అరణ్య నిధి: కిరణ్మయుడి సాహసం - తొలి భాగం 1. గంధర్వలోయ - ఒక పరిచయం గంధర్వలోయ... ఆ పేరులోనే ఒక మాధుర్యం ఉంది. పశ్చిమ కనుమల ఒడిలో, నిత్యం పచ్చని చీర కట్టుకున్న సుందరిలా ఆ లోయ అలరారుతుంటుంది. అక్కడ ప్రవహించే ఏరులు సంగీతాన్ని వినిపిస్తాయి, పక్షుల కూతలు వేద మంత్రాల్లా ధ్వనిస్తాయి. ఆ లోయకు ఆనుకుని ఉన్న మణిపురం గ్రామం ఒకప్పుడు కళలకు కాణాచి. కానీ నేడు అది కేవలం ఒక సామాన్య కుగ్రామం. 2. సూర్యవంశీయుల వైభవం ఒకప్పుడు ఈ గంధర్వలోయను 'సూర్యవంశీయులు' పాలించేవారు. వీరు కేవలం కత్తి పట్టిన వీరులే కాదు, ఉలి పట్టిన కళాకారులు కూడా. వారి కాలంలో మణిపురంలో నిర్మించిన శిల్పాలు సజీవంగా మాట్లాడేవట. సూర్యవంశపు రాజులు యుద్ధం కంటే శాంతినే, సంపద కంటే కళలనే ప్రేమించారు. వారి కోట గోడలు రత్నాలతో పొదగబడి ఉండేవి. సూర్యోదయం వేళ కోటపై ఉన్న బంగారు ధ్వజస్తంభం వెలిగిపోతుంటే, దూరం నుంచి చూసేవారికి అది భూమి మీదకు దిగివచ్చిన సూర్యబింబంలా కనిపించేది. 3. కాలచక్రం మలుపు కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. శాంతిని కోరుకునే సూర్యవంశీయులపై పొరుగు రాజ్యాల కన్ను పడింది. క్రూరమైన దాడులు, అంతం లేని యుద్ధాలు ఆ రాజ్యాన్ని కుదిపేసాయి. కోటలు కూలిపోయాయి, కళాఖండాలు మట్టిపాలయ్యాయి. సంపదంతా శత్రువుల పాలైపోయింది. రాజవంశీయులు ప్రాణభయంతో అడవుల్లోకి పారిపోయారు. తరతరాల వైభవం కాలగర్భంలో కలిసిపోయింది. 4. కిరణ్మయుడు - ఆఖరి ఆశ ఆ గొప్ప వంశానికి మిగిలిన ఆఖరి ఆనవాలు 'కిరణ్మయుడు'. అతని తండ్రి చనిపోతూ కిరణ్మయుడికి ఇచ్చిన ఏకైక సందేశం: "నాయనా! రాజ్యం పోయినా పర్వాలేదు, కానీ ఆత్మగౌరవాన్ని మాత్రం అమ్ముకోకు." కిరణ్మయుడు చూడటానికి సామాన్య యువకుడిలా ఉన్నా, అతని కళ్ళలో ఒక వింత మెరుపు ఉంటుంది. అతని కండరాల్లో రాజరక్తం ప్రవహిస్తోంది. పొడవాటి జుట్టు, వెడల్పాటి రొమ్ము, గంభీరమైన రూపం... చిరిగిన గుడ్డలు కట్టుకున్నా అతను ఒక యువరాజులానే కనిపిస్తాడు. 5. కిరణ్మయుడి ఆస్తిపాస్తులు కిరణ్మయుడి దగ్గర ఇప్పుడు ఏమీ లేదు. ఒక చిన్న తాటాకు గుడిసె, పడుకోవడానికి ఒక గడ్డి పరకల చాప. రెండు జతల చిరిగిన బట్టలు, ఒక మట్టి కుండ. కానీ, అతని వద్ద అత్యంత విలువైనది ఒకటి ఉంది. అదే అతని పూర్వీకుల నుండి వచ్చిన 'పురాతన ఇనుప గొడ్డలి'. అది సాధారణ ఇనుముతో చేసింది కాదు. సూర్యవంశపు మొదటి రాజు స్వయంగా ఒక అరుదైన లోహంతో దానిని చేయించాడట. అది ఎంత పదునైనదంటే, వజ్రాన్ని కూడా చీల్చగలదు. కిరణ్మయుడికి ఆ గొడ్డలి కేవలం ఒక పనిముట్టు కాదు, అది అతని గౌరవ చిహ్నం. 6. ఆత్మగౌరవం - అసలైన సంపద కిరణ్మయుడు ఎంత పేదరికంలో ఉన్నా ఎవరినీ సాయం కోరడు. మణిపురంలో ఎవరైనా జాలి చూపిస్తే, అతను సున్నితంగా తిరస్కరిస్తాడు. "కాయకష్టం చేసి బతకడం రాజుల లక్షణం, యాచించడం కాదు" అని అతను నమ్ముతాడు. తన గొడ్డలితో అడవిలో ఎండు కట్టెలు నరకడం, వాటిని పట్టణానికి మోసుకెళ్లడం, వచ్చిన కొద్దిపాటి నాణేలతో ఆత్మగౌరవంతో బతకడం అతనికి అలవాటు. 7. లోకం దృష్టిలో కిరణ్మయుడు గ్రామస్థులు అతడిని చూసి నవ్వుకుంటారు. "పిచ్చోడు! రాజుల వంశం అని చెప్పుకుంటూ ఇలా కట్టెలు కొట్టుకుంటున్నాడు" అంటారు కొందరు. కానీ కిరణ్మయుడు వేటినీ పట్టించుకోడు. అతని చూపు ఎప్పుడూ గంధర్వలోయ పచ్చదనం పైనే ఉంటుంది. అడవి అతనికి ఒక స్నేహితుడిలా అనిపిస్తుంది. చెట్లు అతనితో మాట్లాడతాయి, గాలి అతనికి రహస్యాలు చెపుతుంది. 8. ఉదయపు వేట ప్రతి ఉదయం కిరణ్మయుడు నిద్రలేవగానే తన గొడ్డలిని పూజిస్తాడు. దానిని భుజాన వేసుకుని అడవి దారుల్లోకి నడుస్తాడు. అడవి జంతువులు కూడా అతడిని చూసి భయపడవు. ఎందుకంటే అతడు ప్రాణం తీయడానికి వెళ్లడం లేదని వాటికి తెలుసు. కేవలం ప్రకృతి ఇచ్చిన వరాలను సేకరించడమే అతని పని. అతని నడకలో ఉన్న రాజసం చూసి కోతులు కూడా కొమ్మల మీద నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోతాయి. 9. సాయంత్రపు మాయాజాలం కట్టెలు అమ్మగా వచ్చిన డబ్బుతో అతను విలాసాలు కోరుకోడు. కానీ తన వంశ గౌరవాన్ని గుర్తు చేసుకోవడానికి ఒక వింత మార్గాన్ని ఎంచుకున్నాడు. ఆ డబ్బుతో ఒక సాయంత్రం పాటు రాజులా మారిపోతాడు. అద్దెకు తెచ్చుకున్న రాజదుస్తులు, గుర్రంపై అతను నగరం తిరుగుతుంటే, ప్రజలందరూ ఆశ్చర్యపోతారు. కిరణ్మయుడికి అది ఒక నాటకం కాదు, తన వారసత్వాన్ని తలచుకునే ఒక యజ్ఞం. 10. ముగింపు లేని పోరాటం ఆకలి దహించినా, ఎండ వేధించినా కిరణ్మయుడు తల వంచడు. అతని గొడ్డలి దెబ్బకు రాయి కూడా ముక్కలవ్వాల్సిందే. అతని సంకల్పానికి విధి కూడా తలవంచక తప్పదు. కిరణ్మయుడి కథ ఇక్కడే మొదలవుతుంది. ఒక సామాన్య గొడ్డలి పట్టుకున్న యువకుడు, అడవి ఇచ్చే అద్భుత నిధిని ఎలా అందుకుంటాడు? కాలం అతడిని ఏ తీరానికి చేరుస్తుంది? వంశ గౌరవాన్ని నిలబెట్టే ఆ సాహస యాత్ర ఇప్పుడే ప్రారంభమైంది. కిరణ్మయుడి దినచర్య: కష్టం మరియు కళాపోషణ 1. బ్రహ్మ ముహూర్తపు మేల్కొలుపు గంధర్వలోయలో ఇంకా చీకటి విడిపోకముందే, మణిపురం నిద్రపోతున్న వేళ... కిరణ్మయుడి గుడిసెలో చలనం మొదలవుతుంది. తెల్లవారుజామున సరిగ్గా నాలుగు గంటలకు అతను నిద్రలేస్తాడు. కోడి కూయకముందే, ప్రకృతి ఇంకా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడే అతను మేల్కొనడం ఒక వ్రతం. చల్లటి నీటితో మొహం కడుక్కుని, తన గుడిసె మూలలో ఉన్న తన పూర్వీకుల గొడ్డలిని తాకుతాడు. అది అతని పాలిట దైవం, బతుకు దెరువు, మరియు ఆత్మగౌరవం. 