీసుకుంటాను. పెళ్ళయిన తర్వాత అన్నయ్య మీ దగ్గర వుంటాడు. నేను ఆ ఇంట్లో కాపురం వుంటాను" అన్నాడు. "ఆ ఇల్లు చాలా పాతబడింది. గదా?" అని సందేహం వెలిబుచ్చాడు ధర్మయ్య, "ఆ ఇల్లు వున్న స్థలం మంచి కూడలిలో గ్రామం మధ్యలో వుంది నాన్నా! నేను దాన్నిపడగొట్టి ఇంటితో పాటు దుకాణం కట్టిస్తాను. వ్యాపారానికి అనుకూలంగా వుంటుంది" అని తండ్రికి నచ్చజెప్పాడు శివయ్య ధర్మయ్య కొడుకు అభిప్రాయంతో ఏకీభవించాడు. పెళ్ళియిన తర్వాత భద్రయ్య ఇంటిని అల్లుడికి అప్పగించి తను పట్నంలో వున్న కొడుకు దగ్గరకు వెళ్ళిపోయాడు. తర్వాత శివయ్య పెంకుటిల్లు వేడ గొట్టించాడు. కొత్త ఇల్లు, దుకాణం కట్టించ దానికి పునాదులు తవ్వుతుంటే లంకెబిందె దొరికింది. దాన్నిండా బంగారు కాసులున్నాయి. శివయ్య పట్నం వెళ్ళి మామగారిని కలుసు కుని ఇంటి పునాదుల్లో లంకె బిందె దొరికిందనే సంగతి చెప్పాడు. "మావయ్యా! ఆ లంకెబిందె మీ పూర్వీకు లదై వుంటుంది. అందులో బంగారం మీకు చెందుతుంది తీసుకోండి" అన్నాడు శివయ్య.. భద్రయ్య నవ్వి "అదంతా నీ అదృష్టం అల్లుడూ, అదే నేనా ఇల్లు శాంతయ్యకు అమ్మి వుంటే లంకె బిందె బైట పడినా, నాకు చెప్పే వాడా? తిరిగి ఇచ్చేవాదా? ఇల్లు కొనడానికి బయానాగా డబ్బులు ఇచ్చి తిరిగి తీసుకున్నాడంటే, మా పెద్దల ఆస్తి బైటకు పోకుండా వుండటానికే అనుకుంటాను. ఇదంతా ఆ దేవుని దయ. నీ అదృష్టము కాబట్టి ఆ బంగారం నీదే" అని లంకెబిందె తీసు కోవడానికి తిరస్క రించాడు. శివయ్య సంతోషించాడు.

అరణ్య నిధి: కిరణ్మయుడి సాహసం - తొలి భాగం 1. గంధర్వలోయ - ఒక పరిచయం గంధర్వలోయ... ఆ పేరులోనే ఒక మాధుర్యం ఉంది. పశ్చిమ కనుమల ఒడిలో, నిత్యం పచ్చని చీర కట్టుకున్న సుందరిలా ఆ లోయ అలరారుతుంటుంది. అక్కడ ప్రవహించే ఏరులు సంగీతాన్ని వినిపిస్తాయి, పక్షుల కూతలు వేద మంత్రాల్లా ధ్వనిస్తాయి. ఆ లోయకు ఆనుకుని ఉన్న మణిపురం గ్రామం ఒకప్పుడు కళలకు కాణాచి. కానీ నేడు అది కేవలం ఒక సామాన్య కుగ్రామం. 2. సూర్యవంశీయుల వైభవం ఒకప్పుడు ఈ గంధర్వలోయను 'సూర్యవంశీయులు' పాలించేవారు. వీరు కేవలం కత్తి పట్టిన వీరులే కాదు, ఉలి పట్టిన కళాకారులు కూడా. వారి కాలంలో మణిపురంలో నిర్మించిన శిల్పాలు సజీవంగా మాట్లాడేవట. సూర్యవంశపు రాజులు యుద్ధం కంటే శాంతినే, సంపద కంటే కళలనే ప్రేమించారు. వారి కోట గోడలు రత్నాలతో పొదగబడి ఉండేవి. సూర్యోదయం వేళ కోటపై ఉన్న బంగారు ధ్వజస్తంభం వెలిగిపోతుంటే, దూరం నుంచి చూసేవారికి అది భూమి మీదకు దిగివచ్చిన సూర్యబింబంలా కనిపించేది. 3. కాలచక్రం మలుపు కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. శాంతిని కోరుకునే సూర్యవంశీయులపై పొరుగు రాజ్యాల కన్ను పడింది. క్రూరమైన దాడులు, అంతం లేని యుద్ధాలు ఆ రాజ్యాన్ని కుదిపేసాయి. కోటలు కూలిపోయాయి, కళాఖండాలు మట్టిపాలయ్యాయి. సంపదంతా శత్రువుల పాలైపోయింది. రాజవంశీయులు ప్రాణభయంతో అడవుల్లోకి పారిపోయారు. తరతరాల వైభవం కాలగర్భంలో కలిసిపోయింది. 4. కిరణ్మయుడు - ఆఖరి ఆశ ఆ గొప్ప వంశానికి మిగిలిన ఆఖరి ఆనవాలు 'కిరణ్మయుడు'. అతని తండ్రి చనిపోతూ కిరణ్మయుడికి ఇచ్చిన ఏకైక సందేశం: "నాయనా! రాజ్యం పోయినా పర్వాలేదు, కానీ ఆత్మగౌరవాన్ని మాత్రం అమ్ముకోకు." కిరణ్మయుడు చూడటానికి సామాన్య యువకుడిలా ఉన్నా, అతని కళ్ళలో ఒక వింత మెరుపు ఉంటుంది. అతని కండరాల్లో రాజరక్తం ప్రవహిస్తోంది. పొడవాటి జుట్టు, వెడల్పాటి రొమ్ము, గంభీరమైన రూపం... చిరిగిన గుడ్డలు కట్టుకున్నా అతను ఒక యువరాజులానే కనిపిస్తాడు. 5. కిరణ్మయుడి ఆస్తిపాస్తులు కిరణ్మయుడి దగ్గర ఇప్పుడు ఏమీ లేదు. ఒక చిన్న తాటాకు గుడిసె, పడుకోవడానికి ఒక గడ్డి పరకల చాప. రెండు జతల చిరిగిన బట్టలు, ఒక మట్టి కుండ. కానీ, అతని వద్ద అత్యంత విలువైనది ఒకటి ఉంది. అదే అతని పూర్వీకుల నుండి వచ్చిన 'పురాతన ఇనుప గొడ్డలి'. అది సాధారణ ఇనుముతో చేసింది కాదు. సూర్యవంశపు మొదటి రాజు స్వయంగా ఒక అరుదైన లోహంతో దానిని చేయించాడట. అది ఎంత పదునైనదంటే, వజ్రాన్ని కూడా చీల్చగలదు. కిరణ్మయుడికి ఆ గొడ్డలి కేవలం ఒక పనిముట్టు కాదు, అది అతని గౌరవ చిహ్నం. 6. ఆత్మగౌరవం - అసలైన సంపద కిరణ్మయుడు ఎంత పేదరికంలో ఉన్నా ఎవరినీ సాయం కోరడు. మణిపురంలో ఎవరైనా జాలి చూపిస్తే, అతను సున్నితంగా తిరస్కరిస్తాడు. "కాయకష్టం చేసి బతకడం రాజుల లక్షణం, యాచించడం కాదు" అని అతను నమ్ముతాడు. తన గొడ్డలితో అడవిలో ఎండు కట్టెలు నరకడం, వాటిని పట్టణానికి మోసుకెళ్లడం, వచ్చిన కొద్దిపాటి నాణేలతో ఆత్మగౌరవంతో బతకడం అతనికి అలవాటు. 7. లోకం దృష్టిలో కిరణ్మయుడు గ్రామస్థులు అతడిని చూసి నవ్వుకుంటారు. "పిచ్చోడు! రాజుల వంశం అని చెప్పుకుంటూ ఇలా కట్టెలు కొట్టుకుంటున్నాడు" అంటారు కొందరు. కానీ కిరణ్మయుడు వేటినీ పట్టించుకోడు. అతని చూపు ఎప్పుడూ గంధర్వలోయ పచ్చదనం పైనే ఉంటుంది. అడవి అతనికి ఒక స్నేహితుడిలా అనిపిస్తుంది. చెట్లు అతనితో మాట్లాడతాయి, గాలి అతనికి రహస్యాలు చెపుతుంది. 8. ఉదయపు వేట ప్రతి ఉదయం కిరణ్మయుడు నిద్రలేవగానే తన గొడ్డలిని పూజిస్తాడు. దానిని భుజాన వేసుకుని అడవి దారుల్లోకి నడుస్తాడు. అడవి జంతువులు కూడా అతడిని చూసి భయపడవు. ఎందుకంటే అతడు ప్రాణం తీయడానికి వెళ్లడం లేదని వాటికి తెలుసు. కేవలం ప్రకృతి ఇచ్చిన వరాలను సేకరించడమే అతని పని. అతని నడకలో ఉన్న రాజసం చూసి కోతులు కూడా కొమ్మల మీద నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోతాయి. 