అస్త్ర సంచలనం: ముగ్గురు విలుకాళ్ళు - ఒక అన్వేషణ ప్రథమ అధ్యాయం: అహంకారాల కలయిక అది ఒక సువిశాలమైన పచ్చని అడవి. పక్షుల కిలకిల రావాలు, సెలయేర్ల గలగలలు ఆ ప్రాంతమంతా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. ఆ అడవి మార్గంలో ముగ్గురు వ్యక్తులు నడుస్తున్నారు. వారి నడకలో ఒక గర్వం, వారి కళ్లలో ఒక విధమైన ధీమా కనిపిస్తోంది. మొదటివాడు సవ్యసాచి. అతని వీపున రెండు అమ్ములపొదులు ఉన్నాయి. అతను అప్పుడప్పుడు ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షులను చూస్తూ, తన రెండు చేతులతో గాలిలో విల్లు ఎక్కుపెట్టినట్లు నటిస్తున్నాడు. "చూశారా మిత్రులారా! ఆ మేఘాల చాటున దాక్కున్న డేగను చూశారా? నేను చిటికె వేసే లోపు నా రెండు బాణాలు దాని రెండు రెక్కలను తాకి కింద పడేయగలవు," అన్నాడు సవ్యసాచి గర్వంగా. పక్కనే ఉన్న రుద్ర (శబ్దవేధి) నవ్వుతూ, "కళ్ళు ఉన్న నీకు అది గొప్ప కావొచ్చు సవ్యసాచీ! కానీ నాకు ఆ డేగ రెక్కల చప్పుడు ఇక్కడే వినిపిస్తోంది. కళ్ళు మూసుకుని కూడా నేను దాని గుండెను చీల్చగలను. చూపు ఉన్నవాడి కంటే, వినికిడి ఉన్నవాడే బలవంతుడు," అని బదులిచ్చాడు. మూడవ వ్యక్తి భైరవ. అతనికి చేతులు లేవు. కానీ అతని భుజాల మీద ఉన్న భారీ విల్లు చూస్తే ఎవరికైనా భయం కలగక మానదు. అతను తన కాలి వేళ్లతో నేల మీద ఉన్న ఒక చిన్న రాయిని తీసి గాలిలోకి విసిరి, "మీరు చేతులతో చేసే విన్యాసాలు నా కాలి గోటికి సమానం. చేతులు లేకపోయినా ప్రకృతి నన్ను వీరుడిని చేసింది," అన్నాడు గంభీరంగా. వారి మధ్య మాటల యుద్ధం సాగుతుండగానే, అడవి మార్గం మరింత ఇరుకుగా మారింది. గాలిలో ఒక వింత వాసన... అది ఎండుటాకుల వాసన కాదు, ఏదో మూలికల పరిమళం. ద్వితీయ అధ్యాయం: మాయా శిఖరం - మలుపు వారు ధర్మపురి చేరువలో ఉన్న 'మాయా శిఖరం' వైపు సాగుతున్నారు. రాజ్యమంతా దండోరా వేశారు—ఎవరు ఆ శిఖరంపై ఉన్న లక్ష్యాన్ని ఛేదిస్తారో వారే రాజ్యానికి సేనాధిపతి అవుతారని. దారిలో వారికి ఒక పాతబడ్డ గుడి కనిపించింది. ఆ గుడి మెట్ల మీద ఒక ముసలి అవ్వ కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్ళు తెల్లగా ఉన్నాయి, బహుశా ఆమెకు చూపు లేదు. "నాయనలారా! ఆకలి వేస్తోంది... ఏదైనా ఉంటే పెట్టండి," అని దీనంగా అడిగింది. భైరవ కోపంతో, "ముసల్దాన్న! మేము రాజ్యానికి కాబోయే సేనాధిపతులం. మా దారికి అడ్డం రాకు," అని కసురుకున్నాడు. కానీ సవ్యసాచి ఆగి, "అవ్వా! ఈ మాయా శిఖరం దారి ఎటు?" అని అడిగాడు. ఆ అవ్వ వింతగా నవ్వింది. "శిఖరం ఎక్కడం సులభమే నాయనా, కానీ అక్కడ ఉన్న 'అదృశ్య లక్ష్యాన్ని' చూడటం మీ తరం కాదు. దానికి కళ్ళు ఉంటే సరిపోదు, కరుణ ఉండాలి," అన్నది. ముగ్గురూ ఆమె మాటలను తేలిగ్గా తీసుకుని ముందుకు సాగారు. తృతీయ అధ్యాయం: కోయపడుచు చిత్ర - వింత యుద్ధం అడవి మరింత దట్టంగా మారింది. సూర్యరశ్మి కూడా నేలను తాకడానికి భయపడుతోంది. అకస్మాత్తుగా ఒక బాణం సవ్యసాచి కిరీటాన్ని తాకుతూ వెళ్ళి ఒక చెట్టుకు గుచ్చుకుంది. "ఎవరు అది?" అని అరిచాడు