2. అడవిలోకి ప్రయాణం మసక చీకటిలో, భుజాన గొడ్డలిని వేసుకుని అడవి దారి పడతాడు. అడవిలోని పొదలు, చెట్లు అతనికి దారి ఇస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తాయి. కిరణ్మయుడి నడకలో తడబాటు ఉండదు, ఎందుకంటే ఆ దారులు అతనికి కంఠస్థం. పక్షుల కిలకిలరావాలు మొదలవుతుండగా అతను అడవి గుండెల్లోకి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ఎండ కూడా చొరబడలేని దట్టమైన చెట్లు ఉంటాయి. కానీ అతను ప్రాణం ఉన్న చెట్టును ముట్టుకోడు. కేవలం ఎండిపోయిన, నేలకొరిగిన కలపనే సేకరిస్తాడు. 3. శ్రమయేవ జయతే అడవిలో కిరణ్మయుడు పని మొదలుపెడితే, అతని గొడ్డలి దెబ్బలు సంగీతంలా వినిపిస్తాయి. 'టక్... టక్... టక్...' అని గాలిలో ప్రతిధ్వనిస్తుంటాయి. గంటల తరబడి ఎండలో చెమట చిందిస్తూ అతను మొండి కలపను కొడతాడు. సూర్యుడు నెత్తిమీదకు వస్తున్నా, ఆకలి వేస్తున్నా అతను పని ఆపడు. అతని కండరాలు శ్రమతో ఉబ్బుతాయి, నుదుటి నుండి చమట ధారలు కారుతాయి. సాయంత్రం అయ్యేసరికి ఒక పెద్ద కట్టెల మోపు సిద్ధమవుతుంది. దానిని తలపై పెట్టుకుని, మైళ్ళ దూరం నడిచి పట్టణపు అంగడికి చేరుకుంటాడు. 4. అంగడిలో అమ్మకం పట్టణపు రణగొణ ధ్వనుల మధ్య కిరణ్మయుడు తన కట్టెలను అమ్ముతాడు. అతని కట్టెలు చాలా గట్టివి, మంట బాగా వస్తుందని అందరికీ తెలుసు. వ్యాపారులు అతనితో బేరమాడటానికి ప్రయత్నిస్తారు, కానీ అతను తగ్గేది లేదు. చివరికి, కష్టానికి ప్రతిఫలంగా మూడు మెరిసే బంగారు నాణేలు అతని చేతికి అందుతాయి. ఆ మూడు నాణేలు కిరణ్మయుడికి కేవలం డబ్బు కాదు... అవి అతని ఒక రోజంతా చేసిన శ్రమకు నిదర్శనం. 5. మొదటి నాణెం - రాజవైభవం కోసం కిరణ్మయుడు నేరుగా నాటక కళాకారుడు సుబ్బయ్య వద్దకు వెళ్తాడు. సుబ్బయ్య పాతకాలపు నాటక కంపెనీ నడుపుతుంటాడు. అక్కడ కిరణ్మయుడు మొదటి నాణెం చెల్లిస్తాడు. బదులుగా సుబ్బయ్య అతనికి ఒక అద్భుతమైన జరీ అంగీని ఇస్తాడు. అది పట్టుతో చేసినది, బంగారు రంగు దారాలతో ఎంబ్రాయిడరీ చేయబడినది. దాంతో పాటు రత్నాలు పొదిగిన కృత్రిమ కిరీటం, రాజదండం కూడా ఇస్తాడు. కిరణ్మయుడు ఆ బట్టలను ముట్టుకున్నప్పుడు తన పూర్వీకుల స్పర్శ తగులుతున్నట్లు మురిసిపోతాడు. ఆ ఒక్క నాణెం అతనికి కొన్ని గంటల పాటు 'మహారాజు' హోదాను ఇస్తుంది. 6. రెండవ నాణెం - రాజసం కోసం తరువాత అతను గుర్రపు శాల యజమాని రామయ్య వద్దకు వెళ్తాడు. అక్కడ రెండవ బంగారు నాణెం ఇచ్చి, ఆ శాలలో ఉన్న శ్రేష్టమైన గుర్రాన్ని కోరతాడు. రామయ్య అతనికి ఒక తెల్లటి అశ్వాన్ని అప్పగిస్తాడు. దాని పేరు 'వాయువేగం'. అది సూర్యుడి రథానికి కట్టిన గుర్రంలా తెల్లగా మెరిసిపోతుంటుంది. కిరణ్మయుడు ఆ గుర్రాన్ని ప్రేమగా నిమురుతాడు. గుర్రం కూడా కిరణ్మయుడిని గుర్తుపట్టి సంతోషంతో సకిలిస్తుంది. ఈ నాణెం కిరణ్మయుడికి కేవలం స్వారీని మాత్రమే కాదు, ఒక రాచరికపు వేగాన్ని ఇస్తుంది. 7. మూడవ నాణెం - మనుగడ కోసం ఆఖరి నాణెం అతని జీవనాధారం. దాంతో అతను నిత్యావసర వస్తువుల అంగడికి వెళ్తాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం అడవిలోకి వెళ్లాలంటే అతనికి శక్తి కావాలి. అందుకోసం బలమైన రాగులు, జొన్నలు, కొద్దిగా కందిపప్పు కొనుక్కుంటాడు. ఈ మూడవ నాణెం అతనికి ఆకలి తీరుస్తుంది, కష్టపడటానికి బలాన్ని ఇస్తుంది. తను ఎంత గొప్పగా వేషం వేసినా, కడుపు నింపుకోవడానికి రాగులే శరణ్యం అని అతనికి తెలుసు. 8. సంధ్యా సమయపు మాయాజాలం పట్టణం అంతా దీపాలతో వెలుగుతున్న వేళ... కిరణ్మయుడు రాజ దుస్తులు ధరించి, తెల్ల గుర్రం మీద స్వారీ చేస్తూ వీధుల్లోకి వస్తాడు. అతని చేతిలో రాజదండం, తలపై మెరిసే కిరీటం... గుర్రం గిట్టల చప్పుడు వీధి వీధిలో మారుమోగుతుంది. ప్రజలు అతడిని చూసి ఆశ్చర్యంతో ఆగిపోతారు. "ఈ యువరాజు ఎక్కడి వాడు?" అని గుసగుసలాడుకుంటారు. కిరణ్మయుడి ముఖంలో అప్పుడు ఒక వెలుగు కనిపిస్తుంది. అది గర్వం కాదు, అది తన వంశం పట్ల ఉన్న ప్రేమ. 9. ఆత్మగౌరవపు ఊరేగింపు గుర్రంపై వెళ్తున్నప్పుడు కిరణ్మయుడు ఎవరినీ చూడడు. అతని చూపులు ఆకాశంలో ఉన్న నక్షత్రాల వైపు ఉంటాయి. తన తాత ముత్తాతలు ఆ నక్షత్రాల రూపంలో తనను చూసి మురిసిపోతున్నారని అతను నమ్ముతాడు. ఆ గంట సేపు అతను ప్రపంచాన్నే మర్చిపోతాడు. తాను కట్టెలు కొట్టే కూలీనని, తన గుడిసెలో ఆకలి వేచి ఉందని అతనికి గుర్తుండదు. ఆ విచిత్రమైన అలవాటే అతడిని బతికిస్తోంది. మిగిలిన వారంతా అతడిని వెర్రివాడు అన్నా, అతను మాత్రం తన కలను శ్రద్ధగా పోషిస్తాడు. 