9. సాయంత్రపు మాయాజాలం కట్టెలు అమ్మగా వచ్చిన డబ్బుతో అతను విలాసాలు కోరుకోడు. కానీ తన వంశ గౌరవాన్ని గుర్తు చేసుకోవడానికి ఒక వింత మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాడు. ఆ డబ్బుతో ఒక సాయంత్రం పాటు రాజులా మారిపోతాడు. అద్దెకు తెచ్చుకున్న రాజదుస్తులు, గుర్రంపై అతను నగరం తిరుగుతుంటే, ప్రజలందరూ ఆశ్చర్యపోతారు. కిరణ్మయుడికి అది ఒక నాటకం కాదు, తన వారసత్వాన్ని తలచుకునే ఒక యజ్ఞం. 10. ముగింపు లేని పోరాటం ఆకలి దహించినా, ఎండ వేధించినా కిరణ్మయుడు తల వంచడు. అతని గొడ్డలి దెబ్బకు రాయి కూడా ముక్కలవ్వాల్సిందే. అతని సంకల్పానికి విధి కూడా తలవంచక తప్పదు. కిరణ్మయుడి కథ ఇక్కడే మొదలవుతుంది. ఒక సామాన్య గొడ్డలి పట్టుకున్న యువకుడు, అడవి ఇచ్చే అద్భుత నిధిని ఎలా అందుకుంటాడు? కాలం అతడిని ఏ తీరానికి చేరుస్తుంది? వంశ గౌరవాన్ని నిలబెట్టే ఆ సాహస యాత్ర ఇప్పుడే ప్రారంభమైంది. కిరణ్మయుడి దినచర్య: కష్టం మరియు కళాపోషణ 1. బ్రహ్మ ముహూర్తపు మేల్కొలుపు గంధర్వలోయలో ఇంకా చీకటి విడిపోకముందే, మణిపురం నిద్రపోతున్న వేళ... కిరణ్మయుడి గుడిసెలో చలనం మొదలవుతుంది. తెల్లవారుజామున సరిగ్గా నాలుగు గంటలకు అతను నిద్రలేస్తాడు. కోడి కూయకముందే, ప్రకృతి ఇంకా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడే అతను మేల్కొనడం ఒక వ్రతం. చల్లటి నీటితో మొహం కడుక్కుని, తన గుడిసె మూలలో ఉన్న తన పూర్వీకుల గొడ్డలిని తాకుతాడు. అది అతని పాలిట దైవం, బతుకు దెరువు, మరియు ఆత్మగౌరవం. 2. అడవిలోకి ప్రయాణం మసక చీకటిలో, భుజాన గొడ్డలిని వేసుకుని అడవి దారి పడతాడు. అడవిలోని పొదలు, చెట్లు అతనికి దారి ఇస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తాయి. కిరణ్మయుడి నడకలో తడబాటు ఉండదు, ఎందుకంటే ఆ దారులు అతనికి కంఠస్థం. పక్షుల కిలకిలరావాలు మొదలవుతుండగా అతను అడవి గుండెల్లోకి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఎండ కూడా చొరబడలేని దట్టమైన చెట్లు ఉంటాయి. కానీ అతను ప్రాణం ఉన్న చెట్టును ముట్టుకోడు. కేవలం ఎండిపోయిన, నేలకొరిగిన కలపనే సేకరిస్తాడు. 3. శ్రమయేవ జయతే అడవిలో కిరణ్మయుడు పని మొదలుపెడితే, అతని గొడ్డలి దెబ్బలు సంగీతంలా వినిపిస్తాయి. 'టక్... టక్... టక్...' అని గాలిలో ప్రతిధ్వనిస్తుంటాయి. గంటల తరబడి ఎండలో చెమట చిందిస్తూ అతను మొండి కలపను కొడతాడు. సూర్యుడు నెత్తిమీదకు వస్తున్నా, ఆకలి వేస్తున్నా అతను పని ఆపడు. అతని కండరాలు శ్రమతో ఉబ్బుతాయి, నుదుటి నుండి చమట ధారలు కారుతాయి. సాయంత్రం అయ్యేసరికి ఒక పెద్ద కట్టెల మోపు సిద్ధమవుతుంది. దానిని తలపై పెట్టుకుని, మైళ్ళ దూరం నడిచి పట్టణపు అంగడికి చేరుకుంటాడు. 4. అంగడిలో అమ్మకం పట్టణపు రణగొణ ధ్వనుల మధ్య కిరణ్మయుడు తన కట్టెలను అమ్ముతాడు. అతని కట్టెలు చాలా గట్టివి, మంట బాగా వస్తుందని అందరికీ తెలుసు. వ్యాపారులు అతనితో బేరమాడటానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ అతను తగ్గేది లేదు. చివరికి, కష్టానికి ప్రతిఫలంగా మూడు మెరిసే బంగారు నాణేలు అతని చేతికి అందుతాయి. ఆ మూడు నాణేలు కిరణ్మయుడికి కేవలం డబ్బు కాదు... అవి అతని ఒక రోజంతా చేసిన శ్రమకు నిదర్శనం. 5. మొదటి నాణెం - రాజవైభవం కోసం కిరణ్మయుడు నేరుగా నాటక కళాకారుడు సుబ్బయ్య వద్దకు వెళ్తాడు. సుబ్బయ్య పాతకాలపు నాటక కంపెనీ నడుపుతుంటాడు. అక్కడ కిరణ్మయుడు మొదటి నాణెం చెల్లిస్తాడు. బదులుగా సుబ్బయ్య అతనికి ఒక అద్భుతమైన జరీ అంగీని ఇస్తాడు. అది పట్టుతో చేసినది, బంగారు రంగు దారాలతో ఎంబ్రాయిడరీ చేయబడినది. దాంతో పాటు రత్నాలు పొదిగిన కృత్రిమ కిరీటం, రాజదండం కూడా ఇస్తాడు. కిరణ్మయుడు ఆ బట్టలను ముట్టుకున్నప్పుడు తన పూర్వీకుల స్పర్శ తగులుతున్నట్లు మురిసిపోతాడు. ఆ ఒక్క నాణెం అతనికి కొన్ని గంటల పాటు 'మహారాజు' హోదాను ఇస్తుంది. 6. రెండవ నాణెం - రాజసం కోసం తరువాత అతను గుర్రపు శాల యజమాని రామయ్య వద్దకు వెళ్తాడు. అక్కడ రెండవ బంగారు నాణెం ఇచ్చి, ఆ శాలలో ఉన్న శ్రేష్టమైన గుర్రాన్ని కోరతాడు. రామయ్య అతనికి ఒక తెల్లటి అశ్వాన్ని అప్పగిస్తాడు. దాని పేరు 'వాయువేగం'. అది సూర్యుడి రథానికి కట్టిన గుర్రంలా తెల్లగా మెరిసిపోతుంటుంది. కిరణ్మయుడు ఆ గుర్రాన్ని ప్రేమగా నిమురుతాడు. గుర్రం కూడా కిరణ్మయుడిని గుర్తుపట్టి సంతోషంతో సకిలిస్తుంది. ఈ నాణెం కిరణ్మయుడికి కేవలం స్వారీని మాత్రమే కాదు, ఒక రాచరికపు వేగాన్ని ఇస్తుంది. 7. మూడవ నాణెం - మనుగడ కోసం ఆఖరి నాణెం అతని జీవనాధారం. దాంతో అతను నిత్యావసర వస్తువుల అంగడికి వెళ్తాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం అడవిలోకి వెళ్లాలంటే అతనికి శక్తి కావాలి. అందుకోసం బలమైన రాగులు, జొన్నలు, కొద్దిగా కందిపప్పు కొనుక్కుంటాడు. ఈ మూడవ నాణెం అతనికి ఆకలి తీరుస్తుంది, కష్టపడటానికి బలాన్ని ఇస్తుంది. తను ఎంత గొప్పగా వేషం వేసినా, కడుపు నింపుకోవడానికి రాగులే శరణ్యం అని అతనికి తెలుసు. 