### తెలివైన మూర్ఖుడు ఒకప్పుడు **చింతలవరం** అనే గ్రామంలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ముగ్గురు కొడుకులు—**సూరి, మాధవ్, చిన్ని**. మొదటి ఇద్దరూ తెలివైనవాళ్లు. చిన్ని మాత్రం అమాయకుడు. అతను ఏది చెప్పినా నిజమేనని నమ్మేవాడు. రామయ్య చనిపోయిన తర్వాత పెద్ద కొడుకులు పొలం, ఇల్లు, పశువులు అన్నీ పంచుకున్నారు. చిన్ని మాత్రం తన వాటా అడిగాడు. “నీకేం తెలుసు? నువ్వు ఏది ఇచ్చినా పోగొట్టుకుంటావు. నీకు ఆస్తి ఇచ్చినా ఉపయోగం లేదు,” అంటూ అన్నలు అతనికి ఒక **పాత బండి, బలహీనమైన గాడిద** మాత్రమే ఇచ్చారు. చిన్ని మాత్రం చాలా సంతోషించాడు. “అన్నలు నాకు బండి, గాడిద ఇచ్చారు. ఇదే నా అదృష్టం!” అన్నాడు. కొన్ని రోజుల తర్వాత సమీపంలోని **మారేడు సంత**కు వెళ్లాలని అనుకున్నాడు. గాడిదను బండికి కట్టి బయలుదేరాడు. దారిలో ఒక కొండ పక్కన పాత **రాతి బావి** కనిపించింది. బావిలో గాలి వీచినప్పుడల్లా “ఊఁ...ఊఁ...” అనే శబ్దం వస్తోంది. చిన్ని ఆ శబ్దం విని ఆగిపోయాడు. “ఎవరయ్యా అక్కడ? నా గాడిదను కొనాలనుకుంటున్నావా?” అని అడిగాడు. బావి నుంచి మళ్లీ “ఊఁ...ఊఁ...” అనే శబ్దం వచ్చింది. “అయితే బేరం కుదిరినట్టే! యాభై రూపాయలు ఇవ్వాలి,” అన్నాడు చిన్ని. బావి మళ్లీ శబ్దం చేసింది. “సరే. రేపు డబ్బు ఇస్తావన్నమాట. ఇదిగో గాడిదను ఇక్కడే కట్టేస్తాను,” అంటూ గాడిదను బావి పక్కనున్న చెట్టుకు కట్టి ఇంటికి వచ్చేశాడు. అన్నలు అడిగారు. “గాడిదను ఎంతకు అమ్మావు?” “యాభై రూపాయలకు!” అని చిన్ని ఆనందంగా చెప్పాడు. “డబ్బు ఎక్కడ?” “రేపు ఇస్తానన్నాడు.” అన్నలు నవ్వుకుంటూ, “నువ్వు నిజంగానే అమాయకుడివి!” అన్నారు. మరుసటి రోజు చిన్ని బావి దగ్గరకు వెళ్లాడు. గాడిద అక్కడ లేదు. రాత్రి అడవి జంతువులు దాన్ని తీసుకెళ్లాయి. చిన్ని బావిని చూసి, “నా యాభై రూపాయలు ఇవ్వు,” అన్నాడు. బావి నుంచి మళ్లీ “ఊఁ...ఊఁ...” అనే శబ్దం వచ్చింది. “మళ్లీ రేపంటావా? సరే. కానీ రేపు తప్పకుండా ఇవ్వాలి!” అంటూ ఇంటికి వెళ్లాడు. మూడో రోజు కోపంతో ఒక **ఇనుప కర్ర** తీసుకుని బావి దగ్గరకు వెళ్లాడు. “నా డబ్బు ఎక్కడ?” అని గట్టిగా అడిగాడు. బావి నుంచి మళ్లీ అదే శబ్దం వచ్చింది. చిన్ని కోపంతో బావి పక్కనున్న పెద్ద రాయిని ఇనుప కర్రతో కొట్టాడు. రాయి పక్కకు జరగగానే ఒక చిన్న గుహ కనిపించింది. ఆ గుహలో పాతకాలం నాటి **వెండి నాణేలు, బంగారు ఆభరణాలు** దాచబడి ఉన్నాయి. అవి ఒకప్పుడు దొంగల బృందం దాచిన సంపద. చిన్ని ఆశ్చర్యపోయాడు. “అయ్యో! నా యాభై రూపాయలకంటే