10. తిరిగి సాధారణ స్థితికి చీకటి ముదిరిన తర్వాత, కిరణ్మయుడు తన ప్రయాణాన్ని ముగిస్తాడు. రాజదుస్తులను సుబ్బయ్యకు, గుర్రాన్ని రామయ్యకు తిరిగి ఇచ్చేస్తాడు. మళ్ళీ తన పాత చిరిగిన చొక్కా, పంచె కట్టుకుంటాడు. భుజాన రాగుల సంచీ వేసుకుని తన చీకటి గుడిసె వైపు నడుస్తాడు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒక తృప్తి ఉంటుంది. "ఈ రోజు కూడా నా వంశ గౌరవాన్ని వీధుల్లో చాటాను" అని సంతోషిస్తాడు. రాత్రికి రాగి జావ తాగి, మరుసటి రోజు ఉదయం 4 గంటలకు మళ్ళీ గొడ్డలి పట్టడానికి సిద్ధంగా నిద్రపోతాడు. కిరణ్మయుడి రాజసం: సాయంకాలపు మాయాజాలం 1. సూర్యాస్తమయం - ఒక రంగుల వేదిక ఆకాశం ఎరుపు, నారింజ రంగులను పులుముకుని సంధ్యా సుందరిలా ముస్తాబవుతున్న వేళ... మణిపురం వీధులు ఒక అద్భుతానికి వేదికవుతాయి. పగలు అడవిలో గొడ్డలితో శ్రమించిన ఆ చేతులే ఇప్పుడు రాజదండాన్ని పట్టుకుంటాయి. చెమటతో తడిసిన ఆ దేహమే ఇప్పుడు సుగంధ ద్రవ్యాలతో పరిమళించే జరీ అంగీని ధరిస్తుంది. కిరణ్మయుడు అద్దెకు తెచ్చుకున్న ఆ కిరీటం అతని తలపై చేరగానే, అతని ముఖంలో ఒక దైవికమైన తేజస్సు ఆవహిస్తుంది. 2. రాజ వీధిలో గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు 'టక్... టక్... టక్...' అని వాయువేగం గుర్రం గిట్టలు నేలను తాకుతుంటే, ఆ చప్పుడు పట్టణపు గోడలకు తగిలి ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఆ శబ్దం వినబడగానే అంగడి వీధిలో జనమంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోతారు. పనులు చేసుకునే వారు చేతులు ఆపేస్తారు, కబుర్లు చెప్పుకునే వారు మౌనంగా ఉండిపోతారు. కిరణ్మయుడు తెల్లటి గుర్రం మీద వాయువేగంతో వస్తుంటే... దుమ్ము రేగుతున్నా, అది ఒక పవిత్రమైన యాగంలా కనిపిస్తుంది. 3. ముసలివారి మురిపెము వీధి అరుగుల మీద కూర్చున్న వృద్ధులు కిరణ్మయుడిని చూసి భావోద్వేగానికి లోనవుతారు. వారి కళ్ళు తడిచిపోతాయి, చేతులు అప్రయత్నంగా నమస్కరిస్తాయి. "చూడండి! సూర్యవంశపు వెలుగు ఇంకా ఆరిపోలేదు" అని ఒక ముసలివాడు గద్గద స్వరంతో అంటాడు. "అచ్చు అతని తాతగారు సూర్యప్రతాప వర్మ గారి లాగే ఉన్నాడు" అని మరొకరు గుర్తు చేసుకుంటారు. వారి దృష్టిలో అతను కట్టెలు కొట్టే కిరణ్మయుడు కాదు... మణిపురాన్ని పాలించాల్సిన అసలైన వారసుడు. వంశం అంతరించినా, ఆ రక్తం లోని రాజసం ఇంకా బతికే ఉందని వారు మురిసిపోతుంటారు. 4. ప్రజల భ్రమలు మరియు ఆరాధన యువత కిరణ్మయుడి స్వారీని చూసి ఈర్ష్య పడతారు, చిన్నపిల్లలు చప్పట్లు కొడుతూ అతని వెనకాల పరిగెడతారు. "ఈయన ఏ దేశపు రాజు? ఎక్కడ ఉంటున్నాడు?" అని పరాయి దేశాల నుండి వచ్చిన వారు ఆశ్చర్యంగా అడుగుతారు. దానికి స్థానికులు గర్వంగా, "ఆయన మా సూర్యవంశపు ఆఖరి దీపం" అని బదులిస్తారు. కిరణ్మయుడు ఎవరి వైపు చూడడు, ఎవరికీ తల వంచడు. అతని కళ్ళు గంభీరంగా, నిశ్చలంగా ముఖం మీద రాజసం ఉట్టిపడుతుంటే... సాక్షాత్తు ఒక దేవతా మూర్తి ఊరేగింపుగా వస్తున్నట్లు ఉంటుంది. 5. ఆత్మగౌరవపు కవచం కిరణ్మయుడు ఇలా ఎందుకు చేస్తున్నాడు? అతనికి అహంకారం వల్ల కాదు, తన వంశం మీద ఉన్న ప్రేమ వల్ల. ప్రపంచం తనని ఒక పేద కూలీగా చూసినా పర్వాలేదు, కానీ తన తాత ముత్తాతల పేరు మట్టిలో కలిసిపోకూడదని అతని తాపత్రయం. ఆ గంట సేపు గుర్రం మీద స్వారీ చేస్తున్నప్పుడు, అతను తన పేదరికాన్ని, తన ఆకలిని, తన ఒంటరితనాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోతాడు. అతని చుట్టూ ఉన్న ఆ రాజ దుస్తులు అతనికి ఒక రక్షణ కవచంలా పనిచేస్తాయి. 6. ముసుగు విడిచే సమయం కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఆగదు. చీకటి పడుతున్న కొద్దీ కిరణ్మయుడి మాయా లోకం కరగడం మొదలవుతుంది. పట్టణపు దీపాలు ఆరిపోకముందే అతను గుర్రపు శాల వద్దకు చేరుకుంటాడు. అక్కడ వాయువేగం గుర్రాన్ని అప్పగిస్తున్నప్పుడు అతని మనసు భారమవుతుంది. ఆ కిరీటాన్ని తీసి పక్కన పెడుతున్నప్పుడు, తన తలపై ఉన్న బరువు దిగిపోయినట్లు కాక, తన అదృష్టమే చేజారిపోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది. మెరిసే జరీ అంగీని విప్పేసి, తన పాత చొక్కాను మళ్ళీ ధరించినప్పుడు... అద్దంలో అతనికి రాజు కాదు, ఒక సాధారణ కట్టెలు కొట్టే వ్యక్తి కనిపిస్తాడు. 7. కఠిన వాస్తవికత - మళ్ళీ పేద కిరణ్మయుడు దుస్తులు మార్చిన క్షణం నుండి అతని ప్రవర్తన మారిపోతుంది. రాజసం ఉన్న నడక కాస్త తగ్గి, అలసటతో కూడిన అడుగులు పడతాయి. జేబులో ఉన్న చిల్లర డబ్బులను లెక్కపెట్టుకుంటూ, రాగుల పిండి కొనుక్కోవడానికి వెళ్తాడు. అతనిని ఊరేగింపులో చూసిన ప్రజలే ఇప్పుడు అంగడిలో పక్కనుంచి వెళ్తున్నా గుర్తుపట్టరు. అతను ఒక సామాన్య మనిషిగా మారిపోయి చీకటి దారిలో తన గుడిసె వైపు నడుస్తాడు. 8. నిశ్శబ్దపు రాత్రి - ఒక నిరీక్షణ తన చిన్న గుడిసెలోకి ప్రవేశించి, మట్టి కుండలో నీళ్లు తాగి చాప మీద పడుకుంటాడు. పక్కనే ఉన్న తన ఇనుప గొడ్డలిని చూసుకుంటాడు. "రేపు ఉదయం మళ్ళీ కష్టపడాలి... మళ్ళీ నా వంశ గౌరవాన్ని వీధుల్లో నిలబెట్టాలి" అని అనుకుంటాడు. బయట ప్రపంచం అతడిని ఒక రాజుగా చూసి నిద్రపోతే, అతను మాత్రం రేపటి ఆకలిని జయించడానికి సిద్ధమవుతాడు. ఆ దుస్తులు విప్పగానే కిరణ్మయుడు పేదవాడే కావచ్చు... కానీ అతని మనసు మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక చక్రవర్తిలానే ఆలోచిస్తుంది. అరణ్య నిధి: అడవి పంపిన అద్భుత కానుక 1. వర్షం కురిసిన అడవి - ఒక కొత్త పరిమళం గంధర్వలోయలో ఆ రాత్రంతా ఉరుములతో కూడిన భారీ వర్షం కురిసింది. ఆకాశం నుండి జాలువారిన ప్రతి చుక్కా అడవి దాహాన్ని తీర్చింది. మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యకిరణాలు తడి ఆకులపై పడి ముత్యాల్లా మెరుస్తున్నాయి. కిరణ్మయుడు తన గొడ్డలిని తీసుకుని అడవిలోకి ప్రవేశించాడు. గాలిలో ఎప్పుడూ లేని ఒక కొత్త సువాసన అతనికి తగిలింది. అది మట్టి వాసన కాదు, పువ్వుల పరిమళం కాదు... అది ఏదో అతీతమైన, మనసును పరవశింపజేసే దివ్య సుగంధం. 