8. సంధ్యా సమయపు మాయాజాలం పట్టణం అంతా దీపాలతో వెలుగుతున్న వేళ... కిరణ్మయుడు రాజ దుస్తులు ధరించి, తెల్ల గుర్రం మీద స్వారీ చేస్తూ వీధుల్లోకి వస్తాడు. అతని చేతిలో రాజదండం, తలపై మెరిసే కిరీటం... గుర్రం గిట్టల చప్పుడు వీధి వీధిలో మారుమోగుతుంది. ప్రజలు అతడిని చూసి ఆశ్చర్యంతో ఆగిపోతారు. "ఈ యువరాజు ఎక్కడి వాడు?" అని గుసగుసలాడుకుంటారు. కిరణ్మయుడి ముఖంలో అప్పుడు ఒక వెలుగు కనిపిస్తుంది. అది గర్వం కాదు, అది తన వంశం పట్ల ఉన్న ప్రేమ. 9. ఆత్మగౌరవపు ఊరేగింపు గుర్రంపై వెళ్తున్నప్పుడు కిరణ్మయుడు ఎవరినీ చూడడు. అతని చూపులు ఆకాశంలో ఉన్న నక్షత్రాల వైపు ఉంటాయి. తన తాత ముత్తాతలు ఆ నక్షత్రాల రూపంలో తనను చూసి మురిసిపోతున్నారని అతను నమ్ముతాడు. ఆ గంట సేపు అతను ప్రపంచాన్నే మర్చిపోతాడు. తాను కట్టెలు కొట్టే కూలీనని, తన గుడిసెలో ఆకలి వేచి ఉందని అతనికి గుర్తుండదు. ఆ విచిత్రమైన అలవాటే అతడిని బతికిస్తోంది. మిగిలిన వారంతా అతడిని వెర్రివాడు అన్నా, అతను మాత్రం తన కలను శ్రద్ధగా పోషిస్తాడు. 10. తిరిగి సాధారణ స్థితికి చీకటి ముదిరిన తర్వాత, కిరణ్మయుడు తన ప్రయాణాన్ని ముగిస్తాడు. రాజదుస్తులను సుబ్బయ్యకు, గుర్రాన్ని రామయ్యకు తిరిగి ఇచ్చేస్తాడు. మళ్ళీ తన పాత చిరిగిన చొక్కా, పంచె కట్టుకుంటాడు. భుజాన రాగుల సంచీ వేసుకుని తన చీకటి గుడిసె వైపు నడుస్తాడు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒక తృప్తి ఉంటుంది. "ఈ రోజు కూడా నా వంశ గౌరవాన్ని వీధుల్లో చాటాను" అని సంతోషిస్తాడు. రాత్రికి రాగి జావ తాగి, మరుసటి రోజు ఉదయం 4 గంటలకు మళ్ళీ గొడ్డలి పట్టడానికి సిద్ధంగా నిద్రపోతాడు. కిరణ్మయుడి రాజసం: సాయంకాలపు మాయాజాలం 1. సూర్యాస్తమయం - ఒక రంగుల వేదిక ఆకాశం ఎరుపు, నారింజ రంగులను పులుముకుని సంధ్యా సుందరిలా ముస్తాబవుతున్న వేళ... మణిపురం వీధులు ఒక అద్భుతానికి వేదికవుతాయి. పగలు అడవిలో గొడ్డలితో శ్రమించిన ఆ చేతులే ఇప్పుడు రాజదండాన్ని పట్టుకుంటాయి. చెమటతో తడిసిన ఆ దేహమే ఇప్పుడు సుగంధ ద్రవ్యాలతో పరిమళించే జరీ అంగీని ధరిస్తుంది. కిరణ్మయుడు అద్దెకు తెచ్చుకున్న ఆ కిరీటం అతని తలపై చేరగానే, అతని ముఖంలో ఒక దైవికమైన తేజస్సు ఆవహిస్తుంది. 2. రాజ వీధిలో గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు 'టక్... టక్... టక్...' అని వాయువేగం గుర్రం గిట్టలు నేలను తాకుతుంటే, ఆ చప్పుడు పట్టణపు గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఆ శబ్దం వినబడగానే అంగడి వీధిలో జనమంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోతారు. పనులు చేసుకునే వారు చేతులు ఆపేస్తారు, కబుర్లు చెప్పుకునే వారు మౌనంగా ఉండిపోతారు. కిరణ్మయుడు తెల్లటి గుర్రం మీద వాయువేగంతో వస్తుంటే... దుమ్ము రేగుతున్నా, అది ఒక పవిత్రమైన యాగంలా కనిపిస్తుంది. 3. ముసలివారి మురిపెము వీధి అరుగుల మీద కూర్చున్న వృద్ధులు కిరణ్మయుడిని చూసి భావోద్వేగానికి లోనవుతారు. వారి కళ్ళు తడిచిపోతాయి, చేతులు అప్రయత్నంగా నమస్కరిస్తాయి. "చూడండి! సూర్యవంశపు వెలుగు ఇంకా ఆరిపోలేదు" అని ఒక ముసలివాడు గద్గద స్వరంతో అంటాడు. "అచ్చు అతని తాతగారు సూర్యప్రతాప వర్మ గారి లాగే ఉన్నాడు" అని మరొకరు గుర్తు చేసుకుంటారు. వారి దృష్టిలో అతను కట్టెలు కొట్టే కిరణ్మయుడు కాదు... మణిపురాన్ని పాలించాల్సిన అసలైన వారసుడు. వంశం అంతరించినా, ఆ రక్తం లోని రాజసం ఇంకా బతికే ఉందని వారు మురిసిపోతుంటారు. 4. ప్రజల భ్రమలు మరియు ఆరాధన యువత కిరణ్మయుడి స్వారీని చూసి ఈర్ష్య పడతారు, చిన్నపిల్లలు చప్పట్లు కొడుతూ అతని వెనకాల పరిగెడతారు. "ఈయన ఏ దేశపు రాజు? ఎక్కడ ఉంటున్నాడు?" అని పరాయి దేశాల నుండి వచ్చిన వారు ఆశ్చర్యంగా అడుగుతారు. దానికి స్థానికులు గర్వంగా, "ఆయన మా సూర్యవంశపు ఆఖరి దీపం" అని బదులిస్తారు. కిరణ్మయుడు ఎవరి వైపు చూడడు, ఎవరికీ తల వంచడు. అతని కళ్ళు గంభీరంగా, నిశ్చలంగా ముఖం మీద రాజసం ఉట్టిపడుతుంటే... సాక్షాత్తు ఒక దేవతా మూర్తి ఊరేగింపుగా వస్తున్నట్లు ఉంటుంది. 5. ఆత్మగౌరవపు కవచం కిరణ్మయుడు ఇలా ఎందుకు చేస్తున్నాడు? అతనికి అహంకారం వల్ల కాదు, తన వంశం మీద ఉన్న ప్రేమ వల్ల. ప్రపంచం తనని ఒక పేద కూలీగా చూసినా పర్వాలేదు, కానీ తన తాత ముత్తాతల పేరు మట్టిలో కలిసిపోకూడదని అతని తాపత్రయం. ఆ గంట సేపు గుర్రం మీద స్వారీ చేస్తున్నప్పుడు, అతను తన పేదరికాన్ని, తన ఆకలిని, తన ఒంటరితనాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోతాడు. అతని చుట్టూ ఉన్న ఆ రాజ దుస్తులు అతనికి ఒక రక్షణ కవచంలా పనిచేస్తాయి. 6. ముసుగు విడిచే సమయం కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఆగదు. చీకటి పడుతున్న కొద్దీ కిరణ్మయుడి మాయా లోకం కరగడం మొదలవుతుంది. పట్టణపు దీపాలు ఆరిపోకముందే అతను గుర్రపు శాల వద్దకు చేరుకుంటాడు. అక్కడ వాయువేగం గుర్రాన్ని అప్పగిస్తున్నప్పుడు అతని మనసు భారమవుతుంది. ఆ కిరీటాన్ని తీసి పక్కన పెడుతున్నప్పుడు, తన తలపై ఉన్న బరువు దిగిపోయినట్లు కాక, తన అదృష్టమే చేజారిపోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది. మెరిసే జరీ అంగీని విప్పేసి, తన పాత చొక్కాను మళ్ళీ ధరించినప్పుడు... అద్దంలో అతనికి రాజు కాదు, ఒక సాధారణ కట్టెలు కొట్టే వ్యక్తి కనిపిస్తాడు. 7. కఠిన వాస్తవికత - మళ్ళీ పేద కిరణ్మయుడు దుస్తులు మార్చిన క్షణం నుండి అతని ప్రవర్తన మారిపోతుంది. రాజసం ఉన్న నడక కాస్త తగ్గి, అలసటతో కూడిన అడుగులు పడతాయి. జేబులో ఉన్న చిల్లర డబ్బులను లెక్కపెట్టుకుంటూ, రాగుల పిండి కొనుక్కోవడానికి వెళ్తాడు. అతనిని ఊరేగింపులో చూసిన ప్రజలే ఇప్పుడు అంగడిలో పక్కనుంచి వెళ్తున్నా గుర్తుపట్టరు. అతను ఒక సామాన్య మనిషిగా మారిపోయి చీకటి దారిలో తన గుడిసె వైపు నడుస్తాడు. 