మాయమైన నిధి ఒకానొక రేవు పట్టణంలో ధనశేఖరుడు అనే ఓ ఓడల వ్యాపారి ఉండేవాడు. అతని వద్ద అపారమైన ధనం ఉండేది. కానీ, అతని లోభితనానికి అంతులేకుండా పోయింది. చిరిగిన బట్టలు వేసుకునేవాడు, చప్పని కూడు తినేవాడు. ఎవరైనా సాయం అని వస్తే, "నేనే పరమ దరిద్రుడిని, నాకేముంది మీకు ఇవ్వడానికి?" అని అబద్ధాలు చెప్పి పంపేవాడు. తన డబ్బు ఎక్కడ ఇతరుల కంట పడుతుందో అని భయపడి, నగదునంతా వజ్రాలు, వైఢూర్యాలుగా మార్చేశాడు. వాటిని ఒక ఇనుప పెట్టెలో పెట్టి, సముద్ర తీరంలోని ఎవ్వరూ లేని చోట, ఒక పెద్ద ఇసుక దిబ్బ కింద పాతిపెట్టాడు. రోజూ అర్థరాత్రి అందరూ నిద్రపోతున్నప్పుడు వెళ్లి, ఇసుకను తొలగించి ఆ మెరిసే రత్నాలను చూసి మురిసిపోతూ మళ్ళీ కప్పేసి వచ్చేవాడు. మాయమైన నిధి ఒకరోజు ఆ పట్టణంలో ఉండే ఒక చురుకైన జాలరి, ధనశేఖరుడు ప్రతి రోజూ రాత్రి పూట తీరానికి ఎందుకు వెళ్తున్నాడా అని నిఘా పెట్టాడు. ధనశేఖరుడు నిధిని చూసుకుని వెళ్ళిపోయిన తర్వాత, ఆ జాలరి మెల్లగా ఇసుకను తవ్వి ఆ పెట్టెను దొంగిలించాడు. మరుసటి రోజు రాత్రి ధనశేఖరుడు ఆశగా అక్కడికి చేరుకున్నాడు. ఇసుకను ఎంత తవ్వినా పెట్టె కనిపించలేదు. తన సర్వస్వం పోయిందని అతనికి అర్థమైంది. గుండెలు బాదుకుంటూ, ఆ ఇసుకలోనే పడి పొర్లుతూ భోరున ఏడవసాగాడు. ఒక జ్ఞాని హితవు తెల్లవారుజామున ఆ దారిన వెళ్తున్న ఒక వృద్ధ గురువు ఆ దృశ్యాన్ని చూశారు. ధనశేఖరుడి దగ్గరికి వెళ్లి విషయం అడిగి తెలుసుకున్నారు. అంతా విన్న తర్వాత ఆ గురువు నవ్వి ఇలా అన్నారు: "నాయనా! ఆ రత్నాలు అక్కడ ఉన్నప్పుడు నువ్వు వాటితో ఏమైనా పట్టుబట్టలు కొనుక్కున్నావా? లేక కనీసం కడుపు నిండా తిన్నావా? ఏ రోజైనా ఒక పేదవాని ఆకలి తీర్చావా? నువ్వు అనుభవించని ఆ సంపద అక్కడ ఉన్నా ఒకటే, లేకపోయినా ఒకటే. అది ఒకప్పుడు మెరిసే రాళ్లు, ఇప్పుడు అక్కడ మెరవని రాళ్లు (ఇసుక) ఉన్నాయి. అంతే తేడా! అనుభవించని ఆస్తి ఉండటం కంటే పోవడమే మేలు, ఎందుకంటే దాన్ని కాపాడటానికి పడే ఆందోళన నీకు తప్పుతుంది. ఇక ఇంటికి వెళ్లి నిశ్చింతగా ఉండు." ధనశేఖరుడికి జ్ఞానోదయం అయింది. తను ఇన్నాళ్లూ కేవలం ఒక కావలివాడిలా బతికానని, అసలు సుఖాన్ని దూరం చేసుకున్నానని గ్రహించి మౌనంగా ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. ________________________________________ ఈ కథలోని నీతి: "అనుభవించని సంపద, పరులకు పెట్టని ధనం... భూమిలో పాతిపెట్టిన రాయి ఒక్కటే. ఉపయోగించని ఐశ్వర్యం వ్యర్థం."