2. లోతైన లోయ - నీలగంధి వృక్షం కిరణ్మయుడు ఆ సువాసనను వెంబడిస్తూ అడవిలో ఎవరూ వెళ్ళని లోతైన లోయ వైపు సాగాడు. అక్కడ వందల ఏళ్ల నాటి ఒక భారీ వృక్షం వర్షానికి తట్టుకోలేక నేలకొరిగి ఉంది. అదే అరుదైన 'నీలగంధి' వృక్షం. ఆ చెట్టు మధ్య భాగం చీలి, లోపలి నుండి నీలి రంగులో మెరుస్తున్న ఒక ద్రవం కారుతోంది. అదే 'నీలగంధి జిగురు' (Blue Resin). చూడటానికి అది ఆకాశపు రంగును ద్రవరూపంలోకి మార్చినట్లుగా ఉంది. ఆ జిగురు నుండి వెలువడుతున్న సువాసన పీల్చగానే, కిరణ్మయుడిలోని అలసట అంతా మాయమైపోయింది. 3. ప్రకృతి నిధిని సేకరించడం కిరణ్మయుడు ఆశ్చర్యంతో ఆ చెట్టు దగ్గర మోకరిల్లాడు. "అమ్మా అడవి తల్లి! నా దారిద్ర్యాన్ని చూసి ఈ నిధిని నాకు ఇచ్చావా?" అని మనసులో అనుకున్నాడు. అతను తన వద్ద ఉన్న పదునైన వెదురు గొట్టాలను తీసుకున్నాడు. చాలా జాగ్రత్తగా, ఒక్క చుక్క కూడా వృధా కాకుండా ఆ నీలి జిగురును ఆ గొట్టాలలో నింపాడు. ఆ గొట్టం మూత పెట్టగానే, ఆ పరిమళం బయటకు రాకుండా భద్రపరచబడింది. అతనికి అప్పుడు తెలియదు... ఆ చిన్న వెదురు గొట్టమే తన జీవితాన్ని మార్చబోతోందని. 4. సాయంకాలపు స్వారీ - చంద్రవన వర్తకుడు సాయంత్రం కాగానే, కిరణ్మయుడు యథావిధిగా తన రాజ దుస్తులు ధరించాడు. అద్దెకు తెచ్చిన తెల్ల గుర్రం మీద రాజసం వొలుకుతుండగా పట్టణ శివార్లకు చేరుకున్నాడు. అదే సమయంలో, చంద్రవన దేశం నుండి వచ్చిన ఒక వృద్ధ వర్తకుడు దారి తప్పి అడవి అంచున తిరుగుతున్నాడు. అతను అలసిపోయి, దాహంతో అల్లాడుతున్నాడు. దూరం నుండి గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు విని వర్తకుడు ఆ దిశగా చూశాడు. దుమ్ము రేపుకుంటూ, రాజ తేజస్సుతో వస్తున్న కిరణ్మయుడు అతనికి కనిపించాడు. 5. ఒక అద్భుత దర్శనం మునిమాపు వేళలో, అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి కాంతిలో కిరణ్మయుడి కిరీటం వెలిగిపోతోంది. గుర్రంపై కూర్చున్న అతని గంభీర ముద్ర చూసి, వర్తకుడు విస్తుపోయాడు. "ఈ అడవిలో ఇంతటి ప్రభావం గల మహారాజు ఉన్నారా?" అని అనుకున్నాడు. కిరణ్మయుడు గుర్రాన్ని ఆపి, ఆ వర్తకుడి వైపు తీక్షణంగా చూశాడు. వర్తకుడు భయంతో, భక్తితో కిందకు వంగి సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాడు. "ప్రభూ! నన్ను క్షమించండి. నేను పొరుగు దేశం నుండి వచ్చిన వర్తకుడిని. దారి తప్పి ఇక్కడ చిక్కుకున్నాను" అని వణికే స్వరంతో విన్నవించుకున్నాడు. 6. కిరణ్మయుడి గంభీర వాక్కు కిరణ్మయుడు తన గుర్రంపై నుండి కిందకు దిగలేదు. తన రాజసాన్ని అలాగే కాపాడుకుంటూ, గంభీరమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు: "ఓ ప్రయాణీకుడా! భయపడకు. ఇది సూర్యవంశీయుల ఇలాకా. మా రాజ్యంలో ఎవరూ ఆకలితో గానీ, భయంతో గానీ ఉండకూడదు. నీవు చంద్రవన దేశపు వాడివి అని నీ మాటల్లో తెలుస్తోంది. మా దేశపు అతిథిగా నీవు క్షేమంగా నీ రాజ్యానికి చేరుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను." 7. కానుకను అందజేయడం కిరణ్మయుడు తన జేబులో ఉన్న ఆ వెదురు గొట్టాన్ని తీశాడు. "ప్రయాణీకుడా! ఇది మా సూర్యవంశపు అడవి ఇచ్చిన అరుదైన సుగంధం. దీనిని నీవు మా తరపున నీ దేశపు మహారాజుకు అందజేయి. నీ ప్రయాణం సుఖమయం కావాలని మా ఆశీస్సులు" అని చెప్పి ఆ గొట్టాన్ని వర్తకుడికి ఇచ్చాడు. వర్తకుడు ఆ గొట్టాన్ని రెండు చేతులతో అందుకున్నాడు. అతనికి ఆ గొట్టం లోపల ఉన్నది కేవలం జిగురు అని తెలియదు, కానీ దాని నుండి వస్తున్న సువాసన అతనికి నూతనోత్సాహాన్ని ఇచ్చింది. 8. మెరుపులా మాయం "మీ పేరు ఏమని చెప్పాలి మహాప్రభూ?" అని వర్తకుడు అడిగాడు. కిరణ్మయుడు ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి, "సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడు అని చెప్పు" అన్నాడు. అంతే! గుర్రాన్ని ఒక్కసారి అదిలించాడు. తెల్ల గుర్రం గాలిలో మేఘంలా ఎగిరిపోయింది. క్షణాల్లో కిరణ్మయుడు అడవి లోతుల్లోకి వెళ్లిపోయాడు. వర్తకుడు అక్కడే నిలబడి, ఆ వెదురు గొట్టాన్ని గుండెకు హత్తుకున్నాడు. తనకు కనిపించిన వ్యక్తి సామాన్య రాజు కాదు, ఏదో అడవి దేవుడే ప్రత్యక్షమయ్యాడని అతను భావించాడు. 9. వర్తకుడి అనుభవం కిరణ్మయుడు వెళ్ళిపోయిన తర్వాత కూడా ఆ ప్రాంతం అంతా ఆ సువాసనతో నిండిపోయింది. వర్తకుడు నెమ్మదిగా వెదురు గొట్టం మూత తీసి చూశాడు. అంతే! ఆ లోయ మొత్తం నీలి రంగు కాంతితో నిండిపోయింది. అతని కంటి చూపు మెరుగైంది, మనసులోని చింతలన్నీ మాయమయ్యాయి. "ఇది మామూలు వస్తువు కాదు. చంద్రవన మహారాజు దీనిని చూస్తే వెలకట్టలేరు" అని నిశ్చయించుకున్నాడు. వెంటనే తన ప్రయాణాన్ని చంద్రవన రాజధాని వైపు మళ్ళించాడు. 