8. నిశ్శబ్దపు రాత్రి - ఒక నిరీక్షణ తన చిన్న గుడిసెలోకి ప్రవేశించి, మట్టి కుండలో నీళ్లు తాగి చాప మీద పడుకుంటాడు. పక్కనే ఉన్న తన ఇనుప గొడ్డలిని చూసుకుంటాడు. "రేపు ఉదయం మళ్ళీ కష్టపడాలి... మళ్ళీ నా వంశ గౌరవాన్ని వీధుల్లో నిలబెట్టాలి" అని అనుకుంటాడు. బయట ప్రపంచం అతడిని ఒక రాజుగా చూసి నిద్రపోతే, అతను మాత్రం రేపటి ఆకలిని జయించడానికి సిద్ధమవుతాడు. ఆ దుస్తులు విప్పగానే కిరణ్మయుడు పేదవాడే కావచ్చు... కానీ అతని మనసు మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక చక్రవర్తిలానే ఆలోచిస్తుంది. అరణ్య నిధి: అడవి పంపిన అద్భుత కానుక 1. వర్షం కురిసిన అడవి - ఒక కొత్త పరిమళం గంధర్వలోయలో ఆ రాత్రంతా ఉరుములతో కూడిన భారీ వర్షం కురిసింది. ఆకాశం నుండి జాలువారిన ప్రతి చుక్కా అడవి దాహాన్ని తీర్చింది. మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యకిరణాలు తడి ఆకులపై పడి ముత్యాల్లా మెరుస్తున్నాయి. కిరణ్మయుడు తన గొడ్డలిని తీసుకుని అడవిలోకి ప్రవేశించాడు. గాలిలో ఎప్పుడూ లేని ఒక కొత్త సువాసన అతనికి తగిలింది. అది మట్టి వాసన కాదు, పువ్వుల పరిమళం కాదు... అది ఏదో అతీతమైన, మనసును పరవశింపజేసే దివ్య సుగంధం. 2. లోతైన లోయ - నీలగంధి వృక్షం కిరణ్మయుడు ఆ సువాసనను వెంబడిస్తూ అడవిలో ఎవరూ వెళ్ళని లోతైన లోయ వైపు సాగాడు. అక్కడ వందల ఏళ్ల నాటి ఒక భారీ వృక్షం వర్షానికి తట్టుకోలేక నేలకొరిగి ఉంది. అదే అరుదైన 'నీలగంధి' వృక్షం. ఆ చెట్టు మధ్య భాగం చీలి, లోపలి నుండి నీలి రంగులో మెరుస్తున్న ఒక ద్రవం కారుతోంది. అదే 'నీలగంధి జిగురు' (Blue Resin). చూడటానికి అది ఆకాశపు రంగును ద్రవరూపంలోకి మార్చినట్లుగా ఉంది. ఆ జిగురు నుండి వెలువడుతున్న సువాసన పీల్చగానే, కిరణ్మయుడిలోని అలసట అంతా మాయమైపోయింది. 3. ప్రకృతి నిధిని సేకరించడం కిరణ్మయుడు ఆశ్చర్యంతో ఆ చెట్టు దగ్గర మోకరిల్లాడు. "అమ్మా అడవి తల్లి! నా దారిద్ర్యాన్ని చూసి ఈ నిధిని నాకు ఇచ్చావా?" అని మనసులో అనుకున్నాడు. అతను తన వద్ద ఉన్న పదునైన వెదురు గొట్టాలను తీసుకున్నాడు. చాలా జాగ్రత్తగా, ఒక్క చుక్క కూడా వృధా కాకుండా ఆ నీలి జిగురును ఆ గొట్టాలలో నింపాడు. ఆ గొట్టం మూత పెట్టగానే, ఆ పరిమళం బయటకు రాకుండా భద్రపరచబడింది. అతనికి అప్పుడు తెలియదు... ఆ చిన్న వెదురు గొట్టమే తన జీవితాన్ని మార్చబోతోందని. 4. సాయంకాలపు స్వారీ - చంద్రవన వర్తకుడు సాయంత్రం కాగానే, కిరణ్మయుడు యథావిధిగా తన రాజ దుస్తులు ధరించాడు. అద్దెకు తెచ్చిన తెల్ల గుర్రం మీద రాజసం వొలుకుతుండగా పట్టణ శివార్లకు చేరుకున్నాడు. అదే సమయంలో, చంద్రవన దేశం నుండి వచ్చిన ఒక వృద్ధ వర్తకుడు దారి తప్పి అడవి అంచున తిరుగుతున్నాడు. అతను అలసిపోయి, దాహంతో అల్లాడుతున్నాడు. దూరం నుండి గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు విని వర్తకుడు ఆ దిశగా చూశాడు. దుమ్ము రేపుకుంటూ, రాజ తేజస్సుతో వస్తున్న కిరణ్మయుడు అతనికి కనిపించాడు. 5. ఒక అద్భుత దర్శనం మునిమాపు వేళలో, అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి కాంతిలో కిరణ్మయుడి కిరీటం వెలిగిపోతోంది. గుర్రంపై కూర్చున్న అతని గంభీర ముద్ర చూసి, వర్తకుడు విస్తుపోయాడు. "ఈ అడవిలో ఇంతటి ప్రభావం గల మహారాజు ఉన్నారా?" అని అనుకున్నాడు. కిరణ్మయుడు గుర్రాన్ని ఆపి, ఆ వర్తకుడి వైపు తీక్షణంగా చూశాడు. వర్తకుడు భయంతో, భక్తితో కిందకు వంగి సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాడు. "ప్రభూ! నన్ను క్షమించండి. నేను పొరుగు దేశం నుండి వచ్చిన వర్తకుడిని. దారి తప్పి ఇక్కడ చిక్కుకున్నాను" అని వణికే స్వరంతో విన్నవించుకున్నాడు. 6. కిరణ్మయుడి గంభీర వాక్కు కిరణ్మయుడు తన గుర్రంపై నుండి కిందకు దిగలేదు. తన రాజసాన్ని అలాగే కాపాడుకుంటూ, గంభీరమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు: "ఓ ప్రయాణీకుడా! భయపడకు. ఇది సూర్యవంశీయుల ఇలాకా. మా రాజ్యంలో ఎవరూ ఆకలితో గానీ, భయంతో గానీ ఉండకూడదు. నీవు చంద్రవన దేశపు వాడివి అని నీ మాటల్లో తెలుస్తోంది. మా దేశపు అతిథిగా నీవు క్షేమంగా నీ రాజ్యానికి చేరుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను." 7. కానుకను అందజేయడం కిరణ్మయుడు తన జేబులో ఉన్న ఆ వెదురు గొట్టాన్ని తీశాడు. "ప్రయాణీకుడా! ఇది మా సూర్యవంశపు అడవి ఇచ్చిన అరుదైన సుగంధం. దీనిని నీవు మా తరపున నీ దేశపు మహారాజుకు అందజేయి. నీ ప్రయాణం సుఖమయం కావాలని మా ఆశీస్సులు" అని చెప్పి ఆ గొట్టాన్ని వర్తకుడికి ఇచ్చాడు. వర్తకుడు ఆ గొట్టాన్ని రెండు చేతులతో అందుకున్నాడు. అతనికి ఆ గొట్టం లోపల ఉన్నది కేవలం జిగురు అని తెలియదు, కానీ దాని నుండి వస్తున్న సువాసన అతనికి నూతనోత్సాహాన్ని ఇచ్చింది. 8. మెరుపులా మాయం "మీ పేరు ఏమని చెప్పాలి మహాప్రభూ?" అని వర్తకుడు అడిగాడు. కిరణ్మయుడు ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి, "సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడు అని చెప్పు" అన్నాడు. అంతే! గుర్రాన్ని ఒక్కసారి అదిలించాడు. తెల్ల గుర్రం గాలిలో మేఘంలా ఎగిరిపోయింది. క్షణాల్లో కిరణ్మయుడు అడవి లోతుల్లోకి వెళ్లిపోయాడు. వర్తకుడు అక్కడే నిలబడి, ఆ వెదురు గొట్టాన్ని గుండెకు హత్తుకున్నాడు. తనకు కనిపించిన వ్యక్తి సామాన్య రాజు కాదు, ఏదో అడవి దేవుడే ప్రత్యక్షమయ్యాడని అతను భావించాడు. 