అయోమయం అల్లుడు ఇజ్జిపేట అనే ఊరిలో శంకరయ్య అనే ఒకతను ఉండేవాడు. అతన్ని అందరూ తిక్క శంకరయ్య అంటారు. పెళ్ళిసంబంధాల కోసం చాలా ఊర్లు వెళ్ళాడు. ఎవ్వరూ పాపం ఇతనికి పిల్లను ఇవ్వలేదు. ఎందుకు ఇస్తారు ఒక సారి ఒక సంబంధం చూడటానికి బయలుదేరాడు, శంకరయ్యకు చిన్నప్పుడే తల్లిదంద్రులు పోయారు. తనతో పక్కింటి వాళ్ళను తీసుకొని పిల్లను చూడటానికి వెళ్ళాడు. పెళ్ళి వారు స్వీట్లు అన్నీ పెట్టారు. శంకరయ్య వాటిని ఎప్పుడూ తిని ఎరుగడు, వాటిని తీసుకొని ఆబగా తింటూ వుంటే పిల్ల గల వారు చూసి ఇలాంటి తిక్క వెధవ కి మా పిల్లను ఇవ్వము పొమ్మన్నారు. ఆ మాటతో పక్కింటి వాళ్ళకు తల తీసేసినంత పనైంది. "ఛీ! వీడిని వెంట పెట్టుకుని వచ్చినందుకు మన పరువు కూడా పోయింది," అని లోలోపల తిట్టుకున్నారు. చేసేదేమీ లేక శంకరయ్యను లాక్కొని అక్కడి నుంచి బయలుదేరారు. తిరుగు ప్రయాణంలో బస్సులో కూర్చున్నంత సేపు పక్కింటి పెద్దాయన శంకరయ్యను ఒక ఆట ఆడుకున్నాడు. "ఒరేయ్ శంకరయ్యా! నీకు ఏమైనా బుద్ధి, జ్ఞానం ఉందా? పెళ్ళి చూపులకు వెళ్ళినప్పుడు పద్ధతిగా కూర్చోవాలి, నాలుగు మంచి మాటలు మాట్లాడాలి. అంతే కానీ, కరువు ప్రాంతం నుంచి వచ్చినోడిలా ఆ స్వీట్ల మీద పడి అలా రాక్షసుడిలా తింటారా? వాళ్ళు నిన్ను చూసి అసహ్యించుకున్నారు. మా పరువు కూడా గంగలో కలిపావు కదరా!" అని చివాట్లు పెట్టాడు. శంకరయ్య మాత్రం అమాయకంగా మొహం పెట్టాడు. "ఏంటి మామయ్య గారు అలా అంటారు? వాళ్ళే కదా ప్లేటులో పెట్టి మా ముందు పెట్టారు. పెట్టిన తర్వాత తినకపోతే బాగుండదేమో అని తిన్నాను. అయినా ఆ పసుపు రంగు లడ్డూలు, ఆ తెల్లటి పాలకోవా ఎంత బాగున్నాయో తెలుసా! నా జీవితంలో ఎప్పుడూ తినలేదు," అన్నాడు లొట్టలేసుకుంటూ. అతని సమాధానం విని ఆ పెద్దాయన తల పట్టుకున్నాడు. "నీ అమాయకత్వం తగలెయ్యా! పెళ్ళి చూపుల్లో మర్యాద కోసం పెడతారు, అంత మాత్రాన మొత్తం ఊడ్చేయకూడదు. కొంచెం తిని, 'చాలు' అని మర్యాదగా చెప్పాలి. నీకు ఈ లోకజ్ఞానం ఎప్పుడు వస్తుందో ఏంటో! అందుకే ఊర్లో అందరూ నిన్ను 'తిక్క శంకరయ్య' అనేది," అని విసుక్కున్నాడు. ఊరిలోకి రాగానే ఈ వార్త దావానంలా వ్యాపించింది. "మన తిక్క శంకరయ్య పెళ్ళి చూపులకు వెళ్లి, పిల్ల మొహం కూడా సరిగ్గా చూడకుండా స్వీట్లన్నీ ఒక్కడే మెక్కేశాడట!" అని రచ్చబండ దగ్గర అందరూ నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టారు. అప్పటి నుంచి "తిక్క శంకరయ్య" అనే పేరు మరింత బలపడిపోయింది. ఎవరైనా భోజనాల్లో ఎక్కువగా