10. ఒక కొత్త అధ్యాయం ప్రారంభం కిరణ్మయుడు మళ్ళీ తన పాత గుడిసెకు చేరుకున్నాడు. తన రాజ దుస్తులను విప్పేసి, ఒక పేద కూలీగా మారిపోయాడు. కానీ ఆ రోజు అతని మనసులో ఒక వింత అలజడి. తాను చేసిన చిన్న పని ప్రపంచాన్ని ఎలా మారుస్తుందో అతనికి ఊహకు కూడా అందలేదు. ఒక పేదవాడి ఆత్మగౌరవం, అడవి ఇచ్చిన కానుక కలిసి... రాబోయే రోజుల్లో సూర్యవంశపు వైభవాన్ని ఎలా పునరుద్ధరిస్తాయో కాలమే చెప్పాలి. అడవిలోని గాలి ఆ రాత్రి కిరణ్మయుడికి ఏదో శుభ సంకేతాన్ని వినిపించింది. చంద్రవన రాజు స్పందన: అపురూపమైన సింహాసనం 1. చంద్రవన కోటలో అలజడి చంద్రవన రాజధాని అంతా ఒక వింత చర్చతో నిండిపోయింది. దూర దేశం వెళ్ళిన వర్తకుడు తిరిగి వచ్చాడని, అతను ఒక అద్భుతమైన కానుకను తెచ్చాడని అందరూ గుసగుసలాడుకుంటున్నారు. వర్తకుడు నేరుగా రాజదర్బారులోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ చంద్రవన మహారాజు 'విక్రమసేనుడు' దీర్ఘకాలిక తలనొప్పితో బాధపడుతూ, ముడుచుకున్న ముఖంతో సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నాడు. ఏ వైద్యుడూ, ఏ మందూ ఆ రాజు నొప్పిని తగ్గించలేకపోయాయి. 2. నీలి సుగంధం - ఒక అద్భుత వైద్యం వర్తకుడు వినయంగా వంగి, కిరణ్మయుడు ఇచ్చిన వెదురు గొట్టాన్ని రాజు ముందు ఉంచాడు. "ప్రభూ! అరణ్య ప్రాంతపు సూర్యవంశీయుడైన కిరణ్మయుడు మీకు దీనిని పంపారు" అని విన్నవించాడు. మహారాజు సందేహంగా ఆ గొట్టం మూత తీశాడు. వెంటనే దర్బారు అంతా ఒక దివ్యమైన నీలి రంగు కాంతితో, అద్భుత పరిమళంతో నిండిపోయింది. రాజు ఆ సువాసనను ఒక్కసారి గాఢంగా పీల్చాడు. మరుక్షణం... సంవత్సరాలుగా తనను వేధిస్తున్న తలనొప్పి మంచులా కరిగిపోయింది. అతని మనసు తేలికపడింది, కళ్లలో కొత్త వెలుగు వచ్చింది. 3. మహారాజు ఆశ్చర్యం - కిరణ్మయుడి గొప్పతనం "ఎవరు ఈ కిరణ్మయుడు? ఇంతటి ప్రభావం ఉన్న వస్తువును పంపిన ఆయన సామాన్యుడు కాడు" అని రాజు ఉద్వేగంతో అన్నాడు. వర్తకుడు కిరణ్మయుడి రాజసాన్ని, ఆ తెల్ల గుర్రాన్ని, అతని గంభీర స్వరాన్ని వర్ణించి చెప్పాడు. "ప్రభూ! ఆయన చూడటానికి సాక్షాత్తు మన్మథుడిలా, సూర్యుడి తేజస్సుతో ఉన్నాడు. అతని నడకలో, మాటలో ఒక అసలైన చక్రవర్తి లక్షణాలు ఉన్నాయి" అని వర్తకుడు వివరించాడు. మహారాజు విక్రమసేనుడు ఆలోచనలో పడ్డాడు. "ఇంతటి విలువైన సుగంధాన్ని అడగకుండానే పంపిన ఆ రాజుకు, మనం అంతకంటే గొప్ప కానుకను పంపాలి" అని నిశ్చయించుకున్నాడు. 4. ఏనుగు దంతాల సింహాసనం - ఒక కళాఖండం చంద్రవన రాజ్యంలో ఎన్నో ఏళ్లుగా భద్రపరచబడిన ఒక నిధి ఉంది. అదే 'దంత సింహాసనం'. అరుదైన అడవి ఏనుగుల దంతాలతో, మేలిరకపు బంగారంతో దాన్ని తయారు చేశారు. ఆ సింహాసనంపై ఉన్న శిల్పకళ ప్రపంచంలోనే సాటిలేనిది. దానిని ఒక్క అంగుళం కదిలించాలన్నా పదిమంది బలవంతులు కావాలి. "ఈ సింహాసనం సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడికే తగును" అని రాజు ప్రకటించాడు. 5. భారీ పరివారం మరియు సైనికులు రాజసానికి నిదర్శనంగా, కేవలం సింహాసనాన్ని మాత్రమే కాకుండా, వంద మంది మేలుజాతి సైనికులను, పదిమంది సేనాధిపతులను రాజు పంపాడు. వారితో పాటు రత్నాలు పొదిగిన పట్టు వస్త్రాలు, అరుదైన ఫలాలు కూడా పంపాడు. "సూర్యవంశపు రాజుకు చంద్రవన మహారాజు పంపుతున్న మిత్రత్వ చిహ్నం ఇది" అని సందేశాన్ని పంపాడు. ఆ భారీ పరివారం సింహాసనాన్ని మోస్తూ మణిపురం వైపు ప్రయాణమైంది. దారిపొడవునా ప్రజలు ఆ వైభవాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. 6. మణిపురంలో ఎదురుచూపులు వర్తకుడు ముందుగా మణిపురం చేరుకుని, సాయంత్రం వేళ కిరణ్మయుడు వచ్చే చోట వేచి ఉన్నాడు. యథావిధిగా కిరణ్మయుడు తెల్ల గుర్రంపై రాజ గంభీరంగా వచ్చాడు. వర్తకుడు ఎదురెళ్లి, "మహాప్రభూ! చంద్రవన రాజు మీ కానుకకు ముగ్ధుడయ్యారు. మీ గౌరవార్థం ఈ సింహాసనాన్ని, పరివారాన్ని పంపారు" అని చూపాడు. చీకటిలో కూడా ఆ ఏనుగు దంతాల సింహాసనం వెలిగిపోతోంది. కిరణ్మయుడు లోపల కంగారు పడ్డాడు... "ఈ సింహాసనాన్ని నా చిన్న గుడిసెలో ఎక్కడ పెట్టుకోవాలి?" అని అతనికి అర్థం కాలేదు. 7. కిరణ్మయుడి చమత్కారం - వ్యూహం కానీ కిరణ్మయుడు తన ముఖంలో ఏ భావాన్ని బయటపడనివ్వలేదు. అతను సింహాసనాన్ని ఒక్క క్షణం నిమురుతూ ఆలోచించాడు. తన దగ్గర ఏమీ లేకపోయినా, రాజు ఇచ్చిన దానిని తిరిగి ఇచ్చేస్తే అవమానం. అందుకే తన వ్యూహాన్ని మార్చాడు. "వర్తకుడా! చంద్రవన రాజు గారి మర్యాదకు సంతోషం. కానీ, పొరుగున ఉన్న వజ్రగిరి మహారాజుకు మా తరపున దీనిని బహుకరించు. మిత్రుల మధ్య వస్తువులు మారడం సహజం కదా!" అని గంభీరంగా అన్నాడు. చుట్టూ ఉన్న సైనికులు కిరణ్మయుడి ఉదారతకు నిశ్చేష్టులయ్యారు. 8. వజ్రగిరి వైపు ప్రయాణం "సింహాసనాన్నే సామాన్యంగా దానం చేసేంత గొప్పవాడా ఈయన?" అని సైనికులు గుసగుసలాడుకున్నారు. వంద మంది సైనికులు కిరణ్మయుడికి సలాం చేసి, ఆ సింహాసనాన్ని వజ్రగిరి రాజ్యానికి తీసుకువెళ్లారు. కిరణ్మయుడు తన గుర్రాన్ని అదిలించి మళ్ళీ చీకటి అడవిలోకి మాయమయ్యాడు. గుర్రం దిగగానే అతను మళ్ళీ పేద కిరణ్మయుడు. కానీ అతని పేరు మాత్రం ఇప్పుడు మూడు రాజ్యాల్లో మారుమోగిపోతోంది. 