9. వర్తకుడి అనుభవం కిరణ్మయుడు వెళ్ళిపోయిన తర్వాత కూడా ఆ ప్రాంతం అంతా ఆ సువాసనతో నిండిపోయింది. వర్తకుడు నెమ్మదిగా వెదురు గొట్టం మూత తీసి చూశాడు. అంతే! ఆ లోయ మొత్తం నీలి రంగు కాంతితో నిండిపోయింది. అతని కంటి చూపు మెరుగైంది, మనసులోని చింతలన్నీ మాయమయ్యాయి. "ఇది మామూలు వస్తువు కాదు. చంద్రవన మహారాజు దీనిని చూస్తే వెలకట్టలేరు" అని నిశ్చయించుకున్నాడు. వెంటనే తన ప్రయాణాన్ని చంద్రవన రాజధాని వైపు మళ్ళించాడు. 10. ఒక కొత్త అధ్యాయం ప్రారంభం కిరణ్మయుడు మళ్ళీ తన పాత గుడిసెకు చేరుకున్నాడు. తన రాజ దుస్తులను విప్పేసి, ఒక పేద కూలీగా మారిపోయాడు. కానీ ఆ రోజు అతని మనసులో ఒక వింత అలజడి. తాను చేసిన చిన్న పని ప్రపంచాన్ని ఎలా మారుస్తుందో అతనికి ఊహకు కూడా అందలేదు. ఒక పేదవాడి ఆత్మగౌరవం, అడవి ఇచ్చిన కానుక కలిసి... రాబోయే రోజుల్లో సూర్యవంశపు వైభవాన్ని ఎలా పునరుద్ధరిస్తాయో కాలమే చెప్పాలి. అడవిలోని గాలి ఆ రాత్రి కిరణ్మయుడికి ఏదో శుభ సంకేతాన్ని వినిపించింది. చంద్రవన రాజు స్పందన: అపురూపమైన సింహాసనం 1. చంద్రవన కోటలో అలజడి చంద్రవన రాజధాని అంతా ఒక వింత చర్చతో నిండిపోయింది. దూర దేశం వెళ్ళిన వర్తకుడు తిరిగి వచ్చాడని, అతను ఒక అద్భుతమైన కానుకను తెచ్చాడని అందరూ గుసగుసలాడుకుంటున్నారు. వర్తకుడు నేరుగా రాజదర్బారులోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ చంద్రవన మహారాజు 'విక్రమసేనుడు' దీర్ఘకాలిక తలనొప్పితో బాధపడుతూ, ముడుచుకున్న ముఖంతో సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నాడు. ఏ వైద్యుడూ, ఏ మందూ ఆ రాజు నొప్పిని తగ్గించలేకపోయాయి. 2. నీలి సుగంధం - ఒక అద్భుత వైద్యం వర్తకుడు వినయంగా వంగి, కిరణ్మయుడు ఇచ్చిన వెదురు గొట్టాన్ని రాజు ముందు ఉంచాడు. "ప్రభూ! అరణ్య ప్రాంతపు సూర్యవంశీయుడైన కిరణ్మయుడు మీకు దీనిని పంపారు" అని విన్నవించాడు. మహారాజు సందేహంగా ఆ గొట్టం మూత తీశాడు. వెంటనే దర్బారు అంతా ఒక దివ్యమైన నీలి రంగు కాంతితో, అద్భుత పరిమళంతో నిండిపోయింది. రాజు ఆ సువాసనను ఒక్కసారి గాఢంగా పీల్చాడు. మరుక్షణం... సంవత్సరాలుగా తనను వేధిస్తున్న తలనొప్పి మంచులా కరిగిపోయింది. అతని మనసు తేలికపడింది, కళ్లలో కొత్త వెలుగు వచ్చింది. 3. మహారాజు ఆశ్చర్యం - కిరణ్మయుడి గొప్పతనం "ఎవరు ఈ కిరణ్మయుడు? ఇంతటి ప్రభావం ఉన్న వస్తువును పంపిన ఆయన సామాన్యుడు కాడు" అని రాజు ఉద్వేగంతో అన్నాడు. వర్తకుడు కిరణ్మయుడి రాజసాన్ని, ఆ తెల్ల గుర్రాన్ని, అతని గంభీర స్వరాన్ని వర్ణించి చెప్పాడు. "ప్రభూ! ఆయన చూడటానికి సాక్షాత్తు మన్మథుడిలా, సూర్యుడి తేజస్సుతో ఉన్నాడు. అతని నడకలో, మాటలో ఒక అసలైన చక్రవర్తి లక్షణాలు ఉన్నాయి" అని వర్తకుడు వివరించాడు. మహారాజు విక్రమసేనుడు ఆలోచనలో పడ్డాడు. "ఇంతటి విలువైన సుగంధాన్ని అడగకుండానే పంపిన ఆ రాజుకు, మనం అంతకంటే గొప్ప కానుకను పంపాలి" అని నిశ్చయించుకున్నాడు. 4. ఏనుగు దంతాల సింహాసనం - ఒక కళాఖండం చంద్రవన రాజ్యంలో ఎన్నో ఏళ్లుగా భద్రపరచబడిన ఒక నిధి ఉంది. అదే 'దంత సింహాసనం'. అరుదైన అడవి ఏనుగుల దంతాలతో, మేలిరకపు బంగారంతో దాన్ని తయారు చేశారు. ఆ సింహాసనంపై ఉన్న శిల్పకళ ప్రపంచంలోనే సాటిలేనిది. దానిని ఒక్క అంగుళం కదిలించాలన్నా పదిమంది బలవంతులు కావాలి. "ఈ సింహాసనం సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడికే తగును" అని రాజు ప్రకటించాడు. 5. భారీ పరివారం మరియు సైనికులు రాజసానికి నిదర్శనంగా, కేవలం సింహాసనాన్ని మాత్రమే కాకుండా, వంద మంది మేలుజాతి సైనికులను, పదిమంది సేనాధిపతులను రాజు పంపాడు. వారితో పాటు రత్నాలు పొదిగిన పట్టు వస్త్రాలు, అరుదైన ఫలాలు కూడా పంపాడు. "సూర్యవంశపు రాజుకు చంద్రవన మహారాజు పంపుతున్న మిత్రత్వ చిహ్నం ఇది" అని సందేశాన్ని పంపాడు. ఆ భారీ పరివారం సింహాసనాన్ని మోస్తూ మణిపురం వైపు ప్రయాణమైంది. దారిపొడవునా ప్రజలు ఆ వైభవాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. 6. మణిపురంలో ఎదురుచూపులు వర్తకుడు ముందుగా మణిపురం చేరుకుని, సాయంత్రం వేళ కిరణ్మయుడు వచ్చే చోట వేచి ఉన్నాడు. యథావిధిగా కిరణ్మయుడు తెల్ల గుర్రంపై రాజ గంభీరంగా వచ్చాడు. వర్తకుడు ఎదురెళ్లి, "మహాప్రభూ! చంద్రవన రాజు మీ కానుకకు ముగ్ధుడయ్యారు. మీ గౌరవార్థం ఈ సింహాసనాన్ని, పరివారాన్ని పంపారు" అని చూపాడు. చీకటిలో కూడా ఆ ఏనుగు దంతాల సింహాసనం వెలిగిపోతోంది. కిరణ్మయుడు లోపల కంగారు పడ్డాడు... "ఈ సింహాసనాన్ని నా చిన్న గుడిసెలో ఎక్కడ పెట్టుకోవాలి?" అని అతనికి అర్థం కాలేదు. 7. కిరణ్మయుడి చమత్కారం - వ్యూహం కానీ కిరణ్మయుడు తన ముఖంలో ఏ భావాన్ని బయటపడనివ్వలేదు. అతను సింహాసనాన్ని ఒక్క క్షణం నిమురుతూ ఆలోచించాడు. తన దగ్గర ఏమీ లేకపోయినా, రాజు ఇచ్చిన దానిని తిరిగి ఇచ్చేస్తే అవమానం. అందుకే తన వ్యూహాన్ని మార్చాడు. "వర్తకుడా! చంద్రవన రాజు గారి మర్యాదకు సంతోషం. కానీ, పొరుగున ఉన్న వజ్రగిరి మహారాజుకు మా తరపున దీనిని బహుకరించు. మిత్రుల మధ్య వస్తువులు మారడం సహజం కదా!" అని గంభీరంగా అన్నాడు. చుట్టూ ఉన్న సైనికులు కిరణ్మయుడి ఉదారతకు నిశ్చేష్టులయ్యారు. 