తింటుంటే, "ఏంట్రా! ఆ ఇజ్జిపేట తిక్క శంకరయ్యలా తయారయ్యావు?" అని సామెతగా వాడటం కూడా మొదలుపెట్టారు. ఆ రాత్రి శంకరయ్య తన పాత ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. చుట్టూ చూస్తే శూన్యం. చిన్నప్పుడే తల్లిదండ్రులు పోయారు, ఇప్పుడు తోడు కోసం ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా దొరకడం లేదు. అందరూ తనని చూసి నవ్వుతుంటే బాధగా అనిపించింది. తనకి ఆకలేసింది, స్వీట్లు నచ్చాయి, అందుకే తిన్నాడు. అందులో తప్పేముందో అతనికి ఇప్పటికీ అర్థం కాలేదు. కానీ, తన ప్రవర్తన వల్ల ఏదో తేడా జరుగుతోందని, అందుకే పిల్లను ఇవ్వట్లేదని మాత్రం స్పష్టంగా అర్థమైంది. "ఇంకోసారి పెళ్ళి చూపులకు వెళ్తే, వాళ్ళు అమృతం తెచ్చి పెట్టినా సరే ముట్టుకోకూడదు," అని మనసులో గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు శంకరయ్య. కానీ కేవలం తినకపోతే సరిపోతుందా? అసలు పెళ్ళి చూపుల్లో ఎలా ఉండాలి? ఎలా మాట్లాడాలి? ఈ లోకజ్ఞానం ఎవరు నేర్పిస్తారు ఈ తిక్క శంకరయ్యకు? అతని పెళ్ళి రాత ఇంకెన్ని మలుపులు తిరగాలో! మరొకసారి మరో సంబంధం కోసం బయలుదేరాడు శంకరయ్య. కానీ అతనికి వేసుకోవడానికి మంచి చొక్కా కూడా లేడు పాపం. తన మిత్రుడిని ఆడిగి ఒక చొక్కా తీసుకొని తొడుక్కొని ముస్తాబై వెళ్ళాడు. తన మిత్రుడు తన వాచీ, చెప్పులు కూడా ఇచ్చి బయలు దేరించాడు. పెళ్లి వారు అతన్ని వివరాలన్నీ అడిగి తెలుసుకోవాలని ప్రశ్నలు వేస్తున్నారు తిక్క శంకరయ్య ఈ చొక్కా,వాచీ, చెప్పులూ నావి కావు. నా మిత్రుడివి అని చెప్పాడు. అంతే కనీసం చొక్కా,చెప్పులు కూడా లేనివాడు మా పిల్లను ఏమి చూసుకుంటాడని పొమ్మన్నారు. తిక్క శంకరయ్య పెళ్లి ప్రయాణం శంకరయ్యకు పెళ్లి అంటే చాలా ఆసక్తి. ఒకసారి కాదు… రెండోసారి, మూడోసారి కూడా సంబంధం చూసేందుకు బయలుదేరేవాడు. కానీ దురదృష్టం ఏంటంటే— పెళ్లి సంబంధానికి వెళ్లేంత మంచి చొక్కా కూడా అతనికి లేదు! “ఇదేంటి నా బతుకు!” అని తల పట్టుకుని చివరికి తన మిత్రుడి దగ్గరకు వెళ్లాడు. మిత్రుడు చాలా దయగలవాడు. “చొక్కా కావాలా? ఇదిగో. వాచీ కూడా తీసుకో. చెప్పులు కూడా వేసుకో. మంచిగా ముస్తాబై వెళ్ళు!” అన్నాడు. శంకరయ్య అద్దంలో చూసుకుని ఆనందపడ్డాడు. “అబ్బా! ఈరోజు నా అదృష్టం మారబోతోంది!” అని గర్వంగా బయలుదేరాడు. పెళ్లివాళ్లు అతన్ని చూసి బాగానే సంతోషించారు. “ఏం చేస్తారు?” “ఎంత సంపాదిస్తారు?” “మీ ఆస్తి వివరాలు చెప్పండి!” అని ప్రశ్నల వర్షం కురిపించారు. శంకరయ్య మొదట సీరియస్గా