9. పెరుగుతున్న కీర్తి ఒక వెదురు గొట్టం నీలి జిగురు... ఒక ఏనుగు దంతాల సింహాసనంగా మారింది. ఆ సింహాసనం ఇప్పుడు వజ్రగిరి రాజు వద్దకు వెళ్తోంది. ముందు ముందు ఈ కానుకల పరంపర ఇంకెన్ని మలుపులు తిరుగుతుందో? కిరణ్మయుడి ఆత్మవిశ్వాసం, అడవి ఇచ్చిన సహకారం కలిసి అతడిని సింహాసనం పై కూర్చోబెడతాయా? వజ్రగిరి రాజు ఈ సింహాసనాన్ని చూసి ఎలాంటి ప్రత్యుపకారం చేస్తాడో వేచి చూడాలి. కిరణ్మయుడి వ్యూహం: వజ్రగిరి రాజు పంపిన వేయి ఆవులు 1. పట్టణ కూడలిలో వైభవం మరుసటి రోజు సాయంత్రం మణిపురం పట్టణ కూడలి ఒక అద్భుత దృశ్యానికి వేదికైంది. చంద్రవన దేశం నుండి వచ్చిన వంద మంది సైనికులు, ఏనుగు దంతాల సింహాసనాన్ని మధ్యలో ఉంచి వేచి చూస్తున్నారు. ఆ సింహాసనం సూర్యకాంతిలో మెరుస్తూ, దారిపోయే వారందరినీ మంత్రముగ్ధులను చేస్తోంది. జనం తండోపతండాలుగా వచ్చి ఆ అద్భుత కళాఖండాన్ని చూసి నోరెళ్లబెడుతున్నారు. "ఇంతటి గొప్ప వస్తువు మన కిరణ్మయుడి కోసమే వచ్చిందా?" అని గ్రామస్తులు గుసగుసలాడుకుంటున్నారు. 2. కిరణ్మయుడి ఆగమనం సరిగ్గా సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న వేళ... దూరం నుండి గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు వినిపించింది. కిరణ్మయుడు తెల్ల గుర్రంపై, రాజ గంభీరంగా కూడలిలోకి ప్రవేశించాడు. అతని ముఖంలో ఏమాత్రం తొందర లేదు, ఆశ్చర్యం లేదు. వర్తకుడు పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, "మహాప్రభూ! చంద్రవన మహారాజు మీ ఉదారతకు మెచ్చి ఈ అమూల్యమైన సింహాసనాన్ని పంపారు. దీనిని స్వీకరించండి" అని విన్నవించుకున్నాడు. 3. కిరణ్మయుడి అంతర్మథనం కిరణ్మయుడు ఆ సింహాసనాన్ని చూశాడు. అది ఒక అద్భుతం అని అతనికి తెలుసు. కానీ అతని మనసులో ఒకటే ఆలోచన... "దీనిని నా చిన్న గుడిసెలోకి ఎలా తీసుకెళ్లాలి? ఒకవేళ తీసుకెళ్లినా, అది పట్టేంత స్థలం నా దగ్గర ఉందా? దుమ్ము ధూళితో నిండిన నా ఇంట్లో ఈ పవిత్రమైన సింహాసనం ఉండవచ్చా?" అతని పేదరికం అతనికి ఒక క్షణం గుర్తొచ్చింది. కానీ ఆ రాజ దుస్తుల చాటున ఉన్న కిరణ్మయుడు తడబడలేదు. 4. అసాధారణ నిర్ణయం కిరణ్మయుడు గంభీరంగా గొంతు సవరించుకున్నాడు. "వర్తకుడా! చంద్రవన రాజు గారి మర్యాద మాకు సంతోషం కలిగించింది. కానీ, రాజులైన వారు కానుకలను దాచుకోకూడదు, పంచుకోవాలి. పక్కనే ఉన్న వజ్రగిరి రాజ్యం మనకు చిరకాల మిత్రదేశం. కాబట్టి, ఈ సింహాసనాన్ని మా తరపున వజ్రగిరి మహారాజుకు కానుకగా అందజేయి. ఇది మా మిత్రత్వానికి చిహ్నం అని చెప్పు." చుట్టూ ఉన్న వారు నివ్వెరపోయారు. ఇంతటి సంపదను చేజేతులా వదులుకుంటున్న ఈ రాజు ఎంతటి ధనవంతుడై ఉంటాడు అని భ్రమపడ్డారు. 5. వజ్రగిరి రాజభవనంలో అలజడి వర్తకుడు మరియు సైనికులు ఆ సింహాసనాన్ని తీసుకుని వజ్రగిరి రాజ్యానికి చేరుకున్నారు. వజ్రగిరి రాజు 'సోమదేవుడు' ఆ ఏనుగు దంతాల సింహాసనాన్ని చూసి నిర్ఘాంతపోయాడు. "చంద్రవన రాజు పంపిన సింహాసనాన్ని తిరిగి నాకు పంపేంతటి గొప్పవాడా ఈ కిరణ్మయుడు?" అని ఆశ్చర్యపోయాడు. అతనికి ఒక రకమైన భయం కూడా పట్టుకుంది. "తను పంపే కానుక అంతకంటే గొప్పగా లేకపోతే, తన గౌరవం దెబ్బతింటుంది" అని భావించాడు. 6. వేయి పాడి ఆవుల బహుకరణ వజ్రగిరి రాజ్యం పశు సంపదకు ప్రసిద్ధి. అక్కడ ఉన్న ఆవులు అత్యంత మేలుజాతివి, అమృతం లాంటి పాలనిచ్చేవి. రాజు వెంటనే తన సేనాపతిని పిలిచి, "మన రాజ్యంలో ఉన్న వేయి అత్యుత్తమ పాడి ఆవులను ఎంపిక చేయండి. వాటి కొమ్ములకు బంగారం పూయించండి. వాటి మెడలో గజ్జెలు కట్టండి. వాటన్నింటినీ సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడికి మా కానుకగా పంపండి" అని ఆజ్ఞాపించాడు. వజ్రగిరి రాజు తన శక్తిని చాటుకోవడానికి ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. 7. మణిపురంలో ఆవుల సందడి కొద్ది రోజుల్లోనే వేయి ఆవుల మంద మణిపురం వీధుల్లోకి ప్రవేశించింది. ఆవుల గజ్జెల చప్పుడు పట్టణం అంతా మారుమోగిపోయింది. ప్రతి ఆవు ఒక రత్నంలా ఉంది. వర్తకుడు కిరణ్మయుడిని మళ్ళీ కలిశాడు. "ప్రభూ! మీ ఉదారతకు వజ్రగిరి రాజు ముగ్ధుడై ఈ వేయి ఆవులను పంపారు. ఇప్పుడు వీటిని ఎక్కడ ఉంచాలి?" అని అడిగాడు. కిరణ్మయుడు లోపల మళ్ళీ నవ్వుకున్నాడు. "ఆవుల సంగతి సరే, వీటికి గ్రాసం ఎక్కడ దొరుకుతుంది?" అని ఆలోచించాడు. 8. తెలివైన పరిష్కారం కిరణ్మయుడు తడబడకుండా, "వర్తకుడా! ఈ ఆవులన్నీ మా రాజ్యపు గో సంపదగా ఉండాలి. కానీ, ప్రస్తుతం నేను సంచార యాత్రలో ఉన్నాను కాబట్టి, వీటిని తిరిగి చంద్రవన రాజుకే కానుకగా పంపించు. ఆయన అంతఃపురంలో వీటికి సరైన పోషణ లభిస్తుంది" అని చెప్పి వేగంగా వెళ్ళిపోయాడు. ఈ చర్యతో కిరణ్మయుడు రెండు రాజ్యాల మధ్య ఒక గొప్ప స్నేహ వారధిని నిర్మించాడు. పేద కిరణ్మయుడు ఇప్పుడు మూడు రాజ్యాల దృష్టిలో ఒక 'మహాదాత' అయ్యాడు. 9. పెరుగుతున్న వైభవం ఒక సామాన్య గొడ్డలితో మొదలైన ప్రయాణం... వేయి ఆవుల వరకు చేరింది. మణిపురం ప్రజలు ఇప్పుడు కిరణ్మయుడిని చూసే చూపులో భయం లేదు, కేవలం భక్తి ఉంది. ఆయన ప్రతి అడుగులోనూ ఒక రహస్యం ఉందని వారు నమ్ముతున్నారు. పేదరికం ఉన్నా, ఆలోచనలు రాజసం కలిగి ఉంటే ప్రపంచం మన పాదాల దగ్గరకు వస్తుందని కిరణ్మయుడు నిరూపిస్తున్నాడు. ముందు ముందు ఈ కానుకలు అతడిని ఏ స్థితికి చేరుస్తాయో? మహారాజ యోగం: కిరణ్మయుడి పెళ్లి రాయబారం 1. దిగంతాలకు వ్యాపించిన కీర్తి కాలం చక్రంలా తిరుగుతోంది. కిరణ్మయుడు పంపిన ఒక్క వెదురు గొట్టం నీలి సుగంధం, మూడు రాజ్యాల మధ్య ఒక అద్భుతమైన స్నేహ బంధాన్ని అల్లింది. ఒక దేశం పంపిన కానుకను మరొక దేశానికి ఏమాత్రం ఆశ లేకుండా పంపుతున్న ఆ 'సూర్యవంశపు రాజు' ఎవరై ఉంటారా? అని అందరూ చర్చించుకోవడం మొదలుపెట్టారు. చంద్రవనం, వజ్రగిరి, మణిపురం వీధుల్లో కిరణ్మయుడి పేరు ఒక మంత్రంలా వినిపిస్తోంది. "ఆయన సంపదకు వెలకట్టలేము, అందుకే ఏ కానుక పంపినా ఆయన తృణప్రాయంగా దానం చేస్తున్నారు" అని ప్రజలు భ్రమపడుతున్నారు. 