ఇక్కడ చాలా ఎక్కువ ఉంది!” అంటూ తనకు సాధ్యమైనంత సంపదను మూటకట్టి ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు. అన్నలు ఆ సంపద చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. “ఇది ఎక్కడ దొరికింది?” అని అడిగారు. చిన్ని జరిగినదంతా చెప్పాడు. అన్నల కళ్లలో ఆశ పుట్టింది. “మమ్మల్ని కూడా అక్కడికి తీసుకెళ్లు,” అన్నారు. ముగ్గురూ రాత్రి బావి దగ్గరకు వెళ్లి, గుహలో మిగిలిన సంపదను మూడు మూటలుగా కట్టుకున్నారు. తిరుగు ప్రయాణంలో వారికి **అడవిని కాపాడే అధికారి** ఎదురయ్యాడు. “ఆ మూటల్లో ఏముంది?” అని అడిగాడు. పెద్ద అన్నలు వెంటనే, “పాత ఇనుప సామాన్లు,” అన్నారు. కానీ చిన్ని మాత్రం అమాయకంగా, “ఇనుప సామాన్లు కావు! వెండి, బంగారం ఉన్నాయి. కావాలంటే చూడండి!” అన్నాడు. అధికారి మూట విప్పి సంపదను చూసి ఆశపడ్డాడు. “ఇంత సంపద మీకు ఎక్కడ దొరికింది?” అంటూ ఒక మూటను తనవైపు లాగుకున్నాడు. పెద్ద అన్నలు భయపడ్డారు. చిన్ని మాత్రం అతని చేతిలోని మూటను లాగేసుకుని, “అది మాది! మీరు తీసుకోకూడదు,” అన్నాడు. అధికారి కోపంతో వారిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. ముగ్గురూ అక్కడి నుంచి పరుగెత్తి గ్రామానికి చేరుకున్నారు. తర్వాత అన్నలు చిన్ని చేసిన పొరపాటు వల్ల పెద్ద సమస్య వస్తుందని భయపడ్డారు. కానీ చిన్ని మాత్రం గ్రామ సభకు వెళ్లి జరిగిన విషయమంతా నిజాయితీగా చెప్పేశాడు. గ్రామస్థులు బావి దగ్గరకు వెళ్లి పరిశీలించారు. అక్కడ దొరికిన సంపద నిజంగానే చాలా కాలం క్రితం దొంగలు దాచినదని తెలిసింది. గ్రామ పెద్ద అన్నదమ్ములను పిలిచి, “చిన్నిని మీరు వెర్రివాడని అనుకున్నారు. కానీ అతని అమాయకత్వం వల్ల దాచిన సంపద బయటపడింది. అయితే దొరికిన సంపదను మీరంతా స్వంతం చేసుకోలేరు. గ్రామ చట్టం ప్రకారం దీనిని అధికారులకు అప్పగించాలి,” అన్నాడు. అన్నలు తలలు వంచుకున్నారు. చిన్ని మాత్రం నవ్వుతూ, “అన్నలూ! నేను తెలివైనవాడినో, వెర్రివాడినో నాకు తెలియదు. కానీ ఇక నుంచి ఎవరి మాటనైనా నమ్మేముందు ఒక్కసారి ఆలోచిస్తాను!” అన్నాడు. అప్పుడు పెద్ద అన్నలు తమ తప్పును ఒప్పుకున్నారు. “నిన్ను వెర్రివాడని తక్కువచేశాం. కానీ నిజమైన వెర్రితనం నీలో కాదు—**ఆలోచించకుండా ఇతరులను తక్కువగా చూడడంలో ఉంది**,” అన్నారు. ఆ రోజు నుంచి ముగ్గురు అన్నదమ్ములు కలిసిమెలిసి జీవించారు. **నీతి:** **ఎవరినీ రూపం, మాట, అమాయకత్వం చూసి తక్కువగా అంచనా వేయకూడదు. తెలివితో పాటు నిజాయితీ, ఆలోచన కూడా జీవితంలో ఎంతో ముఖ్యం.**