విన్నాడు. కాని ఒక్కసారిగా అతని తిక్క తలపట్టింది! “ఈ చొక్కా నాది కాదు…” “ఈ వాచీ కూడా నాది కాదు…” “ఈ చెప్పులూ నా మిత్రుడివే!” అని నిజాయితీగా చెప్పేశాడు. అంతే! పెళ్లివాళ్లు ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు. “కనీసం చొక్కా, చెప్పులు కూడా లేనివాడు మా పిల్లను ఎలా చూసుకుంటాడు?” అని చెప్పి శంకరయ్యను సాగనంపారు. శంకరయ్య బయటికి వచ్చి అనుకున్నాడు— “నిజాయితీ మంచిదే… కానీ కొంచెం టైమ్ చూసుకుని ఉండాల్సింది!” 😆 పక్కింటి వాళ్ళు అతనితో అలా చెప్పకూడదు నీవే అని చెప్పాలి అని అన్నారు.మరోకసారి మరో ఊరు పిల్లను చూడటానికి బయలు దేరాడు శంకరయ్య. పిళ్ళ గల వారు అతనిని ఏమీ అడగక పోయినా ఈ చెప్పులు నావే ఈ చొక్కా నాదే, ఈ వాచీ నాదే అని చెప్పాడు. నిన్ను ఎవరు అడిగారు అంటూ తరువాత కబురు పెడతాము అని చెప్పి వెళ్ళగొట్టారు. తిక్క శంకరయ్య తిక్క మరింత పెరిగింది మొదటి సంబంధం చెడిపోయిన తర్వాత శంకరయ్య ఇంటికి వచ్చి బాధపడుతున్నాడు. అప్పుడే పక్కింటి వాళ్లు వచ్చి “అయ్యో శంకరయ్యా! అలా నిజం చెప్పకూడదు. ఏమున్నా నీవేనని చెప్పాలి!” అని పెద్ద పెద్ద సలహాలు ఇచ్చారు. శంకరయ్య తల ఊపాడు. “ఈసారి మాత్రం జాగ్రత్తగా ఉంటాను!” అని మనసులో గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు. మరోసారి మరో ఊరు పిల్లను చూడటానికి బయలుదేరాడు. మళ్లీ మిత్రుడి చొక్కా, మళ్లీ మిత్రుడి వాచీ, మళ్లీ మిత్రుడి చెప్పులు! ఈసారి శంకరయ్య చాలా అలర్ట్. పెళ్లివాళ్లు వచ్చారు. కూర్చోబెట్టారు. కానీ ఒక్క ప్రశ్న కూడా అడగలేదు! శంకరయ్యకు టెన్షన్ పెరిగింది. “అడగకపోతే ఎలా?” అనుకున్నాడు. అంతే! తిక్క శంకరయ్య నోటికి బ్రేక్ పడలేదు. “ఈ చెప్పులు నావే!” “ఈ చొక్కా నాదే!” “ఈ వాచీ కూడా నాదే!” అని గొప్పగా చెప్పేశాడు. పెళ్లివాళ్లు ఆశ్చర్యంగా చూసారు. “అయ్యా… నిన్నెవరు అడిగారు?” 😳 ఇంకొకరు చిరునవ్వుతో, “మేము తరువాత కబురు పెడతాం!” అని చెప్పి బయటికి పంపేశారు. శంకరయ్య బయటికి వచ్చి తల పట్టుకుని అనుకున్నాడు— “మాటాడకపోతే పోతుంది… మాటాడితే కూడా పోతుంది… నాకు పెళ్లి ఎప్పుడు అవుతుందో!” 😆 అలా చెప్పకూడదు వారికి అనుమానం వస్తుంది. ఈసారి వీటిని గురించి నువ్వు మాట్లాడకూడదు బాబూ అన్నారు పక్కింటివారు. మరి వారు అడిగితేనో అన్నాడు. అడగరు అడిగినా నువ్వేం అనకూడదు అని హెచ్చరించారు. మరొక సంబంధం చ్డతానికి వెళ్ళారు. పెళ్లివారి ముందు కూర్చుంటూనే అన్నాడు గదా. "చూడండి మీరు నన్ను ఏమైనా అడగండి గాని నా