8. వజ్రగిరి వైపు ప్రయాణం "సింహాసనాన్నే సామాన్యంగా దానం చేసేంత గొప్పవాడా ఈయన?" అని సైనికులు గుసగుసలాడుకున్నారు. వంద మంది సైనికులు కిరణ్మయుడికి సలాం చేసి, ఆ సింహాసనాన్ని వజ్రగిరి రాజ్యానికి తీసుకువెళ్లారు. కిరణ్మయుడు తన గుర్రాన్ని అదిలించి మళ్ళీ చీకటి అడవిలోకి మాయమయ్యాడు. గుర్రం దిగగానే అతను మళ్ళీ పేద కిరణ్మయుడు. కానీ అతని పేరు మాత్రం ఇప్పుడు మూడు రాజ్యాల్లో మారుమోగిపోతోంది. 9. పెరుగుతున్న కీర్తి ఒక వెదురు గొట్టం నీలి జిగురు... ఒక ఏనుగు దంతాల సింహాసనంగా మారింది. ఆ సింహాసనం ఇప్పుడు వజ్రగిరి రాజు వద్దకు వెళ్తోంది. ముందు ముందు ఈ కానుకల పరంపర ఇంకెన్ని మలుపులు తిరుగుతుందో? కిరణ్మయుడి ఆత్మవిశ్వాసం, అడవి ఇచ్చిన సహకారం కలిసి అతడిని సింహాసనం పై కూర్చోబెడతాయా? వజ్రగిరి రాజు ఈ సింహాసనాన్ని చూసి ఎలాంటి ప్రత్యుపకారం చేస్తాడో వేచి చూడాలి. కిరణ్మయుడి వ్యూహం: వజ్రగిరి రాజు పంపిన వేయి ఆవులు 1. పట్టణ కూడలిలో వైభవం మరుసటి రోజు సాయంత్రం మణిపురం పట్టణ కూడలి ఒక అద్భుత దృశ్యానికి వేదికైంది. చంద్రవన దేశం నుండి వచ్చిన వంద మంది సైనికులు, ఏనుగు దంతాల సింహాసనాన్ని మధ్యలో ఉంచి వేచి చూస్తున్నారు. ఆ సింహాసనం సూర్యకాంతిలో మెరుస్తూ, దారిపోయే వారందరినీ మంత్రముగ్ధులను చేస్తోంది. జనం తండోపతండాలుగా వచ్చి ఆ అద్భుత కళాఖండాన్ని చూసి నోరెళ్లబెడుతున్నారు. "ఇంతటి గొప్ప వస్తువు మన కిరణ్మయుడి కోసమే వచ్చిందా?" అని గ్రామస్తులు గుసగుసలాడుకుంటున్నారు. 2. కిరణ్మయుడి ఆగమనం సరిగ్గా సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న వేళ... దూరం నుండి గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు వినిపించింది. కిరణ్మయుడు తెల్ల గుర్రంపై, రాజ గంభీరంగా కూడలిలోకి ప్రవేశించాడు. అతని ముఖంలో ఏమాత్రం తొందర లేదు, ఆశ్చర్యం లేదు. వర్తకుడు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, "మహాప్రభూ! చంద్రవన మహారాజు మీ ఉదారతకు మెచ్చి ఈ అమూల్యమైన సింహాసనాన్ని పంపారు. దీనిని స్వీకరించండి" అని విన్నవించుకున్నాడు. 3. కిరణ్మయుడి అంతర్మథనం కిరణ్మయుడు ఆ సింహాసనాన్ని చూశాడు. అది ఒక అద్భుతం అని అతనికి తెలుసు. కానీ అతని మనసులో ఒకటే ఆలోచన... "దీనిని నా చిన్న గుడిసెలోకి ఎలా తీసుకెళ్లాలి? ఒకవేళ తీసుకెళ్లినా, అది పట్టేంత స్థలం నా దగ్గర ఉందా? దుమ్ము ధూళితో నిండిన నా ఇంట్లో ఈ పవిత్రమైన సింహాసనం ఉండవచ్చా?" అతని పేదరికం అతనికి ఒక క్షణం గుర్తొచ్చింది. కానీ ఆ రాజ దుస్తుల చాటున ఉన్న కిరణ్మయుడు తడబడలేదు. 4. అసాధారణ నిర్ణయం కిరణ్మయుడు గంభీరంగా గొంతు సవరించుకున్నాడు. "వర్తకుడా! చంద్రవన రాజు గారి మర్యాద మాకు సంతోషం కలిగించింది. కానీ, రాజులైన వారు కానుకలను దాచుకోకూడదు, పంచుకోవాలి. పక్కనే ఉన్న వజ్రగిరి రాజ్యం మనకు చిరకాల మిత్రదేశం. కాబట్టి, ఈ సింహాసనాన్ని మా తరపున వజ్రగిరి మహారాజుకు కానుకగా అందజేయి. ఇది మా మిత్రత్వానికి చిహ్నం అని చెప్పు." చుట్టూ ఉన్న వారు నివ్వెరపోయారు. ఇంతటి సంపదను చేజేతులా వదులుకుంటున్న ఈ రాజు ఎంతటి ధనవంతుడై ఉంటాడు అని భ్రమపడ్డారు. 5. వజ్రగిరి రాజభవనంలో అలజడి వర్తకుడు మరియు సైనికులు ఆ సింహాసనాన్ని తీసుకుని వజ్రగిరి రాజ్యానికి చేరుకున్నారు. వజ్రగిరి రాజు 'సోమదేవుడు' ఆ ఏనుగు దంతాల సింహాసనాన్ని చూసి నిర్ఘాంతపోయాడు. "చంద్రవన రాజు పంపిన సింహాసనాన్ని తిరిగి నాకు పంపేంతటి గొప్పవాడా ఈ కిరణ్మయుడు?" అని ఆశ్చర్యపోయాడు. అతనికి ఒక రకమైన భయం కూడా పట్టుకుంది. "తను పంపే కానుక అంతకంటే గొప్పగా లేకపోతే, తన గౌరవం దెబ్బతింటుంది" అని భావించాడు. 6. వేయి పాడి ఆవుల బహుకరణ వజ్రగిరి రాజ్యం పశు సంపదకు ప్రసిద్ధి. అక్కడ ఉన్న ఆవులు అత్యంత మేలుజాతివి, అమృతం లాంటి పాలనిచ్చేవి. రాజు వెంటనే తన సేనాపతిని పిలిచి, "మన రాజ్యంలో ఉన్న వేయి అత్యుత్తమ పాడి ఆవులను ఎంపిక చేయండి. వాటి కొమ్ములకు బంగారం పూయించండి. వాటి మెడలో గజ్జెలు కట్టండి. వాటన్నింటినీ సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడికి మా కానుకగా పంపండి" అని ఆజ్ఞాపించాడు. వజ్రగిరి రాజు తన శక్తిని చాటుకోవడానికి ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. 7. మణిపురంలో ఆవుల సందడి కొద్ది రోజుల్లోనే వేయి ఆవుల మంద మణిపురం వీధుల్లోకి ప్రవేశించింది. ఆవుల గజ్జెల చప్పుడు పట్టణం అంతా మారుమోగిపోయింది. ప్రతి ఆవు ఒక రత్నంలా ఉంది. వర్తకుడు కిరణ్మయుడిని మళ్ళీ కలిశాడు. "ప్రభూ! మీ ఉదారతకు వజ్రగిరి రాజు ముగ్ధుడై ఈ వేయి ఆవులను పంపారు. ఇప్పుడు వీటిని ఎక్కడ ఉంచాలి?" అని అడిగాడు. కిరణ్మయుడు లోపల మళ్ళీ నవ్వుకున్నాడు. "ఆవుల సంగతి సరే, వీటికి గ్రాసం ఎక్కడ దొరుకుతుంది?" అని ఆలోచించాడు. 8. తెలివైన పరిష్కారం కిరణ్మయుడు తడబడకుండా, "వర్తకుడా! ఈ ఆవులన్నీ మా రాజ్యపు గో సంపదగా ఉండాలి. కానీ, ప్రస్తుతం నేను సంచార యాత్రలో ఉన్నాను కాబట్టి, వీటిని తిరిగి చంద్రవన రాజుకే కానుకగా పంపించు. ఆయన అంతఃపురంలో వీటికి సరైన పోషణ లభిస్తుంది" అని చెప్పి వేగంగా వెళ్ళిపోయాడు. ఈ చర్యతో కిరణ్మయుడు రెండు రాజ్యాల మధ్య ఒక గొప్ప స్నేహ వారధిని నిర్మించాడు. పేద కిరణ్మయుడు ఇప్పుడు మూడు రాజ్యాల దృష్టిలో ఒక 'మహాదాత' అయ్యాడు. 