2. చంద్రవన మహారాజు ఆలోచన చంద్రవన మహారాజు విక్రమసేనుడు వజ్రగిరి నుండి తిరిగి వచ్చిన వేయి ఆవులను చూసి విస్తుపోయాడు. "వజ్రగిరి రాజు పంపిన వేయి ఆవులను నాకే పంపాడంటే, కిరణ్మయుడు ఎంతటి ఉదాత్తమైన మనసు కలవాడు!" అని మురిసిపోయాడు. రాజుకు ఒకే ఒక్క కుమార్తె—రాజకుమారి 'మృణాళిని'. ఆమె అందచందాలు, తెలివితేటలు దేశదేశాల్లో ప్రసిద్ధి. "ఇంతటి గుణవంతుడు, సంస్కారవంతుడు మరియు గొప్ప వంశానికి చెందిన కిరణ్మయుడి కంటే నా కుమార్తెకు తగిన వరుడు ఎవరుంటారు?" అని రాజు నిశ్చయించుకున్నాడు. 3. అపూర్వమైన పెళ్లి రాయబారం మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే చంద్రవన కోట నుండి ఒక భారీ పరివారం బయలుదేరింది. ముందుగా పదుల సంఖ్యలో ఏనుగులు, వాటిపై రంగురంగుల జండాలు ఊగుతున్నాయి. తరువాత వందల కొద్దీ గుర్రపు రౌతులు, వెండి కవచాలు ధరించి గంభీరంగా వస్తున్నారు. మధ్యలో ముత్యాలు పొదిగిన బంగారు పల్లకీలు, వాటిలో రాజపురోహితులు మరియు అమాత్యులు ఉన్నారు. వారితో పాటు మేళతాళాలు, మంగళ వాయిద్యాలు మారుమోగుతున్నాయి. చంద్రవన మహారాజు స్వయంగా తన కుమార్తె వివాహ సంబంధం మాట్లాడటానికి మణిపురం వైపు ప్రయాణమయ్యాడు. 4. మణిపురంలో కంగారు - కిరణ్మయుడి పరిస్థితి ఈ వార్త గాలిలో పొక్కి మణిపురం చేరుకుంది. కిరణ్మయుడు అప్పటికే తన పాత గుడిసెలో, రాగి జావ తాగి అడవికి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. దూరం నుండి వస్తున్న ఏనుగుల గీంకారాలు, వాయిద్యాల శబ్దం విని అతను ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఏమిటి ఈ కోలాహలం? ఏ దేశపు రాజైనా దాడికి వస్తున్నాడా?" అని భయపడ్డాడు. కానీ వర్తకుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, "మహాప్రభూ! చంద్రవన మహారాజు తన కుమార్తెను మీకు ఇవ్వడానికి స్వయంగా వస్తున్నారు. సిద్ధం కండి!" అని చెప్పాడు. 5. సమయస్ఫూర్తితో కూడిన ఏర్పాట్లు కిరణ్మయుడి దగ్గర అంత మంది అతిథులను కూర్చోబెట్టడానికి కూడా చోటు లేదు. కానీ అతను తడబడలేదు. మణిపురంలోని పాత సూర్యవంశపు కోట శిథిలాలను చూపించి, "మా పూర్వీకుల కోట పునర్నిర్మాణంలో ఉంది, అందుకే ఇక్కడ విడిది ఏర్పాటు చేయండి" అని వర్తకుడికి ఆజ్ఞాపించాడు. వర్తకుడు తన వద్ద ఉన్న ధనంతో, క్షణాల్లో ఆ కోట ప్రాంగణాన్ని అద్భుతమైన పందిళ్ళతో, పువ్వులతో అలంకరింపజేశాడు. కిరణ్మయుడు తన అద్దె రాజదుస్తులను ధరించి, తెల్ల గుర్రం మీద కోట గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డాడు. 6. రాయబార ఘట్టం - ముఖాముఖి చంద్రవన మహారాజు ఏనుగు దిగి, కిరణ్మయుడి రాజసాన్ని చూసి ముగ్ధుడయ్యాడు. "సూర్యవంశపు కిరణ్మయుడా! నీ కీర్తిని విన్నాను, నీ రూపం చూసి ధన్యుడిని అయ్యాను. మా కుమార్తె మృణాళినికి నీవే తగిన వరుడవని మా విశ్వాసం. మా సంబంధాన్ని అంగీకరించి మా వంశాన్ని గౌరవించు" అని కోరాడు. కిరణ్మయుడు గంభీరంగా తల ఊపి, "మిత్రుల కోరికను మన్నించడం సూర్యవంశపు ధర్మం. మీ సంబంధం మాకు సమ్మతమే" అన్నాడు. సైనికులు, ప్రజలు 'జయహో కిరణ్మయుడు' అని నినాదాలు చేశారు. 7. కానుకల సమర్పణ మహారాజు వందల కొద్దీ బంగారు పాత్రలు, పట్టు వస్త్రాలు, అరుదైన వజ్రాలను పెళ్లి కానుకగా సమర్పించాడు. కిరణ్మయుడు అవన్నీ చూసి లోపల వణికిపోతున్నా, బయటకు మాత్రం చిరునవ్వుతో స్వీకరించాడు. "మహారాజా! ఇవన్నీ ఇక్కడే ఉన్న పేదలకు పంచిపెట్టండి. మహారాజ పుత్రిక మా ఇంటికి రావడం కంటే పెద్ద సంపద ఏముంటుంది?" అని చమత్కరించాడు. ఈ మాటతో చంద్రవన రాజుకు కిరణ్మయుడిపై గౌరవం రెట్టింపు అయ్యింది. 8. అడవి తల్లి దీవెన ఆ రాత్రి కిరణ్మయుడు తన గుడిసెలో ఒంటరిగా కూర్చుని ఆలోచించాడు. ఒక చిన్న వెదురు గొట్టం జిగురు తనను ఎంత దూరం తీసుకొచ్చింది? అడవి తల్లి తన కష్టానికి, ఆత్మగౌరవానికి ఇచ్చిన ప్రతిఫలం ఇది అని భావించాడు. రేపు తాను ఒక రాజ్యానికి అల్లుడు కాబోతున్నాడు, కానీ తన గొడ్డలిని మాత్రం వదలకూడదని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ గొడ్డలే కదా తనను ఈ స్థాయికి చేర్చింది! 9. ఒక కొత్త ప్రయాణం మరుసటి రోజు ఉదయం నుండి మణిపురంలో పండుగ వాతావరణం నెలకొంది. వందల కొద్దీ పల్లకీలు మృణాళిని రాజకుమారిని తీసుకురావడానికి సిద్ధమయ్యాయి. కిరణ్మయుడు ఇప్పుడు కేవలం పేద కూలీ కాదు, కాబోయే మహారాజు. కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఆ అడవి సువాసన ఇంకా అలాగే ఉంది. అడవిలో దొరికిన భాగ్యం అతడిని సింహాసనం వైపు నడిపిస్తోంది. సూర్యవంశపు వైభవం మళ్ళీ పునరుద్ధరించబడే కాలం దగ్గరపడింది. కిరణ్మయుడి నిజాయితీ: అసలైన చక్రవర్తి పట్టాభిషేకం 1. వివాహానంతర ఏకాంతం చంద్రవన రాజకుమారి మృణాళినితో కిరణ్మయుడి వివాహం అత్యంత వైభవంగా జరిగింది. కోట అంతా దీపాల కాంతులతో, వేద మంత్రాల ధ్వనులతో మారుమోగిపోయింది. అయితే, వివాహం ముగిసిన తర్వాత కిరణ్మయుడి మనసులో ఒక భారం మొదలైంది. "నిజం దాచి సంపాదించిన రాజభోగం ఎన్నాళ్లు ఉంటుంది? నా మామగారు నన్ను ఒక గొప్ప రాజు అని నమ్మి తన కుమార్తెను ఇచ్చారు. కానీ నేను కేవలం ఒక కట్టెలు కొట్టుకునే పేదవాడిని అని తెలిస్తే ఆయన ఏమనుకుంటారు?" అతని ఆత్మగౌరవం అతడిని నిలదీసింది. 