చెప్పుళు గుఇంచి, చొక్కా గురించి, వాచీ గ్రంచీ మాత్రం అడగటానికి వీలులేదు. అడిగినా నేనేం చెప్పను అన్నాడు." పక్కింటివారు తల పట్టుకున్నారు. ఇక వీడితో మనం వెళితే మన పరువు కూడా పోతుందని వాడిని వదిలించుకున్నారు. తిక్క శంకరయ్య – నోరు మూసినా తిప్పే తిక్క రెండుసార్లు సంబంధాలు చెడిపోయాక పక్కింటివాళ్లు శంకరయ్యను పిలిచి చాలా సీరియస్గా చెప్పారు. “బాబూ… ఈసారి ఏమీ మాట్లాడకూడదు. నీ చొక్కా, చెప్పులు, వాచీ గురించైతే అసలు నోరు తెరవకూడదు. అలా మాట్లాడితేనే అనుమానం వస్తుంది!” శంకరయ్య కళ్లెత్తి అడిగాడు— “మరి వాళ్లు అడిగితేనో?” “అడగరు! అడిగినా నువ్వేమీ చెప్పకూడదు!” అని గట్టిగా హెచ్చరించారు. శంకరయ్య తల ఊపాడు. “ఈసారి నోరు మూసుకుంటా!” అని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. మరో సంబంధం చూడటానికి అందరూ కలిసి వెళ్లారు. పెళ్లివాళ్లు ఎదురుగా కూర్చోబెట్టారు. శంకరయ్య కూర్చుంటూనే తిక్క మళ్లీ మేల్కొంది! “చూడండి…” అని గొంతు సరిచేసుకుని, “మీరు నన్ను ఏమైనా అడగండి గాని, నా చెప్పులు గురించి, నా చొక్కా గురించి, నా వాచీ గురించి మాత్రం అడగటానికి వీలులేదు. అడిగినా నేనేమీ చెప్పను!” 😆 అంతే! పక్కింటివాళ్లు తల పట్టుకున్నారు. పెళ్లివాళ్లు ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వు ఆపుకోలేకపోయారు. కొద్దిసేపటికి “మేము తరువాత కబురు పెడతాం” అని మర్యాదగా బయటకు పంపేశారు. బయటికి వచ్చాక పక్కింటివాళ్లు గుసగుసలాడుకున్నారు— “ఇక వీడితో వెళితే మన పరువు కూడా పోతుంది!” అంతే… ఆ రోజు నుంచీ శంకరయ్యను సంబంధాలకి తీసుకెళ్లడం మానేశారు. శంకరయ్య మాత్రం ఇప్పటికీ అనుకుంటున్నాడు— “నేనేమి తప్పు చెప్పాను? ఈసారి అసలు నిజం కూడా చెప్పలేదు కదా!” 😄 ఈసారి ఒక సంబంధం కోస వెళ్ళవలసి వచ్చింది. తనతో రావడనికి ఎవ్వరూ ఇస్టపడలేదు. పాపం ఒక్కడె వెళ్ళాడు. పెళ్ళివారు నీవు ఒక్కడివే వచ్చావు ఎవ్వరూ రాలేదా అంటె నకు ఎవ్వరూ లేరు చిన్నప్పుడే నా తల్లిదండ్రులు పోయారు నాకేమీ లేదు ంఇపిల్లని ఇస్తే ఇవ్వండి లేకపోతే వెళ్ళిపోతానని చెప్పాడు. శంకరయ్య నిజాయిటి అందరికీ నచ్చింది. సంబంధం కుదిరింది పెళ్లి ఆడపిల్ల గాలవారే వైభోగంగా చేశారు. మన శంకరయ్యకు తిక్క తో పాటు మతిమరుపు కూడా ఎక్కువ. ఒకసారి పట్టణం వెళుతున్నాడు. అత్తవారి ఊరు దాటి వెళ్ళాఅలి. తిరిగి వచ్చేటప్పటికి మద్యాహ్నం అయింది. అత్తవారింటికి వెళ్ళాడు. అల్లుడు వచ్చినందుకు అత్త చాలా సంతోషపడి అతనికి కుడుములులు, నాటుకోడి