9. పెరుగుతున్న వైభవం ఒక సామాన్య గొడ్డలితో మొదలైన ప్రయాణం... వేయి ఆవుల వరకు చేరింది. మణిపురం ప్రజలు ఇప్పుడు కిరణ్మయుడిని చూసే చూపులో భయం లేదు, కేవలం భక్తి ఉంది. ఆయన ప్రతి అడుగులోనూ ఒక రహస్యం ఉందని వారు నమ్ముతున్నారు. పేదరికం ఉన్నా, ఆలోచనలు రాజసం కలిగి ఉంటే ప్రపంచం మన పాదాల దగ్గరకు వస్తుందని కిరణ్మయుడు నిరూపిస్తున్నాడు. ముందు ముందు ఈ కానుకలు అతడిని ఏ స్థితికి చేరుస్తాయో? మహారాజ యోగం: కిరణ్మయుడి పెళ్లి రాయబారం 1. దిగంతాలకు వ్యాపించిన కీర్తి కాలం చక్రంలా తిరుగుతోంది. కిరణ్మయుడు పంపిన ఒక్క వెదురు గొట్టం నీలి సుగంధం, మూడు రాజ్యాల మధ్య ఒక అద్భుతమైన స్నేహ బంధాన్ని అల్లింది. ఒక దేశం పంపిన కానుకను మరొక దేశానికి ఏమాత్రం ఆశ లేకుండా పంపుతున్న ఆ 'సూర్యవంశపు రాజు' ఎవరై ఉంటారా? అని అందరూ చర్చించుకోవడం మొదలుపెట్టారు. చంద్రవనం, వజ్రగిరి, మణిపురం వీధుల్లో కిరణ్మయుడి పేరు ఒక మంత్రంలా వినిపిస్తోంది. "ఆయన సంపదకు వెలకట్టలేము, అందుకే ఏ కానుక పంపినా ఆయన తృణప్రాయంగా దానం చేస్తున్నారు" అని ప్రజలు భ్రమపడుతున్నారు. 2. చంద్రవన మహారాజు ఆలోచన చంద్రవన మహారాజు విక్రమసేనుడు వజ్రగిరి నుండి తిరిగి వచ్చిన వేయి ఆవులను చూసి విస్తుపోయాడు. "వజ్రగిరి రాజు పంపిన వేయి ఆవులను నాకే పంపాడంటే, కిరణ్మయుడు ఎంతటి ఉదాత్తమైన మనసు కలవాడు!" అని మురిసిపోయాడు. రాజుకు ఒకే ఒక్క కుమార్తె—రాజకుమారి 'మృణాళిని'. ఆమె అందచందాలు, తెలివితేటలు దేశదేశాల్లో ప్రసిద్ధి. "ఇంతటి గుణవంతుడు, సంస్కారవంతుడు మరియు గొప్ప వంశానికి చెందిన కిరణ్మయుడి కంటే నా కుమార్తెకు తగిన వరుడు ఎవరుంటారు?" అని రాజు నిశ్చయించుకున్నాడు. 3. అపూర్వమైన పెళ్లి రాయబారం మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే చంద్రవన కోట నుండి ఒక భారీ పరివారం బయలుదేరింది. ముందుగా పదుల సంఖ్యలో ఏనుగులు, వాటిపై రంగురంగుల జండాలు ఊగుతున్నాయి. తరువాత వందల కొద్దీ గుర్రపు రౌతులు, వెండి కవచాలు ధరించి గంభీరంగా వస్తున్నారు. మధ్యలో ముత్యాలు పొదిగిన బంగారు పల్లకీలు, వాటిలో రాజపురోహితులు మరియు అమాత్యులు ఉన్నారు. వారితో పాటు మేళతాళాలు, మంగళ వాయిద్యాలు మారుమోగుతున్నాయి. చంద్రవన మహారాజు స్వయంగా తన కుమార్తె వివాహ సంబంధం మాట్లాడటానికి మణిపురం వైపు ప్రయాణమయ్యాడు. 4. మణిపురంలో కంగారు - కిరణ్మయుడి పరిస్థితి ఈ వార్త గాలిలో పొక్కి మణిపురం చేరుకుంది. కిరణ్మయుడు అప్పటికే తన పాత గుడిసెలో, రాగి జావ తాగి అడవికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. దూరం నుండి వస్తున్న ఏనుగుల గీంకారాలు, వాయిద్యాల శబ్దం విని అతను ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఏమిటి ఈ కోలాహలం? ఏ దేశపు రాజైనా దాడికి వస్తున్నాడా?" అని భయపడ్డాడు. కానీ వర్తకుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, "మహాప్రభూ! చంద్రవన మహారాజు తన కుమార్తెను మీకు ఇవ్వడానికి స్వయంగా వస్తున్నారు. సిద్ధం కండి!" అని చెప్పాడు. 5. సమయస్ఫూర్తితో కూడిన ఏర్పాట్లు కిరణ్మయుడి దగ్గర అంత మంది అతిథులను కూర్చోబెట్టడానికి కూడా చోటు లేదు. కానీ అతను తడబడలేదు. మణిపురంలోని పాత సూర్యవంశపు కోట శిథిలాలను చూపించి, "మా పూర్వీకుల కోట పునర్నిర్మాణంలో ఉంది, అందుకే ఇక్కడ విడిది ఏర్పాటు చేయండి" అని వర్తకుడికి ఆజ్ఞాపించాడు. వర్తకుడు తన వద్ద ఉన్న ధనంతో, క్షణాల్లో ఆ కోట ప్రాంగణాన్ని అద్భుతమైన పందిళ్ళతో, పువ్వులతో అలంకరింపజేశాడు. కిరణ్మయుడు తన అద్దె రాజదుస్తులను ధరించి, తెల్ల గుర్రం మీద కోట గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డాడు. 6. రాయబార ఘట్టం - ముఖాముఖి చంద్రవన మహారాజు ఏనుగు దిగి, కిరణ్మయుడి రాజసాన్ని చూసి ముగ్ధుడయ్యాడు. "సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడా! నీ కీర్తిని విన్నాను, నీ రూపం చూసి ధన్యుడిని అయ్యాను. మా కుమార్తె మృణాళినికి నీవే తగిన వరుడవని మా విశ్వాసం. మా సంబంధాన్ని అంగీకరించి మా వంశాన్ని గౌరవించు" అని కోరాడు. కిరణ్మయుడు గంభీరంగా తల ఊపి, "మిత్రుల కోరికను మన్నించడం సూర్యవంశపు ధర్మం. మీ సంబంధం మాకు సమ్మతమే" అన్నాడు. సైనికులు, ప్రజలు 'జయహో కిరణ్మయుడు' అని నినాదాలు చేశారు. 7. కానుకల సమర్పణ మహారాజు వందల కొద్దీ బంగారు పాత్రలు, పట్టు వస్త్రాలు, అరుదైన వజ్రాలను పెళ్లి కానుకగా సమర్పించాడు. కిరణ్మయుడు అవన్నీ చూసి లోపల వణికిపోతున్నా, బయటకు మాత్రం చిరునవ్వుతో స్వీకరించాడు. "మహారాజా! ఇవన్నీ ఇక్కడే ఉన్న పేదలకు పంచిపెట్టండి. మహారాజ పుత్రిక మా ఇంటికి రావడం కంటే పెద్ద సంపద ఏముంటుంది?" అని చమత్కరించాడు. ఈ మాటతో చంద్రవన రాజుకు కిరణ్మయుడిపై గౌరవం రెట్టింపు అయ్యింది. 8. అడవి తల్లి దీవెన ఆ రాత్రి కిరణ్మయుడు తన గుడిసెలో ఒంటరిగా కూర్చుని ఆలోచించాడు. ఒక చిన్న వెదురు గొట్టం జిగురు తనను ఎంత దూరం తీసుకొచ్చింది? అడవి తల్లి తన కష్టానికి, ఆత్మగౌరవానికి ఇచ్చిన ప్రతిఫలం ఇది అని భావించాడు. రేపు తాను ఒక రాజ్యానికి అల్లుడు కాబోతున్నాడు, కానీ తన గొడ్డలిని మాత్రం వదలకూడదని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ గొడ్డలే కదా తనను ఈ స్థాయికి చేర్చింది! 