ఆశ్రయం మరియు ఆశయం కందాలపురం అనే చిన్న రాజ్యాన్ని పాలించే రాజా శౌర్యవర్ధన్ గొప్ప ధైర్యవంతుడు. యుద్ధ విద్యల్లో అతనికి తిరుగులేదు. అయితే, తన కన్నా మెరుగైన వీరుడు భూమి మీద లేడనే అహంకారం అతడిలో రోజురోజుకు పెరిగింది. అతనికి పర్వతారోహణ, అడవిలో ఏకాంతంగా తిరగడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు, శౌర్యవర్ధన్ తన రాజ భటులలో అత్యంత పదునైన పదిమందిని వెంటబెట్టుకుని, ఎత్తైన, దట్టమైన హిమాలయ పర్వత శ్రేణులలోని ఒక ప్రాంతానికి సాహస యాత్రకు బయలుదేరాడు. వారు ఒక లోయ అంచున నడుస్తుండగా, రాజా శౌర్యవర్ధన్ అరుదైన **హిమచిరుత (Snow Leopard)**ను చూశాడు. అది కొండ శిఖరం వైపు జాగ్రత్తగా వెళుతోంది. రాజు వెంటనే తన ఈటెను విసరడానికి సిద్ధమయ్యాడు. అదే క్షణంలో, పక్కనే ఉన్న ఒక మంచు శిల వెనుక నుంచి వేగంగా దూసుకొచ్చిన గట్టి తాడు వంటి వల (Lasso) చిరుతను చుట్టుకుంది. ఆ చిరుత ఒక్క ఉదుటున నేలకు పడింది. తన లక్ష్యాన్ని వేటాడింది ఎవరా అని రాజు కోపంగా చూశాడు. ఒక పాత తోలు దుస్తులు ధరించి, చురుకైన కళ్లతో ఉన్న ఒక వ్యక్తి ఆ వల వేసిన మంచు శిల వెనుక నుంచి బయటకు వచ్చాడు. రాజు అతడి వేషధారణ చూసి, ఆ ప్రాంతంలో నివసించే సాధారణ వేటగాడు/పర్వతవాసి అయి ఉంటాడని భావించాడు. ఆ వ్యక్తి రాజును సమీపించి వినయంగా నమస్కరించి, "మహారాజా, నన్ను క్షమించండి. మీరు చిరుతపై గురిపెట్టిన విషయం నేను గమనించలేదు. నా కుటుంబ పోషణ కోసం నేను తరచూ ఈ ప్రాంతంలో చిరుతలను పట్టుకుంటాను," అన్నాడు. శౌర్యవర్ధన్ కోపంతో ముఖం ఎర్రబడింది. "ఎవరివి నువ్వు? నా అనుమతి లేకుండా నా లక్ష్యాన్ని ఎలా తాకగలవు?" అని అడిగాడు. "నా పేరు ధృవన్. నేను ఈ ఎత్తైన ప్రాంతాలలో నివసిస్తాను. అడవుల గురించి నాకు బాగా తెలుసు. జంతువులను పట్టి, వాటి బొచ్చును అమ్మి జీవిస్తాను," అని బదులిచ్చాడు ధృవన్. "నేను వేటాడదలిచిన జంతువును అడ్డగించి నువ్వు పెద్ద తప్పు చేశావు. దీనికి శిక్షగా... నీకు ఈ పర్వతాలలో మళ్ళీ కనబడకుండా నీ కాలి మడమ నరాన్ని తెగగొట్టిస్తాను. అప్పుడు నీవు వేటాడుతూ తిరగలేవు!" అన్నాడు శౌర్యవర్ధన్ అహంకారంతో. "మహారాజా! తెలియక చేసిన పొరపాటుకు ఇంత కఠిన శిక్ష తగదు. ఈ పర్వతవాసులకు, వేటగాళ్లకు కాళ్లు కళ్లంత ముఖ్యమైనవి. ఇది నా జీవితం, జీవనాధారం," అన్నాడు ధృవన్ దీనంగా. "నువ్వు నన్ను మించిన పర్వతారోహకుడివా? నీ గొప్పతనం నాకు చూపిస్తున్నావా?" అని రాజు వెటకారంగా నవ్వాడు. ధృవన్ ధైర్యంగా, "మీరు యుద్ధభూమిలో ఎంతటి వీరులో, ఈ ప్రమాదకరమైన శిఖరాలపై నేను అంతటి వీరుడిని. నేనే ఈ పర్వతాలలో మహారాజును," అని జవాబిచ్చాడు. శౌర్యవర్ధన్ ఆగ్రహంతో ఊగిపోయాడు. "ఈ మూర్ఖుడిని ఇక్కడే చంపేయండి! ఇతడి అహంకారాన్ని అణచివేయండి!" అని భటులను ఆదేశించాడు. భటులు తమ కత్తులు దూసి ధృవన్ వైపు దూకుతుండగా, అకస్మాత్తుగా కొండ చరియ నుంచి పెద్ద శబ్దంతో మంచు పలకలు విరిగి, పెద్ద హిమపాతం (Avalanche) వచ్చి రాజు మరియు సైనికుల వైపు దూసుకెళ్లింది! సైనికులు, రాజు బిత్తరపోయారు. ఆ మంచు తుఫాను నుంచి తప్పించుకోవడానికి రాజు ప్రయత్నించినా అతని శక్తి చాలలేదు. సైనికులు ఆయుధాలు పట్టుకుని నిలబడే లోపే మంచు వారికి అతి దగ్గరగా వచ్చింది. ఆ భయంకరమైన దృశ్యం చూసిన ధృవన్ ఏమాత్రం ఆలోచించలేదు. క్షణం ఆలస్యం చేయకుండా, తన నడుముకున్న దృఢమైన పట్టుతాడును తీసి, పక్కనే ఉన్న పెద్ద మంచు గడ్డకు చుట్టి, తాడు యొక్క మరొక చివరను రాజు నడుముకు బిగించి, ఆ మంచు తుఫానుకు అందనంత దూరంలో ఉన్న సురక్షితమైన రాతి గుహలోకి రాజును ఒక్కసారిగా లాగేశాడు. ఆ వెంటనే గుహ అంచున ఉన్న మంచు పలకకు తాడును కట్టేశాడు. కొద్ది క్షణాల్లోనే హిమపాతం చుట్టూ ఉన్న సైనికులను కూడా చుట్టుముట్టేసింది. ఆ తరువాత ధృవన్ గుహలో ఉన్న సురక్షితమైన ప్రదేశం నుంచి తాడు సాయంతో మిగిలిన భటులను కూడా ఒక్కొక్కరిగా బయటకు లాగి కాపాడాడు. శౌర్యవర్ధన్ ఊపిరి పీల్చుకుని, ధృవన్ను దగ్గరకు తీసుకుని కౌగిలించుకున్నాడు. కళ్లల్లో నీళ్లతో, "ధృవన్, అహంకారంతో నిన్ను చులకన చేసి మాట్లాడాను. నీ ప్రాణం తీయించాలని చూశాను. కానీ నువ్వు నా ప్రాణం కాపాడావు. యుద్ధంలో ఇదే పరిస్థితి నా శత్రురాజుకు వస్తే నేను వాడి చావునే కోరుకుంటాను. నీలా దయ చూపను. నువ్వు నాకంటే గొప్పవాడివి. నా మాటలకు నన్ను మన్నించు," అని చేతులు జోడించి వేడుకున్నాడు. దానికి ధృవన్ వినయంగా బదులిచ్చాడు: "మహారాజా! పర్వతవాసికి కాళ్లు ఎంత ముఖ్యమో, మనిషి అయినవాడికి మానవత్వం అంత ముఖ్యం. రాజు అయినా, వేటగాడు అయినా, ఒక మనిషి మరొక మనిషికి ఆపదలో సహాయం చేయాలి. అది నా ధర్మం. అంతేగాని ఇందులో నా గొప్పదనం ఏమీ లేదు." శౌర్యవర్ధన్ తన చేతికి ఉన్న అత్యంత విలువైన వజ్రాల ఉంగరాన్ని తీసి, ధృవన్ చేతికి తొడిగి, అతనికి కృతజ్ఞతలు చెప్పి, ఆ పర్వత ప్రాంతం నుండి గౌరవంగా వెనుదిరిగాడు. ఆ రోజు నుంచి శౌర్యవర్ధన్ అహంకారాన్ని వదిలిపెట్టి, ప్రజల పట్ల వినయంతో పరిపాలించాడు.