సవ్యసాచి. పొదల చాటు నుండి ఒక పదహారేళ్ల కోయపడుచు బయటకు వచ్చింది. ఆమె పేరు చిత్ర. ఆమె చేతిలో కర్రతో చేసిన సాదాసీదా విల్లు ఉంది. "ఈ అడవి మాది. ఇక్కడ గర్వంతో నడిచే వారికి చోటు లేదు," అన్నది చిత్ర నిర్భయంగా. భైరవ నవ్వి, "ఒక చిన్న పిల్లవా! నీకు విలువిద్య తెలుసా? చూడు నా పాదాల సత్తువ!" అంటూ తన కాలితో విల్లు పట్టుకుని, నోటితో బాణం సంధించి ఒకేసారి మూడు బాణాలను వదిలాడు. ఆ బాణాలు చిత్ర తల మీదున్న పండ్ల గొలను తాకాయి. చిత్ర ఏమాత్రం భయపడలేదు. "గురి చూడటం అంటే ప్రాణం తీయడం కాదు. అహింసతో గురిని గెలవడం అసలైన విద్య. మీకు సవాలు విసురుతున్నాను. అదుగో ఆ చెట్టు మీద ఒక గూడు ఉంది. అందులో ఒక చిన్న పిట్ట పిల్ల ఉంది. ఆ గూడు చెదరకుండా, ఆ పిట్టకు తగలకుండా దాని పక్కన ఉన్న ఎండిన కొమ్మను మీలో ఎవరు కొట్టగలరు?" రుద్ర (శబ్దవేధి) ముందుకు వచ్చాడు. "చప్పుడు వింటే చాలు, నేను కొట్టగలను." బాణం వదిలాడు. బాణం కొమ్మను తగిలింది కానీ, ఆ వేగానికి గూడు కింద పడిపోయింది. పిట్ట పిల్ల భయంతో అరిచింది. సవ్యసాచి ప్రయత్నించాడు. రెండు బాణాలతో కొమ్మను కత్తిరించాడు కానీ గూడు వరిగిపోయింది. చివరగా చిత్ర విల్లు తీసుకుంది. ఆమె బాణానికి ఒక సన్నని దారం కట్టి ఉంది. ఆమె బాణం వదిలింది. అది ఆ కొమ్మ చుట్టూ తిరుగుతూ వెళ్లి, కొమ్మను గూడు నుండి వేరు చేసింది, అదే సమయంలో ఆ దారం గూడును మరో బలమైన కొమ్మకు చుట్టేసింది. గూడు పడలేదు, పిట్టకు ఏమీ కాలేదు. నాలుగవ అధ్యాయం: అంతర్మథనం ఆ అద్భుతాన్ని చూసి ముగ్గురు విలుకాళ్ళు స్థాణువులైపోయారు. "ఇది ఎలా సాధ్యం?" అని అడిగాడు సవ్యసాచి. చిత్ర శాంతంగా చెప్పింది, "మీరు బాణాన్ని ఒక ఆయుధంగా చూశారు, నేను దానిని ఒక సహాయకారిగా చూశాను. మీరు గెలవాలని కొట్టారు, నేను కాపాడాలని కొట్టాను." అప్పుడే అక్కడికి ఒక అశ్వం మీద ధర్మపురి మహారాజు వచ్చాడు. ఆయన వెంట ఆ ముసలి అవ్వ కూడా ఉంది. ఆశ్చర్యకరంగా ఆమె ముసలి అవ్వ కాదు, మహారాజుగారి ప్రధాన మంత్రి! మహారాజు ఇలా అన్నాడు: "విలుకాళ్ళారా! మీరు గొప్పవారే, కానీ మీ విద్యలో ప్రాణం లేదు. చిత్ర ఈ అడవి బిడ్డ. ఈమెకు ఏ బిరుదులు అక్కర్లేదు. కానీ ఈమె నేర్పిన పాఠం మీకు అర్థమైతే, అదే మీకు పెద్ద బహుమానం." ముగింపు: కొత్త జీవితం సవ్యసాచి తన గర్వాన్ని వదిలేశాడు. "మహారాజా! మేము మా విద్యను కేవలం ప్రదర్శన కోసం వాడాము. ఈ రోజు నుండి మేము ఈ కోయజాతి రక్షణకు, అడవి సంరక్షణకు మా విద్యను అంకితం చేస్తాము," అని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. రుద్ర తన శబ్దవేధి విద్యతో అడవిలో దొంగతనంగా కలప నరికే వారిని కనిపెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. భైరవ తన పట్టుదలతో అడవిలోని పిల్లలకు విలువిద్య నేర్పే గురువుగా మారాడు. చిత్ర మాత్రం తన విల్లును భుజాన వేసుకుని, అడవి తల్లి ఒడిలోకి మాయమైపోయింది. ఆ అడవిలో ఇప్పటికీ ఒక సామెత వినిపిస్తుంది: "బాణం ప్రాణం తీయడానికి కాదు, ప్రాణాన్ని నిలబెట్టడానికి వాడాలి." _