ఇగురు కూర చేసి పెట్టింది. కుఏడుములు ఇగురులో ముంచుకొని తింటే చాలా రుచిగా ఉండడంతో అల్లుడు 10,15 కుడుములు తిన్నాడు. తన భార్య చేత కూడా అవి తయారు చేయించాలనుకున్నాడు. ఐతే ఇంతకుముందెప్పుడూ అతడు వాటిని తినలేదు. అల్లుడు అత్తతో "అత్తా ! ఇవి చాలా రుచిగా ఉన్నాయి. ఇంటికి వెళ్ళినాక మీ కూతురుని చేయమని అడుగుతాను. వీటి పేరేమిటో చెప్పు" అని అడిగాడు. అందుకు అత్త “వీటినికుడుములు అంటారు.” అని చెప్పింది. తనకు మతిమరుపు ఎక్కువ కాబట్టి ఎక్కడ మరిచిపోతానో అనుకుని అల్లుడు "కుడుములు, కుడుములు" అనుకుంటూ దారివెంట నడవసాగాడు. అలా చాలా దూరం నడిచాడు. అతను ఎందుకలా అంటున్నాడో అర్థంకాక వింతగా చూడసాగారు దారిలోని జనం. కొంతదూరం వెళ్ళాక ఇజ్జిపేట ఘేద్దా అడ్డం వచ్చింది. అప్పటిదాకా అల్లుడు “కుడుములు...కుడుములు” అనుకుంటూనే ఉన్నాడు. ఐతే కాలువ ఇవతలి గట్టు నుండి అవతలి గట్టుకు దూకుతూ “అద్దిరబన్నా!” అన్నాడు. ఇవతలికి రాగానే కుడుముల పేరు మరిచిపోయి “అద్దిరబన్నా, అద్దిరబన్నా” అనుకుంటూ ఇంటికి వెళ్ళాడు.ఇంటికి వెళ్ళగానే భార్యను పిలిచి "ఇవాళ మీ అమ్మ నాకు అద్దిరబన్నాలు చేసి పెట్టింది. : చాలా బాగున్నాయవి. నువ్వు కూడా వెంటనే అవి తయారు చెయ్యి” అన్నాడు అందుకు అతని భార్య వింతగా "అద్దిరబన్నాలు ఏమిటీ ? అలాంటి వంటకం గురించి నేనెప్పుడూ వినలేదు. నేను చేయలేను” అంది. దాంతో అల్లునికి కోపం వచ్చింది. "మర్యాదగా అద్దిరబన్నాలు చెయ్యలేదంటే బాగుండదు మరి” అని బెదిరించాడు. దానికి భార్య “మీరేమైన చెప్పండి అద్దిరబన్నాలు నేను చేయలేను" అంది. అల్లునికి బాగాకోపం వచ్చింది. భార్యను వీపు వాచేటట్లు చెక్కపేడు పట్టుకొని దుల్లగొట్టి వదిలేశాడు. ఆమె లబోదిబోమని అరవడం మొదలుపెట్టింది. చుట్టుప్రక్కల ఆడవాళ్ళందరూ ఏం జరిగిందోనని పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. అల్లుడిని కొట్టవద్దని వారించారు. వారిలో ఒకావిడ “నీకేం పోయేకాలం వచ్చిందయ్యా. అమ్మాయిని గొడ్డును బాదినట్లు బాదావు. వీపు చూడు కుడుములా ఎలా వాచి పోయిండో” అంది. ఆ మాటలు వినగానే అల్లుడు ఆనందంగా "ఆఁ అవును అవే ! అవే ! కుడుములు,...కుడుములు.” అని అరవసాగాడు. కాసేపటికి అందరికీ విషయం అర్థమయ్యింది. పెళ్ళాం కళ్ళుతుడుచుకొని కుడుములు అంటే చేయనా నీతో ఇన్ని దెబ్బలు తింటానా చెప్పు అంటూ కళ్ళు తుడుచుకొని మినపపప్పు నాన బేట్టింది...అంతా కలిపి అల్లుని మతిమరుపుకు పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వుకున్నారు.