2. ధైర్యంతో కూడిన సత్యాన్వేషణ మరుసటి రోజు ఉదయం, కిరణ్మయుడు చంద్రవన మహారాజు విక్రమసేనుడిని ఏకాంతంగా కలవాలని కోరాడు. రాజు అతడిని ఆదరంగా ఆహ్వానించాడు. కిరణ్మయుడు తన వెంట తెచ్చుకున్న పాత, చిరిగిన సంచీని రాజు ముందు ఉంచాడు. అందులో అతని పాత చొక్కా, రాగుల పిండి, మరియు ఆ పదునైన ఇనుప గొడ్డలి ఉన్నాయి. "మహారాజా! నేను మీకు ఒక నిజం చెప్పాలి. నేను మీరు అనుకుంటున్నట్లు వందల ఏనుగులు, వేల సైనికులు ఉన్న రాజును కాను" అని గొంతు సవరించుకున్నాడు. 3. కిరణ్మయుడి కన్నీటి గాథ "నేను మణిపురంలోని ఒక పేదవాడిని. నా ఆస్తి అంతా ఈ గొడ్డలి మాత్రమే. ప్రతిరోజూ అడవిలో కట్టెలు కొట్టి, మూడు నాణేలు సంపాదించేవాడిని. అందులో ఒక నాణెంతో రాజదుస్తులు, మరొక నాణెంతో గుర్రాన్ని అద్దెకు తీసుకుని... నా పూర్వీకుల సూర్యవంశపు గౌరవాన్ని కాపాడటం కోసం సాయంత్రం వేళల్లో రాజులా తిరిగేవాడిని. మీరు చూసిన ఆ వైభవం అంతా అద్దెకు తెచ్చుకున్న మాయాజాలం మాత్రమే. ఈ ద్రోహానికి మీరు ఇచ్చే ఏ శిక్షకైనా నేను సిద్ధం" అని తల వంచుకుని నిలబడ్డాడు. 3 కిరణ్మయుడు చెప్పిన మాటలు విని చంద్రవన రాజు ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దమైపోయాడు. దర్బారులో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. రాజు ఆ పాత గొడ్డలిని, ఆ చిరిగిన చొక్కాను మార్చి మార్చి చూశాడు. వర్తకుడు చెప్పిన కిరణ్మయుడి రాజసం, ఆ గంభీరమైన నిర్ణయాలు రాజుకు గుర్తొచ్చాయి. అతని కళ్లలో కోపానికి బదులు ఒక వింతైన మెరుపు, గౌరవం కనిపించాయి. రాజు నెమ్మదిగా కిరణ్మయుడి దగ్గరకు నడిచి వచ్చి, అతని భుజంపై చేయి వేశాడు. 5. అసలైన చక్రవర్తికి నిర్వచనం "కిరణ్మయుడా! నిన్ను చూసి నేను గర్వపడుతున్నాను" అని రాజు గంభీరంగా అన్నాడు. "సంపద, సైన్యం ఉన్నప్పుడు ఎవరైనా రాజులా బతుకుతారు. కానీ చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేకపోయినా, కడుపు ఆకలితో దహిస్తున్నా... ఆత్మగౌరవాన్ని వదులుకోకుండా, ఒక చక్రవర్తిలా ఆలోచించిన నువ్వే అసలైన రాజువు. ఒక చిన్న వెదురు గొట్టం సుగంధాన్ని నాకు పంపి, నా నుండి వచ్చిన సింహాసనాన్ని మరొకరికి దానం చేసేంత ధైర్యం... అది కేవలం గొప్ప మనసున్న వారికే సాధ్యం." 6. చంద్రవన రాజు ప్రశంస రాజు ఇంకా ఇలా అన్నాడు: "నిజాయితీ అనేది ఈ ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద సంపద. నువ్వు నిజం చెప్పకుండా దాచిపెట్టి ఉన్నా నాకు తెలిసేది కాదు. కానీ నీలో ఉన్న ఆ సత్యం, నిన్ను సామాన్యుడి నుండి మహాత్ముడిగా మార్చింది. నా కుమార్తెకు నువ్వు తగిన వరుడివి మాత్రమే కాదు, నా రాజ్యానికి తగిన వారసుడివి కూడా. సంపద కంటే సంస్కారం మిన్న అని నిరూపించిన నీవు మాకు దొరకడం మా అదృష్టం." 7. పట్టాభిషేక ప్రకటన వెంటనే మహారాజు తన మంత్రులను పిలిపించాడు. "ఈ రోజే కిరణ్మయుడిని చంద్రవన రాజ్యానికి యువరాజుగా ప్రకటిస్తున్నాను. అతని ఇనుప గొడ్డలిని మన రాజ చిహ్నంగా మారుస్తున్నాం. శ్రమను, సత్యాన్ని ప్రేమించే వాడే మా రాజు" అని చాటింపు వేయించాడు. మణిపురం నుండి వచ్చిన ప్రజలు, చంద్రవన సైనికులు అందరూ కిరణ్మయుడికి జయజయధ్వానాలు చేశారు. 8. అడవి ఇచ్చిన మహా భాగ్యం కిరణ్మయుడు అడవి తల్లికి మనసులోనే కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు. ఆ గొడ్డలి నరికిన కట్టెలు అతనికి ఆకలి తీర్చాయి, ఆ అడవిలో దొరికిన సువాసన అతనికి రాజ్యాన్ని ఇచ్చింది. కానీ అతనిని రాజును చేసింది మాత్రం అతనిలోని ఆత్మగౌరవం మరియు నిజాయితీ. మృణాళిని తన భర్త గతాన్ని విని ఏమాత్రం చిన్నబుచ్చుకోలేదు. పైగా, అద్దె దుస్తులతో ప్రపంచాన్ని మెప్పించిన అతని తెలివితేటలకు ముగ్ధురాలైంది. 9. ప్రజా రంజక పాలన కాలక్రమేణా కిరణ్మయుడు చంద్రవనానికి మహారాజై చాలా కాలం పరిపాలించాడు. అతని పాలనలో రాజ్యంలో ఎవరూ పేదరికంలో ఉండకూడదని నిశ్చయించుకున్నాడు. కళాకారులను, శ్రామికులను అతను ఎంతో గౌరవించేవాడు. అతను ధరించే రాజకిరీటం పక్కన ఎప్పుడూ ఆ పాత ఇనుప గొడ్డలిని ఉంచుకునేవాడు. అది తన మూలాలను, తన కష్టాన్ని గుర్తు చేస్తూ అతడిని గొప్ప రాజుగా ఉంచింది. 10. ముగింపు - చరిత్రలో కిరణ్మయుడు కిరణ్మయుడి కథ తరతరాలకు ఒక పాఠంగా మిగిలిపోయింది. "అడవిలో దొరికిన భాగ్యం" కేవలం వెలుపల దొరికే సంపద కాదు... అది మనిషి అంతరంగంలో ఉండే ధైర్యం, సత్యం మరియు ఆత్మగౌరవం. కిరణ్మయుడు ఒక సామాన్య కట్టెలు కొట్టుకునే వ్యక్తి నుండి ఒక సామ్రాజ్యాధినేతగా ఎదిగిన ఈ యాత్ర... ప్రతి ఒక్కరిలో స్ఫూర్తిని నింపుతూనే ఉంటుంది. సూర్యవంశపు వెలుగు మళ్ళీ మణిపురంలో, చంద్రవనంలో కలకాలం వెలిగింది.