9. ఒక కొత్త ప్రయాణం మరుసటి రోజు ఉదయం నుండి మణిపురంలో పండుగ వాతావరణం నెలకొంది. వందల కొద్దీ పల్లకీలు మృణాళిని రాజకుమారిని తీసుకురావడానికి సిద్ధమయ్యాయి. కిరణ్మయుడు ఇప్పుడు కేవలం పేద కూలీ కాదు, కాబోయే మహారాజు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఆ అడవి సువాసన ఇంకా అలాగే ఉంది. అడవిలో దొరికిన భాగ్యం అతడిని సింహాసనం వైపు నడిపిస్తోంది. సూర్యవంశపు వైభవం మళ్ళీ పునరుద్ధరించబడే కాలం దగ్గరపడింది. కిరణ్మయుడి నిజాయితీ: అసలైన చక్రవర్తి పట్టాభిషేకం 1. వివాహానంతర ఏకాంతం చంద్రవన రాజకుమారి మృణాళినితో కిరణ్మయుడి వివాహం అత్యంత వైభవంగా జరిగింది. కోట అంతా దీపాల కాంతులతో, వేద మంత్రాల ధ్వనులతో మారుమోగిపోయింది. అయితే, వివాహం ముగిసిన తర్వాత కిరణ్మయుడి మనసులో ఒక భారం మొదలైంది. "నిజం దాచి సంపాదించిన రాజభోగం ఎన్నాళ్లు ఉంటుంది? నా మామగారు నన్ను ఒక గొప్ప రాజు అని నమ్మి తన కుమార్తెను ఇచ్చారు. కానీ నేను కేవలం ఒక కట్టెలు కొట్టుకునే పేదవాడిని అని తెలిస్తే ఆయన ఏమనుకుంటారు?" అతని ఆత్మగౌరవం అతడిని నిలదీసింది. 2. ధైర్యంతో కూడిన సత్యాన్వేషణ మరుసటి రోజు ఉదయం, కిరణ్మయుడు చంద్రవన మహారాజు విక్రమసేనుడిని ఏకాంతంగా కలవాలని కోరాడు. రాజు అతడిని ఆదరంగా ఆహ్వానించాడు. కిరణ్మయుడు తన వెంట తెచ్చుకున్న పాత, చిరిగిన సంచీని రాజు ముందు ఉంచాడు. అందులో అతని పాత చొక్కా, రాగుల పిండి, మరియు ఆ పదునైన ఇనుప గొడ్డలి ఉన్నాయి. "మహారాజా! నేను మీకు ఒక నిజం చెప్పాలి. నేను మీరు అనుకుంటున్నట్లు వందల ఏనుగులు, వేల సైనికులు ఉన్న రాజును కాను" అని గొంతు సవరించుకున్నాడు. 3. కిరణ్మయుడి కన్నీటి గాథ "నేను మణిపురంలోని ఒక పేదవాడిని. నా ఆస్తి అంతా ఈ గొడ్డలి మాత్రమే. ప్రతిరోజూ అడవిలో కట్టెలు కొట్టి, మూడు నాణేలు సంపాదించేవాడిని. అందులో ఒక నాణెంతో రాజదుస్తులు, మరొక నాణెంతో గుర్రాన్ని అద్దెకు తీసుకుని... నా పూర్వీకుల సూర్యవంశపు గౌరవాన్ని కాపాడటం కోసం సాయంత్రం వేళల్లో రాజులా తిరిగేవాడిని. మీరు చూసిన ఆ వైభవం అంతా అద్దెకు తెచ్చుకున్న మాయాజాలం మాత్రమే. ఈ ద్రోహానికి మీరు ఇచ్చే ఏ శిక్షకైనా నేను సిద్ధం" అని తల వంచుకుని నిలబడ్డాడు. 3 కిరణ్మయుడు చెప్పిన మాటలు విని చంద్రవన రాజు ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దమైపోయాడు. దర్బారులో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. రాజు ఆ పాత గొడ్డలిని, ఆ చిరిగిన చొక్కాను మార్చి మార్చి చూశాడు. వర్తకుడు చెప్పిన కిరణ్మయుడి రాజసం, ఆ గంభీరమైన నిర్ణయాలు రాజుకు గుర్తొచ్చాయి. అతని కళ్లలో కోపానికి బదులు ఒక వింతైన మెరుపు, గౌరవం కనిపించాయి. రాజు నెమ్మదిగా కిరణ్మయుడి దగ్గరకు నడిచి వచ్చి, అతని భుజంపై చేయి వేశాడు. 5. అసలైన చక్రవర్తికి నిర్వచనం "కిరణ్మయుడా! నిన్ను చూసి నేను గర్వపడుతున్నాను" అని రాజు గంభీరంగా అన్నాడు. "సంపద, సైన్యం ఉన్నప్పుడు ఎవరైనా రాజులా బతుకుతారు. కానీ చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేకపోయినా, కడుపు ఆకలితో దహిస్తున్నా... ఆత్మగౌరవాన్ని వదులుకోకుండా, ఒక చక్రవర్తిలా ఆలోచించిన నువ్వే అసలైన రాజువు. ఒక చిన్న వెదురు గొట్టం సుగంధాన్ని నాకు పంపి, నా నుండి వచ్చిన సింహాసనాన్ని మరొకరికి దానం చేసేంత ధైర్యం... అది కేవలం గొప్ప మనసున్న వారికే సాధ్యం." 6. చంద్రవన రాజు ప్రశంస రాజు ఇంకా ఇలా అన్నాడు: "నిజాయితీ అనేది ఈ ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద సంపద. నువ్వు నిజం చెప్పకుండా దాచిపెట్టి ఉన్నా నాకు తెలిసేది కాదు. కానీ నీలో ఉన్న ఆ సత్యం, నిన్ను సామాన్యుడి నుండి మహాత్ముడిగా మార్చింది. నా కుమార్తెకు నువ్వు తగిన వరుడివి మాత్రమే కాదు, నా రాజ్యానికి తగిన వారసుడివి కూడా. సంపద కంటే సంస్కారం మిన్న అని నిరూపించిన నీవు మాకు దొరకడం మా అదృష్టం." 7. పట్టాభిషేక ప్రకటన వెంటనే మహారాజు తన మంత్రులను పిలిపించాడు. "ఈ రోజే కిరణ్మయుడిని చంద్రవన రాజ్యానికి యువరాజుగా ప్రకటిస్తున్నాను. అతని ఇనుప గొడ్డలిని మన రాజ చిహ్నంగా మారుస్తున్నాం. శ్రమను, సత్యాన్ని ప్రేమించే వాడే మా రాజు" అని చాటింపు వేయించాడు. మణిపురం నుండి వచ్చిన ప్రజలు, చంద్రవన సైనికులు అందరూ కిరణ్మయుడికి జయజయధ్వానాలు చేశారు. 8. అడవి ఇచ్చిన మహా భాగ్యం కిరణ్మయుడు అడవి తల్లికి మనసులోనే కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు. ఆ గొడ్డలి నరికిన కట్టెలు అతనికి ఆకలి తీర్చాయి, ఆ అడవిలో దొరికిన సువాసన అతనికి రాజ్యాన్ని ఇచ్చింది. కానీ అతనిని రాజును చేసింది మాత్రం అతనిలోని ఆత్మగౌరవం మరియు నిజాయితీ. మృణాళిని తన భర్త గతాన్ని విని ఏమాత్రం చిన్నబుచ్చుకోలేదు. పైగా, అద్దె దుస్తులతో ప్రపంచాన్ని మెప్పించిన అతని తెలివితేటలకు ముగ్ధురాలైంది. 9. ప్రజా రంజక పాలన కాలక్రమేణా కిరణ్మయుడు చంద్రవనానికి మహారాజై చాలా కాలం పరిపాలించాడు. అతని పాలనలో రాజ్యంలో ఎవరూ పేదరికంలో ఉండకూడదని నిశ్చయించుకున్నాడు. కళాకారులను, శ్రామికులను అతను ఎంతో గౌరవించేవాడు. అతను ధరించే రాజకిరీటం పక్కన ఎప్పుడూ ఆ పాత ఇనుప గొడ్డలిని ఉంచుకునేవాడు. అది తన మూలాలను, తన కష్టాన్ని గుర్తు చేస్తూ అతడిని గొప్ప రాజుగా ఉంచింది. 10. ముగింపు - చరిత్రలో కిరణ్మయుడు కిరణ్మయుడి కథ తరతరాలకు ఒక పాఠంగా మిగిలిపోయింది. "అడవిలో దొరికిన భాగ్యం" కేవలం వెలుపల దొరికే సంపద కాదు... అది మనిషి అంతరంగంలో ఉండే ధైర్యం, సత్యం మరియు ఆత్మగౌరవం. కిరణ్మయుడు ఒక సామాన్య కట్టెలు కొట్టుకునే వ్యక్తి నుండి ఒక సామ్రాజ్యాధినేతగా ఎదిగిన ఈ యాత్ర... ప్రతి ఒక్కరిలో స్ఫూర్తిని నింపుతూనే ఉంటుంది. సూర్యవంశపు వెలుగు మళ్ళీ మణిపురంలో, చంద్రవనంలో కలకాలం వెలిగింది.